De laatste paar dagen in India hebben we voornamelijk in de hotelkamer
met airco doorgebracht. We gingen dan af en toe nog wel naar buiten,
maar dat duurde nooit lang, want elke keer dat we dat deden werden al
onze vooroordelen betreffende de drukte, de hitte, de viezigheid, de
starende mensen en de oplichterij weer bevestigd. Gelukkig hadden we op
de hotelkamer een grote flatscreen-TV met een paar Engelstalige
zenders, dus we hebben het prima overleefd. We hebben nog wat souvenirs
gekocht, alhoewel ook dat niet overhield qua kwaliteit en keuze en
donderdagochtend vroeg hebben we met plezier de pleiterik gemaakt.

Delhi
airport is net als zo’n beetje alle vliegvelden ter wereld een grote
bouwput omdat het groter moet worden. Ondanks het muljeu inderdaad. Met
name vanwege de Commonwealth Games van 2010. We hebben nu al medelijden
met de atleten die in die stad moeten gaan sporten. Als er een
wereldrecord wordt gelopen, dan weet ik zeker dat dat onder invloed van
heel veel doping gaat, waarbij alle controleurs naar goed Indiaas
gebruik zijn omgekocht. Anders is het gewoonweg niet mogelijk.

Een
wereldrecord dat wél met gemak werd verbroken in Delhi was het aantal
controles waar we op het vliegveld doorheen moesten. Was kennelijk
nodig gezien de bonte stoet aan carnavalsgangers die alle uitingen van
hun religie in hun kleding hadden verwerkt om gezegend de vliegreis te
kunnen overleven. Aangezien er afgelopen weekend vijf bommen in Delhi
afgingen in naam van Allah ook geen overbodige luxe. Wel vreemd dat de
bommen volgens de krant in vuilnisbakken waren verstopt, want wij
hebben in het hele land amper een vuilnisbak gezien. Dus die
vuilnisbakken zijn volgens ons door de terroristen zelf neergezet en
dat zou moeten zijn opgevallen. Ik vrees dat er op bommengooigebied in
2010 ook nog wel eens een recordje kan worden gebroken tijdens die
spelen, zodat het record van München ook eindelijk uit de boeken kan.

Afijn,
de terugvlucht via Londen naar Amsterdam duurde lang, maar we
ondervonden geen enkele vertraging. We waren zelfs een paar minuten
vroeger dan gepland terug op Nederlandse bodem, waar we op Schiphol
werden ingewuifd door een grote groep mensen die posters hadden
opgehangen met onze hoofden erop, die fanatiek stonden te zwaaien met
vlaggetjes en die we natuurlijk uitgebreid bekust en beknuffeld hebben.
Wat een feest. Dat feest ging in Purmerend door tot in de late (ofwel
vroege) uurtjes, waarna we de volgende dagen alleen nog maar met
verwondering en nieuwe ogen door Nederland hebben gelopen en gefietst.

Want
wat is het hier mooi zeg. Het weer werkte natuurlijk erg in ons
voordeel, maar wat een ruimte hebben we hier, wat is het hier schoon,
wat is het hier rustig, wat is het hier vredig! Als je niet beter zou
weten zou je gewoon zeggen dat het perfect is. We vergeleken het
Nederlandse landschap met dat van Disneyland en dat van de film
Stepford Wives. We zaten lekker te eten in het zonnetje, we gingen
gezellig naar de kroeg, moesten even wennen aan het rookbeleid, maar
zagen dat er op verschillende plaatsen al heel creatieve oplossingen
zijn, zoals een boetepot waar je vrijwillig in deponeert als je gaat
roken. We genoten in de schone snelle bus op de busbaan, de ruimte en
gezelligheid op de markt, de met koffie doordrenkte huiselijkheid bij
vrienden en familie en ga zo maar door. We waren domweg gelukkig in
Purmerend. Het klinkt raar, maar het kan.

Na twee weken is dat
gevoel gelukkig nog steeds niet weg. Het begint wel wat kouder te
worden, maar een laagje extra kleding doet wonderen. We hebben de
laatste dagen af en toe TV gekeken en die ook zo snel mogelijk weer
uitgezet, want daar laten ze je in de nieuwsprogramma’s alleen maar
ellende zien waardoor je gaat denken dat dit een crimineel,
verwaarloosd en arm land is. De krant bladeren we wel wat door, maar
niet te fanatiek, we willen nog even op onze roze wolk blijven drijven.

Langzaam
maar zeker zal dat gevoel gaan verdwijnen vrezen we. We zijn
bijvoorbeeld langzaam maar zeker aan het nadenken over wat we nu
precies hier gaan doen in Nederland. En dan hebben we het inderdaad
over werk. We zijn natuurlijk net als iedereen op zoek naar een leuke
activiteit waar je heel weinig tijd aan kwijt bent en waar je dan wel
gewoon flink voor wordt betaald. Een baan als levensgenieter past wel
helemaal in ons straatje. Mocht iemand tips hebben, dan horen we dat
graag.

Zo, genoeg geouwehoerd, dit was dus de afsluiter van ons
reisverslag op internet. Wellicht maken we er nog een boek van,
alhoewel ik al heb gehoord dat er dan meer pikante details moeten
worden verteld. We vonden het in elk geval leuk om te doen en nog
leuker dat er zoveel mensen hebben genoten van onze verhalen en de
reacties in het gastenboek waren ook vaak een feest voor ons in de
vreemde. Hier gaat het licht uit, hopelijk zien we elkaar weer snel,
maar dan niet hier maar gewoon live, dat is uiteindelijk toch nog veel
gezelliger.

We snappen zelf nog niet helemaal waarom we het hier niet leuk vinden,
maar de voorlopige analyse duidt erop dat we na tien maanden gewoon
genoeg hebben gezien en gedaan. De rek is er uit en India geeft zo’n
overdosis (merendeels negatieve) indrukken dat we liever op de
hotelkamer gaan zitten dan dat we ons buiten op straat vertonen. We
ontdekten bij onszelf de eerste symptomen van smetvrees en straatfobie
en aangezien de Indiaase dansjes op TV slechts tien minuten
onderhoudend zijn begonnen we ons ernstig af te vragen wat we in
godsnaam in India aan het doen waren.

Toch probeerden we van de week nog heel fanatiek door te reizen richting Nepal, maar nare ervaringen met een taxichauffeur die het voor elkaar kreeg om tegen een stilstaande trekker aan te rijden en probeerde ons over te zetten in een auto met enge mannen, geile kwijlende mannen die Linda als speelding zagen, de continue pogingen om je op te lichten of je ergens anders heen te brengen, de bedelaars die je blijven achtervolgen als je ze al lang en breed wat gegeven hebt, de starende ogen die je overal volgen alsof je de eerste blanke in de stad bent, de gigantische hoeveelheden vuil, de mensen die zich overal mee bemoeien zodat je nergens relaxed staat en ga zo maar door, hebben ons doen besluiten dat het genoeg is geweest.

We zijn er dus klaar mee. We hebben tien prachtige maanden achter de rug en hebben geen zin om er een negatief einde aan te breien door maar door te gaan en door te gaan terwijl het helemaal niet hoeft. Een Wereldreis is tenslotte geen baan met twee maanden opzegtermijn. Dat is het mooie van vrijheid, je kunt zomaar zelf beslissen wat je wilt en het dan nog meteen doen ook. Zelfs als dat betekent dat je terug gaat naar een plek waar je wel binnen de kortste keren weer van alles moet. Het is een rare wereld.

Na deze beslissing hebben we meteen rechtsomkeert gemaakt, zijn we eergister in Delhi aangekomen en hebben we vanmorgen onze tickets omgezet naar twee vluchten die ons donderdag rond een uur of zes ‘s avonds op Schiphol moeten brengen. Zijn we dus nog mooi op tijd om onze wereldreis voort te zetten door prachtige culturele evenementen zoals de Purmerendse najaarskermis en de paardendag eens goed mee te maken. Jullie zien ons dus snel weer verschijnen, het zal wel koud zijn en even wennen, maar op dit moment kijken we er meer dan ooit naar uit om lekker terug te zijn in ons eigen wereldje.

Dirk

Toen we het wat drukkere gedeelte van het centrum binnenliepen liet hij ons eindelijk met rust. Ondanks dat er niets is gebeurd zat de adrenaline bij ons alletwee aardig hoog en ik denk dat dat mij van mijn roze wolk af heeft doen storten. Opeens lijken mijn ogen open te zijn gegaan. Ik zie de starende blikken, ik hoor overal mensen tegen ons schreeuwen en het wordt steeds moeilijker om met een glimlach op je gezicht ‘nee dankjewel’ te zeggen wanneer je voor de tiende keer in een kwartier en voor de miljoenste keer tijdens deze reis wordt aangesproken door een verkoper of riksha rijder.

Het hoort er allemaal bij, we hebben hier zelf voor gekozen, het is geheel vrijwillig en daarom zijn we gelukkig ook helemaal vrij om zo snel mogelijk door te reizen naar Nepal waar het hopelijk rustiger en koeler is en waar we eindelijk weer eens echt kunnen wandelen zonder door de hitte bevangen te worden.

Tja, het leven van een reiziger gaat niet altijd over rozen. Op dit moment is de geur van rozen wel heel ver weg. De Australiers waar we gisteren een taxi mee deelden hadden net een discussie achter de rug over wat erger was, de geur van de open rioolen of de geur van de duivenpoep die overal op de monumenten zijn geur verspreid. Ze konden het niet eens worden.

Het verbaasde me eigenlijk een beetje dat ze de geur van al het vuil dat overal ligt niet hadden meegenomen in hun discussie, of de pislucht die overal hangt, of de geur van koeienpoep die je overal ruikt.

Ik vond mijn roze wolk leuker. Ik ben het helemaal met Dirk eens: India doet inderdaad rare dingen met een mens.

Lin

Een zeer voortvarende vlucht en daarna stonden we in één keer in een
andere wereld. Het vliegveld was oud, de taxi’s een soort witte
bolhoedjes, het rook er vreemd, er liepen mannen met baarden en
tulbanden, vrouwen in sari’s en onderweg naar het hotel konden we door
de smog maarliefst honderd meter ver kijken. Natuurlijk was het verkeer
een chaos en werd er voor elke koe gestopt, dus eigenlijk was het alles
wat we hadden verwacht.

En toch was het allemaal een grote cultuurshock. Vooral voor
mij. Om ons hotel leek het wel één grote vuilnisbelt. Je hoeft hier
niet zoals in andere landen op zoek naar de zwervers die vuil
verzamelen. In de wijk waar wij zaten leeft iedereen op en van het
vuil. Een grote mierenhoop, mismaakte mensen, drugsgebruikers, rare
beschilderde gezichten en ga zo maar door. Alles wat je tijdens je reis
door India hoopt te gaan zien kregen we gewoon meteen de eerste middag
voor de kiezen. Hier hoef je dus niet ver de bergen of het achterland
in om exotische figuren te ontmoeten voor een mooie foto.


Daar waar ik inmiddels al wat gewend dacht te zijn was klapte ik
helemaal dicht. Ik wilde alleen nog maar op de kamer zitten in de
airco, want het was nog ontzettend warm ook. Ik durfde geen eens water
uit flessen te drinken, wilde vooral niets eten wat er niet westers uit
zag en niet vanuit de fabriek luchtdicht verpakt was aangeleverd en had
er even helemaal geen zin meer in. Maar na wat goede yoga-oefeningen
(ofwel, lekker op bed liggen met mijn Nintendo DS, lezen en slapen) heb
ik me daar maar overheen gezet en zijn we toch gaan reizen.


Dat valt allemaal nog steeds niet mee, ik loop nog steeds niet
relaxed rond, terwijl de mensen dan wel heel arm, maar ook heel aardig
en gemoedelijk zijn. Aan de stank kan ik helemaal nog niet wennen. Door
het vele afval op straat stinkt het overal en de hotels ruiken naar
mottenballen. Wat nou erger is weet ik niet. Op veel plekken ruikt het
ook naar de dierentuin hier, maar dat begin ik inmiddels minder
vervelend te vinden, want dat komt gewoon door alle dieren. Het is leuk
om zoals vanmorgen een grote kolonie apen bij de Taj Mahal te zien, de
dromedarissen voor een huifkar zijn erg grappig en de olifanten
zijn twee keer zo groot als in Thailand. En dan hebben we het nog niet
eens over die honderden boomratten (ofwel eekhoorns) die Linda zo
vreselijk schattig vind en de talloze vogels, waaronder de prachtig
gekleurde ijsvogel.


Ik denk dat ik nog minimaal een week nodig heb voordat ik het
hier echt leuk ga vinden en gelukkig hebben we daar de tijd voor. Wat
me wel erg bang maakt is dat dit land waar alles oud, vies en stuk is
ook gewoon kernbommen heeft. Hopelijk onderhouden ze die wat beter dan
de rest van het land, anders kunnen ze zo maar spontaan ontploffen. En
nou merkt bijna niemand het als er opeens 10 miljoen minder mensen in
India wonen, ik wil er niet bij zijn als het gebeurt.


Hoe het ook zij, ik zit zwaar in een cultuurshock en Lin vindt
het allemaal vreselijk leuk. Tenminste, dat zegt ze, maar af en toe
verdenk ik haar ervan dat ze mij zo er doorheen probeert te slepen.
Mocht het daardoor misgaan tussen ons, dan laten we dat wel weer lijmen
door de één van de vele liefdesgoeroes die hier vierentwintig uur per
dag in een oranje gewaad in kleermakerszit via de TV hun wijsheid over
ons heen strooien. En wie weet gaan we dan als we weer terug zijn wel
een feestje geven waarop we met z’n allen in felgekleurde kleding leuke
Bollywood-dansjes gaan doen zoals hier in de videoclips. Want geloof
het of niet, dat vind ik namelijk wel weer vreselijk leuk om te zien


India doet rare dingen met een mens.

We zijn zo lang in Bangkok omdat we een visum voor India in de aanvraag
hebben staan. Dat duurt vijf werkdagen en we dachten gister onze visa
op te kunnen halen. Helaas Pindakaas, in onze aanvraagweek vielen zowel
de Thaise koninginnedag als de Indiase onafhankelijkheidsdag. Een
ambassade gaat nou eenmaal dicht op zowel de feestdagen van het eigen
land als die van het gastland en dat is fijn voor de mensen die er
werken, maar wij moesten dus twee dagen langer wachten. Er viel een
extra weekend tussen en we hadden zomaar vier dagen extra wachttijd die
we hadden op te vullen. En dat gaat eigenlijk best makkelijk.

Naast wat toertjes, waaronder een fietstocht die wordt georganiseerd door een Nederlander (erg leuk) en een bezoek aan de drijvende markt (te toeristisch en saai) en een krokodillenboerderij (matig) met een olifantenshow (kinderachtig) zijn we ook veel wezen wandelen. Tijdens het wandelen hebben we in de stadse omgeving van Bangkok al meer wilde dieren gezien dan in de rest van Zuid Oost Azie, wat wat ons betreft vrij opmerkelijk te noemen is en verder hebben we veel gewinkeld, want er lijken hier meer markten te zijn dan mensen.

Het wandelen is hier enerzijds heel erg makkelijk vanwege het ontbreken van heuvels en de merendeels brede stoepen, maar weer wat lastiger vanwege de extreme temperaturen van de laatste dagen. Ook lastig zijn de mannetjes die steeds met ons mee willen lopen en die zich zeer geïnteresseerd voordoen, maar uiteindelijk vertellen dat er allerlei attracties waar wij naar toe willen gesloten zijn en dat ze zelf nog wel wat leuke bezienswaardigheden weten. Wij trappen daar al lang niet meer in, want ze proberen ons naar de plekken te brengen waar ze commissie voor ons krijgen en het is grappig om te zien hoe ze opeens in een tuktuk stappen (zonder met de chauffeur te praten) zodra wij vriendelijk doch doordringend (en soms scheldend) zeggen dat we hun diensten niet nodig hebben. Soms voel je je een door de wol geverfde reiziger.

Tijdens het winkelen voel ik me toch heel wat minder gepokt en gemazeld. Het spel dat onderhandelen heet stuit me nog steeds redelijk tegen de borst. Of nee, ik vind het gewoon vervelend en een stom onnoddig ritueel. Daarnaast zie ik al weer twee maanden overal dezelfde dingen hangen, dus het boeit me allemaal niet meer zo. Gelukkig is Linda een echte vrouw en die heeft zich de afgelopen dagen lekker vermaakt met het kopen van nieuwe kleren, sieraden en ander onbelangrijk, maar toch leuk spul. Lin kocht mooie glimmers op de markt in Chinatown die op de drijvende markt tien keer zoveel moesten kosten. De vrouw van de kraam daar bedelde ons nog wel om af te dingen, maar aan zo’n prijsverschil valt nooit eer te behalen natuurlijk. En ik? Ik liep gewoon een beetje mee, kijkend naar de omgeving, kiekjes nemend en af en toe zelfs wat kopend.

Ja, want ook ik vond het namelijk tijd om eens wat goedkope dingen te kopen zolang als het nog kon. Mijn multi-functionele horloge is op de één of andere vage manier verdwenen, dus moesten er zowel een kompas als een horloge worden gekocht. Dat kompas kocht Linda voor een zacht prijsje en die wijst ons steeds precies de goede kant op. Ik was wat minder succesvol met de aankoop van mijn horloge. Nadat ik op meerdere markten had gekeken kocht ik voor 4 Euro een prachthorloge. Beetje jammer alleen dat tien minuten later het glas er al uit viel. Geluk bij een ongeluk is dat we de kraam terugvonden en ik een nieuw exemplaar kreeg. Vooralsnog zit het glas er nog in, maar de vraag is natuurlijk niet of, maar wanneer ik wederom een nieuw horloge zal moeten aanschaffen.

Het was ook tijd voor een nieuwe korte broek. Liever nog twee. En die vonden we. Met van die zakken aan de zijkant. Mooi stoffie dat snel droogt en voor een paar Euro. Als klap op de vuurpijl waren ze ook nog van het merk Dickies (nou ja, een kopie natuurlijk) en aangezien dat vroeger mijn roepnaam was, was ik als een kind zo blij. Voor wel meer dan een dag, want twee dagen na de aankoop was de rits al naar de kloten. Sja, het moest weer eens goedkoop. Gelukkig zijn ook de kleermakers hier goedkoop en zit er al weer een nieuwe rits in, maar op de één of andere manier denk ik dat het verstandiger is om niet als inkoper te gaan solliciteren als ik over een paar maanden terug weer in Nederland ben.

Anyway, over vier dagen zijn we klaar hier in Bangkok en dan vliegen we via Hongkong naar India, waar we ons al druk op aan het voorbereiden zijn en volgens de boeken die we hebben gelezen is dat nog veel heftiger dan alles wat we tot nu toe bij elkaar hebben beleefd. We hebben er in elk geval erg veel zin en wie weet kunnen we dan ook nog weer eens wat verhalen vertellen die wel interessant zijn voor jullie. En misschien gebeurt dat morgen al, dan gaan we namelijk een bezoekje brengen aan de beroemde brug over de rivier de Kwai. We lopen al de hele dag te fluiten, maar we vragen ons wel af of we wel het goede melodietje te pakken hebben.

Afijn, dat horen of lezen jullie dan wel weer.

Dirk

Tijdens de wandeling met dezelfde gids kregen we ook een uurtje of twee regen te verwerken. We waren al zo nat van het zweet dat de nattigheid ons niet deerde, maar de onverharde paden werden erg glibberig. Lin kon zich staande houden, maar ik lag tot drie keer toe op mijn knieën en had natuurlijk weer een paar fijne schaafwonden. "Not on the green" riep de gids steeds naar me, maar ik werd steeds afgeleid door bewegingen en geritsel in de bomen, onder meer veroorzaakt door een slang die uit de boom viel, en ja, dan stapte ik toch weer op het groene mos en daar lag ik dan.

Wij blijven dus liever op de weg en kijken dan wel het bos in. Wonderbaarlijk genoeg hebben we tot nu toe op die manier veel meer dieren gezien dan dat we in de daarvoor bestemde beschermde Nationale Parken hebben kunnen spotten. En zeker nu we in Cambodja zijn is het goed dat we er aan gewend zijn om op de gebaande paden te blijven, want als je hier van je padje raakt, dan kan je zo maar eens op een landmijn stappen.

Geen fijn idee. De oorlog is hier al dertig jaar afgelopen en ondanks allerlei inspanningen om de landmijnen op te ruimen is het nog steeds niet veilig. Als gevolg hiervan zien we dan ook veel mensen met geamputeerde ledematen, die moeten bedelen om aan geld en eten te komen. Mensen die gewoon al hun ledematen hebben, zijn hier over het algemeen ook niet bepaald rijk. Voordeel is dat het niet zo druk is met brommertjes is als in Vietnam, maar daar houdt het ook echt wel mee op. Hier zitten er niet alleen 26 mensen in een klein busje, er zitten er ook nog eens acht op het dak. We dachten dat we armoede gezien hadden, maar hier lijkt het toch nog weer even erger.

De belangrijkste reden van de huidige armoede is de oorlog in de jaren zeventig, waarin zeker door de Rode Khmer zoveel kapot is gemaakt dat het land dertig jaar later nog lijdt onder de gevolgen. We hebben één en ander aan ellende uit die tijd gezien in een gevangenis waar mensen werden gemarteld en een terrein waar mensen massaal werden vermoord, de beruchte "Killing Fields". Daar knapt een mens niet bepaald van op en de details zullen we jullie dan ook besparen. Neem maar van ons aan dat het vreselijk was en dat niemand ooit mee zou moeten maken wat er destijds hier gebeurd is.

Maar net als overal gaat ook hier het leven gewoon door. Je beweegt je door zo’n arm land toch met een soort schuldgevoel. Het is makkelijk om geld te geven aan bedelende kinderen en invaliden, maar je geneert je toch. Ook het feit dat je westerling bent en dus in de ogen van de mensen hier Amerikaan, dat drukt een beetje op je schouders, want ook de Amerikanen hebben hier in de jaren zeventig veel ellende veroorzaakt door belachelijk veel bommen te gooien omdat ze dachten dat dat een goede manier was om het communisme te bestrijden.

En wat hebben we het toch weer mis, met onze misplaatste schuldgevoelens. De mensen van hier zien in ons – de rijke westerlingen – gewoon een goede manier om wat geld te verdienen, ze zijn daardoor wat opdringerig, maar dat vergeven we ze dan maar. Op de markt kun je tassen en kleding kopen in camouflagekleuren met daarop in grote letters "US ARMY" die de mensen hier gewoon zelf dragen en de mensen groeten opvallend vriendelijk. Vanmorgen fietsten we naar een dorp om een paar vreemde dolfijnen te zien zwemmen en gedurende de heen- en terugreis hebben we continu teruggezwaaid naar vrolijke kinderen. We leken de koningin wel. Af en toe rende er eentje mee, we moesten "high fives" geven en we riepen de hele tijd "hello" en "goodbye". Het fietsen is hier een peuleschilletje, want het land is nog vlakker dan Nederland, dus onze armen waren moeier van het zwaaien dan onze benen van het fietsen.

Het is een vrolijk volk, die Cambodjanen. Gelukkig maar, want zo houden ze de moed er een beetje in. Er zijn hier talloze organisaties die allerlei soorten ontwikkelinghulp bieden, maar het is weer eens niet genoeg. De bedelmonniken krijgen elke dag rijst en ander eten in hun pannetjes geschept door de bevolking en tegelijkertijd staan er in de kranten noodkreten om voedsel voor de weeskinderen, waarvan er hier ook nog veel te veel zijn. Wellicht moet de ontwikkelingshulp ook eens van de gebaande paden af gaan en nieuwe manieren zoeken om de mensen te helpen. Maar dat is weer eens gemakkelijker gezegd dan gedaan, zeker door ons, die twee dappere wereldreizigers die zo graag en veilig op de gewone weg blijven lopen.

Dirk

Hetgene waar ik wel positief over ben zijn mijn beenspieren die zich ondertussen goed ontwikkeld hebben door al dat hurken op die geweldige toiletten die ze hier hebben. Zo heel af en toe kom je de luxe van een zittoilet tegen maar toch nog heel vaak moet er gehurkt worden (over het algemeen niet op de hotelkamers, ik moet toegeven, dat zou toch wel een beetje teveel van het goede zijn). En ik word er steeds beter in. Mijn benen trillen allang niet meer zo als in het begin en ik kan er nu bijna een boekje bij lezen als ik dat zou willen. Ook plas ik nu wel zo ongeveer in, in plaats van naast het gat en heb ik geen natte voeten meer na het plassen.

Dirk vertelde me een paar weken geleden dat de coach van het Japanse zwemteam ooit een klacht indiende omdat er geen hurktoiletten waren in het land waar wedstrijden werden gehouden en dat de beenspieren van zijn dames daardoor verzwakt waren en dat ze daardoor niet hadden gewonnen.

Beenspieren krijg je wel van dat hurken, en dat kunnen ze hier als de beste. Overal zie je mensen rustig voor zich uit zitten hurken. Ze kunnen dat uren volhouden, of ze nou op de bus moeten wachten, even willen rusten tijdens hun bezoek aan de markt of er eens even rustig voor willen gaan zitten, het kan makkelijk in die stand.

Als je van kinds af aan gewend bent zo te zitten en je benen daar dus helemaal aan gewend zijn, is het ook geen kunst. Ik ben stiekem wel een beetje jaloers, het is zo makkelijk als er even geen stoel of schone stoep in de buurt is. Bovendien is het erg goed voor je rug. Wanneer er iets van de grond gepakt moet worden wordt er automatisch gehurkt wat natuurlijk een veel betere beweging is dan dat gebuk van ons in Nederland. Wij moeten dan weer een cursus doen om te leren hoe we het beste kunnen tillen om onze rug te ontlasten.

Het enige jammere is dat ze deze hurkzit niet in de rijstvelden kunnen gebruiken omdat ze dan zo%u2019n natte kont krijgen.

Lin

We hadden ons voorbereid op een land vol fietsers, want we hadden verhalen gehoord van Frank (de Condor) die acht jaar geleden van Noord naar Zuid Vietnam is gefietst. Destijds was hij nog de gebraden haan met zijn gloednieuwe mountainbike. In elk dorp waar hij stopte zette werd zijn fiets bewonderd alsof het de nieuwste Ferrari was en bij een lekke band vochten de mensen om zijn band te mogen plakken. Maar dat zijn inmiddels al weer vergeelde zwart-wit beelden, want als je nu nog op een fiets zit in dit land ben je een loser. Iedereen zit op een brommer, leve de vooruitgang.

Als je hier naar een willekeurige straat kijkt zie je dus brommers rijden. Niet vijf, niet tien, nee joh, honderden tegelijk. De brommers zijn reuze handig, want je kunt er van alles op vervoeren: je hele familie, drie varkens, zes grote gasflessen, zes manden straatvuil, noem maar op. Je kunt er ook van alles achter hangen, van kruiwagens tot betonmolens aan toe, geen probleem. Het is werkelijk een prachtig gezicht, zolang je je oren en je neus maar dichthoudt.

De brommers maken geluid en natuurlijk stinken ze, want iedereen rijdt hier op rode zelfgemaakte benzine, die in plastic flessen aan de straat worden verkocht. De vrouwen wapenen zich tegen de stank en het vuil met grote doeken voor hun mond, mouwlange handschoenen en teensokken in de slippers. De Aziatische brommerboerka’s noemen we deze kleding inmiddels al. Erg slim, je wordt niet vuil, je longen blijven schoon en je bent goed beschermd tegen de zon en dat laatste is natuurlijk het belangrijkste, want het schoonheidsideaal is hier een witte huid. Bovenop het hoofd nog de verplichte helm en het plaatje is compleet. Die helm is trouwens niet veel meer dan een skateboardhelm en ziet er veel leuker uit dan die dingen die in Nederland verplicht zijn. Ze zijn zelfs zo leuk dat iedereen gewoon z’n helm ophoudt als hij gaat winkelen of picknicken, wat dan helaas weer een erg lullig beeld van de Vietnamezen oplevert.

Nou is het grote wonder dat alles steeds maar goed gaat. Bij een beetje kruispunt zie je honderden brommers tegelijk oversteken, het gaat kriskras door en om elkaar heen en er gebeurt niks. Hoe die vrouwtjes van 1.50 meter en 40 kilo schoon aan de haak hun zware brommertjes die ook nog eens volgehangen zijn met allerblei boodschappentassen aan het stuur recht op de weg houden is ons een raadsel, maar ze krijgen het voor elkaar. We zagen één keer een vrouwtje met brommer en al omvallen tegen een andere brommer aan, maar dat was in Laos, dus dat telt niet.

Er lijken in het geheel geen regels te zijn en er wordt niet naar links of naar rechts gekeken, laat staan in de achteruitkijkspiegels. In plaats van kijken kun je namelijk ook gewoon toeteren. Je toetert als je iemand in gaat halen, je toetert als je de bocht om gaat, je toetert als je over een paadje van een meter breed over de markt rijdt, je toetert als je de stoep op rijdt, je toetert dus gewoon de hele tijd. Lekker makkelijk.

Nu zijn het niet alleen de brommeraars die toeteren, maar ook de zeldzame auto’s en taxi’s en natuurlijk de talloze bussen doen hun duit in het zakje. Gevolg is dat je de hele dag alleen maar de verschillende types toeters hoort loeien, net zo lang tot je er krankjorum en overspannen van raakt. Zeker als je even niet opgelet hebt en het blijkt dat je hotelkamer aan de straatkant zit, dan ben je goed zuur. Ja, dat overkwam ons, ervaren als we zijn. En zo werden we steeds chagrijniger en chagrijniger, tot we in de gaten kregen hoe het nou precies werkte en hoe we ermee om moesten gaan.

Druk en gevaarlijk als het lijkt, al die brommers die zich toeterend als een groot leger mieren voortbewegen, is alles eigenlijk heel veilig omdat iedereen gewoon heel langzaam rijdt. Op een doodgewone Nederlandse Opoefiets kun je elke brommer hier bijhouden. Daarom vloeit het verkeer als water door elkaar heen zonder botsingen. Oversteken is een peuleschilletje, je loopt gewoon heel rustig een grote weg over en alle brommertjes en bussen zullen toeteren, maar ook om je heen rijden. Je moet jezelf niet opwinden als iemand zijn brommer gewoon voor je neus parkeert op de stoep waar je loopt, just go with the flow en alles komt goed. Laten we het de Vietnamese verkeers-Zen noemen.

Het is werkelijk een prachtig systeem en we zouden het ook in Nederland moeten introduceren. Het is alleen jammer dat we dan iedereen uit z’n auto moeten schoppen, nog eens tien keer zoveel flitspalen moeten neerzetten en nog meer verkeersdrempels moeten neerleggen of de wegen en straten tien keer zo breed moeten maken.

Dirk

Het was een ongeorganiseerd zooitje bij deze busmaatschappij en ik had er daarom in het begin al weinig vertrouwen in dat ze ons wel zouden laten weten wanneer we zouden moeten uitstappen. De bus ging namelijk vanuit Laos door naar Hue in Vietnam en wij wilden nog voor de grens, in Sepon, uitstappen. Aangezien we ook maar tot daar betaald hadden dachten we dat ze ons er wel uit zouden zetten maar de werkelijkheid was anders.

Nadat we weer onderweg waren na de lunchstop van een half uur stopte de bus er mee en stonden we even een half uurtje stil tot ze de motor weer aan de praat hadden. Waren wij even blij dat we niet helemaal naar Hue gingen in deze bus! Alhoewel dat makkelijk had gekund, want niemand had door dat wij er eerder uit wilden.

Op een gegeven moment zag Dirk een bordje voorbij flitsen waar iets op leek te staan dat erg op Sepon leek.. Ik ben toen maar met onze kaartjes naar voren gelopen en inderdaad, we waren er al voorbij. En ja, het stond vermeld op de passagierslijst, maarja, als je daar niet op kijkt..

Dussss. Er werd een vrachtwagen aangehouden die de andere kant op reed, de chauffeur daarvan werd gelukkig betaald door de busmaatschappij en wij werden met onze tassen ingeladen om weer een half uurtje terug naar Sepon te rijden.

Sepon was een dorpje van 1 straat waar allemaal hotels nieuw in aanbouw waren dus er zullen vast veel toeristen komen, maar wij hebben er geen gezien. Hebben we toch nog even het landelijke Laos kunnen proeven.

De volgende ochtend wilden we wel naar de grens. Dat kon gelukkig in een klein vrachtwagen/busje dat ze in Laos gebruiken om mensen te vervoeren. Jammer alleen dat we 2km voor de grens werden afgezet en er alleen mannen op brommertjes stonden om ons met tas en al achterop naar de grens te brengen. Mij niet gezien, dan loop ik liever.

Bij de grens werd er op ouderwets communistische manier langzaam en met veel stempels gewerkt en werden aan de Vietnameze kant onze paspoorten op de balie teruggesmeten nadat ze waren voorzien van stempels. Het is dat Dirk mij rustig houdt, wat halen die mensen het bloed onder mijn nagels vandaan met hun zielige machtsvertoon.

Bij de grens werden we belaagd door mensen met busjes en brommers en in het busje dat ons met een noodgang vanaf de grens naar onze eerste stad in Vietnam bracht werden sigaretten gesmokkeld. Ik denk dat wij als afleidingsmanoevre werkten: als ze de paspoorten van de buitenlanders checken dan kijken ze niet verder in het busje. Op ingenieuze wijze waren er zakken in overhemden genaaid waar hele sloffen in zaten. Het busmaatje deed zo’n hemd aan en daarover heen nog een overhemd. Overduidelijk te zien wat er onder zat maar zij geloofden geloof ik dat het goed verstopt zat.

Bij het uitstappen werden we weer belaagd door mensen die ons achterop hun brommers wilden trekken en geen nee wilden horen en dit senario herhaalde zich nogmaals bij het busstation. Ze zijn hier echt agressief en gaan je lopen duwen en aan je arm trekken, heel naar. Toen besloten we dat het genoeg was en dat we helemaal nergens meer een bus naartoe zouden nemen, we gingen een hotel zoeken en zouden de volgende dag (vandaag dus) wel verder zien.

Toen wij uitgeslapen en wakker en zeker niet meer zo geirriteerd als gisteren en dit keer voorbereid op de drukte, aankwamen op het busstation, kwamen we daar een Engels stel tegen. Zij helemaal in tranen omdat ze het een groot onrecht vond dat zij als buitenlandse meer moest betalen dan de locals. Het ging om ongeveer 60 cent en het ging haar vast om het principe maar wij konden ons daar echt niet druk om maken en zijn gewoon ingestapt. We zaten weer als vanouds (lees de verhalen over midden- en zuid-amerika er nog maar eens op na) met zijn 26-en in een klein busje. Gelukkig duurde de rit maar anderhalf uur maar comfortabel is anders.

We werden afgezet op het busstation. Niets nieuws, maar dit station lag 7 (!!) km buiten de stad. En weer geen taxi’s of tuk tuks maar weer de mannen op brommertjes. NEE, ik wil niet achterop, NEE, ik wil niet dood, NEE, rot op!!

Uit pure frustratie en om de constante zwerm mensen te ontwijken die om ons heen hing zijn we maar gaan lopen. Gelukkig kwam er een taxi langs (een van de weinigen) en die heeft ons naar ons hotel gebracht. Een gigantisch luxe kamer en een zwembad bij het hotel, daar waren we even aan toe. Af en toe moet je weer even opladen, sjemig wat kan reizen een energie vreten.

Ik weet dat het allemaal nog veel erger kan en dat we niet de enigen zijn (iedere toerist heeft hier minstens twee man achter hem aanlopen die wat van hem willen), maar wat een nare kennismaking met Vietnam.

Lin