Vorig najaar kochten we in Midden Beemster bij Welkoop – een plattelandsbouwmarkt die tien keer leuker is dan een Gamma of een Praxis vanwege het afwijkende assortiment en het hoge boer-zoekt-vrouw-gevoel – een groot landbouwzeil. Dat was groot genoeg om de bank te beschermen tegen de winter. Die bank is van weerbestendig en waarschijnlijk zeer milieuonvriendelijk materiaal, maar een nieuw kindje wil je beschermen. We pakten het goed in en gelukkig kregen we een winter met veel sneeuw en vorst. Dus ook die investering was de moeite waard.

Dit voorjaar pakten we ons liefje uit en hij straalde nog. In mei werd de relatie tussen ons en de bank verstevigd, we hebben aardig wat uurtjes met elkaar doorgebracht. We gingen na het bruiloftsgebeuren vroeg op vakantie en keken uit naar een lange zomer erna om op onze hippe bank onze kleur bij te houden en het werkwoord genieten een nieuwe dimensie te geven. Wij waren goed bezig. Vonden wij.

Maar wat kwamen we bedrogen uit. Vanaf half juni, toen we terug kwamen, hebben we welgeteld nog drie keer genoten van onze bank. Wij hebben namelijk geen veranda als Marije en kabouter Lobke of een afdakkien als Devis en zijn dus afhankelijk van het weer. Voor wie het nog niet door had: het was een slechte zomer. En ik druk me voor de verandering eens netjes uit.

Het gebruik van de loungebank dit jaar weegt dus niet op tegen de afschrijving die wij erop moeten doen. Nou zal me dat normaal gedroogde worst wezen, maar aangezien ik dit jaar in juni ook al na lang wikken en wegen over de drempel ben gegaan om tegen een aardige somma van die sportieve jezussandalen te kopen, die ik ook maar drie keer heb gedragen, heeft het weer me toch financieel behoorlijk benadeeld dit jaar.

Als zowel die sandalen als die bank twee keer zo duur waren geweest en we hadden wél een goede zomer gehad, dan zou ik niet hebben geklaagd. Slecht weer haalt het slechtste in een mens naar boven. Het wordt hoog tijd dat we zelf ook een veranda annex afdakkien gaan bouwen zodat we volgend jaar wel het hele jaar kunnen genieten van onze prachtbank. We kunnen het hout van onze verzakte pergola (het liefst Amsterdams uitgesproken) hiervoor recyclen. Scheelt weer kosten. Hebben we alleen nog afdakplaten nodig en een terraskacheltje zodat ik ook in de winter met mijn sandalen buiten kan zitten. Scheelt toch weer in de afschrijvingen om één en ander in de boeken recht te breien.

Dit najaar willen wij dat vierseizoenenterras gaan regelen. Zo snel mogelijk. Dan kan ik ook in de winter mijn sportsandalen aan. Kan ik dan weer via afschrijvingen gebruiken om de financiering te verantwoorden. En dat landbouwzeil kan dan ook weg. Deze zomer heeft bewezen dat onze loungebank tegen alle weertypes bestand is, dus die hebben we sowieso niet meer nodig. Kunnen we mooi verkopen om de financiering van onze bouwplannen te bespoedigen. Wie biedt?

De boten die we daarvoor gebruiken zijn klein. We noemen ze sloepen en we varen er het liefst mee door de grachten van hippe steden als Amsterdam en Utrecht. We stappen op bij punt A, varen heel langzaam een paar uur rond en stappen weer uit bij punt A. Lekker avontuurlijk. We nemen drinken en eten mee. Geen zuurkool en rum zoals onze voorvaderen, maar bier, wijn, champagne, nootjes, chips en kaas. Je moet die reis toch goed kunnen overleven.

Tijdens de reis doen we in het begin nog enigszins geïnteresseerd in de mooie bruggen en de prachtpandjes. Maar daar gaat het helemaal niet om. Het is gezellig, we raken gestaag aangeschoten en dan komt het ultieme doel van deze dobbervaart: het laten zien hoe vreselijk hip en cool we zijn.

De housemuziek aan boord staat hard genoeg om de mensen op de kade het te kunnen laten horen. We liggen quasi nonchalant in de boot op de lounchekussens, we hebben de juiste zonnebril op en de juiste kleren aan. Als het even kan hebben de mannen ook een muts op. Al is het 30 graden, maakt niet uit. Een enkeling laat zich meeslepen door de muziek en gaat staan, maakt dansende bewegingen op de plaats met een hand in de hoogte. Niet met twee, want we moeten ons glas vasthouden. En met die ene hand wijzen we het liefst naar de mensen op de kant.

Vanaf diezelfde kant kijken mensen ons aan. Sommige mensen zwaaien of lachen. Als een toerist een foto van ons maakt voelen we ons nog cooler. We hebben het gemaakt. Iedereen is jaloers! Dat elke boerenlul zo’n sloep kan huren en dat er op een mooie dag een file aan soortgenoten voor en achter ons vaart maakt niets uit. We lachen, dansen, drinken en zwaaien door en gaan na een paar uur van boord, duiken een terras op, drinken nog wat door en voelen ons nog steeds de hippe stoere zeebonk.

De afgelopen paar keer dat ik door Amsterdam liep heb ik veel van zulke levensgenieters gezien. Zo veel dat ik het een beetje triest begon te vinden. Dit bereikte een hoogtepunt toen ik tijdens de Canal Pride een mierenkolonie aan deze bootjes zag en ontdekte dat meer dan de helft van de “officiële” boten vol zat met hipdoende mensen zonder de echte nichtenswing op gesponsorde boten van bedrijven die iets homolievends wilden uitstralen. Maar dat is een ander onderwerp.

Zaterdag mocht ik met het jaarlijkse bedrijfsuitje in zo’n hippe sloep zitten. Een heel erg mooie, dat wel. Mijn collega’s vertoonden het juiste bijbehorende gedrag en daardoor zat mijn vel niet zo lekker. Dat stond strak van de plaatsvervangende schaamte die een puber kent als zijn ouders dronken gaan twisten op het 25-jarig huwelijksfeest van ome Cor en tante Riet. Ik heb het zwijgzaam uitgezeten, mezelf verbazend over het grote aantal mensen op de kant dat het oprecht leuk vond, terugzwaaide en zelfs foto’s van ons nam.

Ik heb niet de illusie dat mensen mij persoonlijk graag op de foto nemen, dus het is kennelijk écht leuk. Maar zoals alles in het leven is wat de massa leuk vindt in mijn ogen per definitie smakeloos, dom en infantiel. En ik ben een slechte graadmeter.

Ik zit heus wel graag lui in een bootje van punt A naar punt A. Maar dan ergens in een fluisterboot in een natuurgebied. Desnoods met drank en hapjes. Graag zelfs! Af en toe kijkt er een eend kwakend naar de boot, een grutto kijkt heel even verschrikt op en een stel koeien loeit ons loom herkauwend toe. Net echt kadepubliek. Maar foto’s nemen ze gelukkig niet. Ze vinden het prima, het zal ze verder worst wezen. Dat is veel meer mijn feestje.

Ik heb een paar notoire vogelliefhebbers in mijn omgeving die ik graag meeneem om mij de tjiftjaf en de tureluur aan te wijzen. Maar ook als ik alleen maar een beetje dom ongericht om me heen kijk en geniet van het landschap en van de bijbehorende kakofonische rust ben ik een gelukkig mens. Is toch veel smaakvoller, intelligenter en leuker dan halfdronken door de grachten te dobberen voor de show-off naar de buitenwereld? Ik dacht het wel.

Wel jammer dat ook dit steeds hipper wordt zodat je weken van te voren je bootje moet reserveren. Ik maak mij ernstig zorgen.