En nu is de vraag of het leuk is, en zo ja, waarom dan. Het eerste deel van deze vraag beantwoord ik met een luide en duidelijke ‘JA’. Het tweede deel ligt iets gecompliceerder. Het gooien op zich is leuk, want zoals een spel met vrienden betaamt word je vanzelf fanatiek. Zeker ook omdat je om je heen andere teams met hele en halve bekenden ziet gooien. Daarnaast moet je tijdens het sporten altijd zorgen dat je niet uitdroogt en zorgen voor voldoende water en sportdrank. Nu is het echter zo dat ze dit niet verkopen bij de aanlengende kroegen op het marktplein, dus zijn we – niet geheel tegen onze zin – genoodzaakt om dit met bier te doen. Deze duizenden jaren oude dopingsoort, waar niet op wordt gecontroleerd, is vooral goed voor de team-spirit en gaande weg het spel, dat in totaal zo’n drie uur in beslag neemt, wordt de perceptie van de deelnemers dermate gestimuleerd dat men in de overtuiging geraakt dat de worpen steeds beter worden. De statistieken van de puntentelling laten vaak heel andere trends naar voren komen, maar daar laten we ons niet meer door beïnvloeden. Daarvoor hebben we ons dan namelijk al veel te veel laten beïnvloeden door onze goudgele vrienden.

Om een uur of vier is het gooien voorbij. De drommen verzamelen zich bij kroegen met de mooie namen ‘Tramzicht’ en ‘De Oude Munt’, waarvan alleen archeologen die 10 meter de grond in graven nog de historische betekenis kunnen achterhalen. Het gezellige samenzijn met veel oude en nieuwe bekenden wordt vervolgens opgevrolijkt door een top-artiest als bijvoorbeeld Imca Marina. Hierna wordt door de steenwerpvereniging nog een tombola-trekking gehouden, waarbij vooral de roze nummertjes al jaren grote hilariteit veroorzaken, omdat de omroeper, en zelfs zijn opvolger na zijn overlijden, steevast ‘ros’ roept in plaats van ‘roze’. Als je hier dan ook ‘vierendertig ros’ roept, dan klimmen vele mondhoeken als vanzelf richting de hemel.

Na de prijsuitreiking, waarbij de prijzen uit een geldbedrag bestaan die door de deelnemende teams vaak direct weer wordt omgezet in het vloeibare goud, loopt het plein langzaam leeg richting restaurant, snackbar of zelfs het thuisfront. Het was als vanouds weer gezellig, de kater begint al aan het eind van de avond of begin van de nacht, en we weten dat we er volgend jaar weer allemaal staan. Als deelnemer of toeschouwer, maar altijd aan het bier.

Sommige dingen moeten gewoon nooit veranderen. Ik heb er weer zin an.

Maar in de kern zijn bowlen en kegelen hetzelfde: je moet over een lang stuk hout zoveel mogelijk kegels omgooien. Kegelen lijkt moeilijker dan bowling, maar dat betwijfel ik. Voor een leek die het af en toe doet is het met bowlen veel makkelijker om de pionnen om te gooien, maar tien keer achter elkaar alle kegels omkegelen, dat kunnen in beide varianten alleen de echte toppers. Het niveau van de bowlers zal ongetwijfeld hoger liggen door de internationale professionele competitie, maar dat maakt niet uit: mijn familie vermaakt zich er al sinds mensheugenis mee. De foto van mijn opa die alle huiskamers opsiert is er één met een kegeltrofee. Hij was een goeie, naar het schijnt. Mijn vader en zijn broer strijden vaak mee in de eindronde van de Purmerender kampioenschappen en ook mijn moeder en mijn oma rollen al jaren hun balletje. Hun verdienste ligt echter voornamelijk in het ’schrijven’. Net zoals we jaarlijks de dames bij de dartkampioenschappen in lakeside op TV zien schrijven, zo gebeurt dat ook in de meeste kegelzalen. De sport is te klein om echt geautomatiseerd te worden.

Al sinds mijn tienerjaren wordt mij regelmatig gevraagd wanneer ik nou eens op kegelen ga. Maar ik verzet mij nog steeds hevig. Ik heb leuke jeugdherinneringen aan het gekegel van mijn ouders, maar voel geen liefde. Ik herinner mij de maandagmiddag waarop mijn moeder kegelde. Ik ging vaak langs, niet om naar het kegelen te kijken, maar voor een cola en eigenlijk hoopte ik gewoon stiekem altijd op een bitterbal. Of twee. De kegelkampioenschappen in het mega-kegel-complex in Alkmaar waren altijd een feest omdat ik dan altijd met mijn zusje de hele dag op de schaatsbaan er tegenover vertoefde. En ook daar weet ik mij de bitterballen nog te herinneren. En de sigarenrook. Maar het kegelen was nooit interessant.

Later ontdekte ik ook nog eens dat de edele kegelsport met name door kleine middenstanders wordt beoefend. Aardige mensen, maar ik zou te vaak gaan botsen, en dat is voor een gezelligheidssport een slechte basis. Ik zie op donderdagavond tussen twaalf en één wel eens een kegelvriend van mijn vader door de stad naar huis waggelen. Dan zie ik dat het weer gezellig is geweest. Ik zit dan zelf gezellig ergens in de stad achter een biertje of mijn gitaar. Een combinatie meestal. Verschil moet er zijn en ook vooral blijven.

Ik wil niet kegelen, ik wil nooit gaan kegelen. Ik bereik echter een kritische leeftijd. Ik heb de verkeerde kant van de dertig gerond en merk in veel dingen dat ik inmiddels anders tegen dingen aan ga kijken. Vooralsnog neigt er niets in mij naar een lekker avondje kegelen, maar wellicht word ik nog eens mild en bezwijk ik onder de druk. Willen jullie me dan even wakker schudden? Sla een kegel op mijn hoofd kapot, laat zo’n bal op mijn voet vallen, wrijf me dit verhaaltje onder mijn neus, pest mij langdurig en lach mij vooral uit. Hard en lang.

En als dat niet helpt, geef me dan maar een spuitje.

Niets menselijker dan een goede ruft derhalve. Toch heb ik het idee dat mannen er meer van doordrongen zijn dat het zeer menselijk is. Mannen zijn veel trotser op hun eigen lucht en schamen zich er ook niet voor dit in het openbaar te doen. Het uitwaaieren der geurvlaggen wordt zelfs gezien als een teken van mannelijkheid en daar waar zij zich in een groep bevinden die uitsluitend uit mannen bestaat zullen zij niet schromen om met veel omhaal een kleine anus-solo te blazen en indien er een goede lucht aan hangt deze ook nog even met de handen richting de aanwezige neuzen te wapperen.

Vrouwen laten ook winden. Dat is zeker. Toch weten zij dit vaak veel beter te verbergen. Ze houden het in en gaan op een veilig plekje zitten waar niemand het hoort en ruikt. Vaak is dat het toilet, maar er zijn waarschijnlijk nog veel meer geheime plekjes die wij mannen niet kennen. Ik moet nu ook weer op zoek naar die plekjes en ze zijn best moeilijk te vinden. Vrouwen hebben veel meer zelfbeheersing en beschaving, zo zou je het kunnen stellen. Maar aan de andere
kant staan wij mannen gewoon wat dit betreft veel dichter bij de natuur en onze eigen ik. Één der laatste overblijfselen van onze natuurlijke oerdriften die nog niet honderd procent door de vrouwen zijn getemd en afgeknepen.

Mannen: Noem ons windhozen of windbuilen: wij zijn er trots op.

De buren en ik zijn niet dik met elkaar. Om een beeld te schetsen: een paar jaar geleden was ik verdwaald in een kroeg waar ik zelden kom en een meisje groette mij vrolijk in haar gang naar het toilet. Ik groette vrolijk terug en dacht meteen, wie is zij ook al weer? Zus van iemand? Bij mijn ouders gewerkt? Vriendin van mijn zus ofzo? Geen idee. Toen zij terug kwam van het toilet vroeg ik haar maar: “waar ken ik jou nou ook al weer van?” “Ze antwoordde: ik ben je buurmeisje!” Nee, ik was niet dronken, ik had geen excuus, ik stond gewoon voor lul. Maar goed, zo close ben ik dus met de buren.

Het meisje aan mijn voordeur zei: “Ik heb een stomme vraag, mijn rokje is net van de waslijn afgewaaid, ligt deze misschien in uw tuin?” “Geen idee” zei ik, “we gaan wel even kijken”. Dus ik met dat mooie kleine meisje in de achtertuin zoeken. Omdat het schemeren al tegen halfdonker aanliep en mijn tuinverlichting niet in optimale staat is vonden we niets. Jammer dus. Ik beloofde dat als ik het toch nog zou vinden, dat ik het dan bij haar langs zou brengen. “OK, Dank u wel meneer!”  Blijft zeer doen hoor, als ze meneer tegen me zeggen.

De avond voor koninginnedag pakte ik ‘s avonds mijn fiets en één van de wielen bleef steken achter een stuk stof. Ik bukte en zag een nat vod. Pakte het op en het bleek een klein spijkerrokje te zijn met hippe versierselen. Dat moet van dat meisje zijn, die ga ik even terugbrengen. Ik ben namelijk geen fetisjist zoals de japanner die vorige week is gearresteerd omdat hij een verzameling van 3000 gestolen damesslipjes in zijn bezit had.

Ik ben meteen naar de voordeur van de buren gelopen en belde aan. De tuin stond vol met fietsen dus er was een feestje aan de gang. De buurjongen deed open en ik vertelde dat ik het rokje van zijn vriendin had gevonden. Hij keek verheugd en zei dat ze daar wel blij mee zou zijn. Ik ging weer terug naar mijn achtertuin en hoorde vanuit de huiskamer van de buren een groot gejuich. Ik hoorde het meisje roepen: “Yeah, ik hem hem weer, cool!” “Dat vind ik nou nog eens leuk” schalde de buuv eroverheen. Een gevoel van geluk overviel me, goh, wat kun je makkelijk mensen gelukkig maken af en toe.

Het zou mooi zijn als ik nu had kunnen afronden met een beschriving hoe het meisje me kwam bedanken met een dikke zoen, of erger nog, een bos bloemen. Maar dat is niet gebeurd. Is ook helemaal niet nodig, maar voor het verhaal zou het wel leuk zijn. Ik geniet in elk geval nog steeds van de vreugdekreten uit de kamer van de buren. Heb ik ze in elk geval voor één keertje blij gemaakt.