Enfin ik heb "familiefeest" gelezen en ik was vrij snel gegrepen door
dit boek. Dat had mijn collega goed gezien Aan het einde van het boekje
bleek dat dit ook nog een losstaand verhaal uit een groter geheel is
dat "Het blijft toch familie" heet. Die ga ik dus binnenkort kopen of
bij de bieb lenen.

De reden dat ik dit zit te tikken is dat ik
door het lezen van dit boekje een heel andere kijk op de heer Holman
heb gekregen. Terwijl ik toch echt niet meer wist van de beste man dan
dat hij een column in het Parool had. Ik heb nog nooit met hem gepraat
of op andere wijze contact met hem gehad en toch had ik een mening over
hem en die in nu veranderd door het lezen van een boekje dat hij
toevallig geschreven heeft.

En dat is eigenlijk heel eng als je er over nadenkt.

Nu schijnen we in de 21ste eeuw iets te hebben dat internet heet en
daar kun je dus ook gaan zoeken. En zo kwam ik bij Marktplaats en later
ook bij Ebay allerlei hondekoppen tegen die complete Wii’s inclusief
het bonnetje van de Bart Smit of de Dixons aanbieden voor meer dan 20%
boven de adviesprijs. En daar baal ik van. Smerige zwarthandelaren die
nog nooit een cent BTW hebben afgedragen en die met de verkoop van ONZE
Wii die ze snel hebben gekocht toen wij nog niet wisten dat we zo’n
ding wilden hebben een paar duiten extra proberen te verdienen.

Ik
weiger meer dan de adviesprijs te betalen. Maar ik wil wel zo’n ding
hebben. En een beetje rap. Dus roep ik u allen hierbij op mij te
helpen. Ik betaal €249,- voor een Wii Sports Pack .
Eventueel met extra controller want dan kunnen we gelijk boksen en ik
wil al een hele tijd mijn zoon een pak op zijn virtuele lazer geven.

Jan.

Jan.

Niet zomaar een feestje, nee, het jaarlijkse mediacongres werd daar
gehouden. Er werd mij verteld dat het het boekenbal voor de mediawereld
is. Luide muziek en veel mensen. Vooral veel jonge, opgedofte en strak
in de kleding zittende dames. Er werd geflirt en versierd dat het een
lieve lust was, ook met onze verkopers uiteraard. Een gesprek voeren
met een jongen van begin twintig terwijl er constant zulke dames af en
aan lopen is onbegonnen werk. Sommigen probeerden hun aandacht te
houden bij wat ik hen vertelde, maar konden het niet helpen dat hun
ogen alle kanten opschoten en langs mij heen op het volgende stel
passerende lange benen bleven rusten.

Ik werk nu sinds een aantal maanden bij deze internetbank waar
de vrouwen toch duidelijk in de minderheid zijn en ik ben tot nu toe de
enige vrouw binnen ons team. Ik ben gewend geraakt aan de opmerkingen
over passerende dames, de aandacht die tijdens een gesprek verslapt als
er ook maar iets met borsten voorbij komt, de constante opmerkingen
over sex of daaraan gerelateerde dingen en het altijd aanwezige gevoel
dat ze zich tegenover elkaar moeten bewijzen. Het lijkt alsof ze niet
anders kunnen, alsof ze overgeleverd zijn aan hun hormonen. Het lijkt
een wedstrijd om als eerste een opmerking te maken als er een vrouw
langsloopt en dan is er op dat moment niets belangrijker.

Ik vraag me toch echt af hoe mannen het zo ver schoppen in de wereld als ze zo snel zijn afgeleid.

Mooi geregeld dus. Als de zeikerd die ik ben, heb ik van tevoren nog
wel even gebeld want ik zie het al gebeuren dat het alleen geldt voor
de bioscopen in de grote steden en dat Purmerend mooi niet mee doet.
Als ik dan speciaal voor een film naar Amsterdam ga, is het alsnog geen
goedkoop avondje bios.. Aan de andere kant van de lijn hadden ze nog
nooit van de actie gehoord. Na overleg kreeg ik ruim vijf minuten later
te horen dat het voor alle Pathe theaters in Nederland geldt. Mooi,
aanvragen dus die kaart. (Momenteel twijfel ik trouwens of die metro in
Purmerend wel een pathe is, maar dat doet er verder nu niet toe .

Voordat
je de kaart in handen hebt, heb je geen idee welke door pickwick
geselecteerde films en bioscopen meedoen aan de actie. Je moet op
pickwick.nl/pathe namelijk inloggen met je naam, pathekaartnummer en
telefoonnummer (ja, iedere x opnieuw) voordat je deze informatie te
zien krijgt. Pickwick maakt het je niet makkelijk. Terwijl je dat van
dit soort acties toch wel verwacht, maar op de een of andere manier
lijkt pickwick acties te hebben die ze liever niet al te hard
rondbazuinen en waarbij ze het je zo moeilijk mogelijk maken om
informatie te krijgen en om te krijgen wat je uiteindelijk beloofd
wordt op de verpakking of in de reclame. Mijn moeder dacht een gratis
theeglas te krijgen bij haar pakje theezakjes, nee, zo werkte het niet
volgens de cassiere en de kleine lettertjes op de verpakking, er
moesten een aantal streepjescodes worden verzameld en na bijbetaling
kreeg je dan welgeteld 1 theeglas thuisgestuurd. Hoezo, binnen no time
een mooie kast gevuld met nieuwe pickwicktheeglazen?

Zoals
vermeld houd ik van alles wat gratis is en via gratis.nl kwam ik dan
ook op een pickwicksite terecht waar ik een spelletje kon doen om een
gratis proefpakket te ontvangen. Ach, peanuts dacht ik. Nou, mooi niet
dus. Ik slaagde er niet in het spelletje tot een goed einde te brengen
in de maar 30 seconden die er voor stonden en ik kreeg ook maar 1 kans.
Via dezelfde link kon ik echter het spelletje opnieuw en opnieuw doen
tot het me gelukt was. Ik zou dan wel geen pakket meer krijgen, maar
het was nu een principekwestie geworden. Na zeven keer slaagde ik er in
het spelletje tot een goed einde te brengen. Ik geef toe, dat het zo
lang duurde had met gemakzucht te maken, maar sinds wanneer maken ze
spelletjes waarbij je iets gratis krijgt om uit te proberen en daarna
hopelijk aan te schaffen zo moeilijk? Sinds pickwick leuke nieuwe
acties bedenkt blijkbaar.

Nu ben ik erachter dat het met de kosten eigenlijk wel mee valt. Een
nieuwe stofzuiger kost nog minder dan een nieuwe stofzuigerslang.
Buiten dat gammele mondstuk was namelijk ook de slang losgeraakt van de
stofzuiger met als gevolg dat ie er om de havenklap uitschoot en je het
ding niet meer aan de slang kon voorttrekken. Dat begon me na een paar
maanden zodanig te irriteren, dat zelfs ik besloot om eens te gaan
kijken voor wat nieuws.

Na vooral veel gebaren en een heleboel uitleg wist de man in de
speciaalzaak precies wat onze stofzuiger mankeerde. Hij had een nieuwe
slang op voorraad, wist ons haarfijn te vertellen hoe makkelijk we de
oude met de nieuwe konden vervangen en was gelukkig wel zo eerlijk om
ons voor te bereiden op de prijs: veertig euro. Daar gingen we even
over nadenken.

Gelukkig
zat de Kijkshop naast deze winkel en vonden we daar een geheel nieuwe
stofzuiger voor dezelfde prijs. Dan is de keuze natuurlijk snel
gemaakt. We hebben nu een superklein, felrood, nietswegend en zeer veel
lawaaimakend stofzuigertje.

Dirk probeerde nog even zijn
gewicht in de strijd te gooien door te opperen dat we dan misschien
beter meteen een ‘goeie’ moesten kopen. Hoezo een goeie? Dirk haat het
geluid van stofzuigers en grijpt dat aan om het als een klusje te zien
dat hij nooit hoeft te doen dus waar hij het idee vandaan haalt dat hij
enige inspraak heeft en denkt te weten wat een ‘goeie’ stofzuiger is..?

Ik
ben niet bepaald de huisvrouw van de eeuw, maar ik ben toch wel heel
blij met onze nieuwe aanwinst. Stofzuigen blijft stom, maar op deze
manier wel een stuk handelbaarder. Is er nog iemand op zoek naar oude
stofzuigeronderdelen?

Ver was het niet en gelukkig reden we in één keer goed. Na ontelbare
donkere landweggetjes arriveerden we bij ons hotel. Dit bleek meer een
restaurant te zijn, dat een aantal kamers had voor de gasten die teveel
hadden gedronken en/of gegeten en niet meer naar huis konden of wilden.
Ons kamertje was echter allerschattigst en we hadden een zeer ruime
badkamer; heel handig met twee vrouwen. Tot we er achter kwamen dat de
douchekop precies boven de schuine kant van het bad was opgehangen. De
eerste keer loop je dus als het ware ‘tegen de helling op’ om te gaan
douchen. De keren daarna bogen we maar zo ver mogelijk naar achter om
ons haar uit te spoelen.

De witte pijl van het groene
nooduitgang-teken-sticker die naast het raam hing, wees naar beneden.
Na enig onderzoek bleek dat er toch echt geen luik in de vloer zat en
dat ze waarschijnlijk bedoelden dat we het raam maar uit moesten
springen, mocht er iets gebeuren.

‘Ach, het is vast Scherpenzeels’

Scherpenzeel
centrum is niet meer dan een paar straten met een kerk en twee kroegen.
De kerk trakteerde ons zaterdagmiddag op een volle tien minuten
klokgelui waardoor het voeren van een normaal gesprek onmogelijk werd
gemaakt. Een van de kroegen zat –heel handig- vlak naast het hotel. In
een dorp waar iedereen elkaar kent ben je echt de happening van de week
als buitenstaander, wat deden wij in hun kroeg?

Als de vrouwen
die we zijn besloten we ons haar te kleuren. We waren echter als de
dood dat de witte handdoeken na onze verfbeurt nooit meer hun originele
kleur terug zouden krijgen. Om de schuld van de geschilderde handdoeken
niet in de schoenen geschoven te krijgen, besloten we alles wat wees op
de haarverfpartij uit de weg te ruimen. Alle verpakkingen in een aparte
plastic tas. Sjemig, wat slim van ons. Tot ik in de spiegel keek en me
realiseerde dat het beslist iemand op zou vallen als we allebei opeens
met donker gekleurd haar de trap af zouden komen zetten.

’s
Middags zijn we de ‘rode klompjes route’ gaan volgen. Twee stadse
tantes op het platteland, met door gebrek aan een rugzak, de handtas in
de hand. Gelukkig was de route duidelijk uitgezet en was het zelfs voor
ons een makkie weer bij het beginpunt uit te komen.

Heel veel
schapen, koeien, ganzen, eikeltjes en platteland later keerden we terug
naar het hotel. Wat een schattig klein dorpje dat Scherpenzeel, niet
echt veel te beleven.

Net Purmerend.

Ik stond daar met mijn fietssleutel in de hand en begon aan mezelf te
twijfelen. De reden dat ik mijn fietssleutel bij me had, zou genoeg
duidelijkheid moeten geven over het feit dat ik die ochtend op de fiets
was gegaan. Maar toch ging het door mijn hoofd ‘ben ik gaan lopen
vanmorgen?’ ‘ben ik ergens anders ingestapt?’. Er was echter niets
raars geweest die dag waarvoor ik een andere bus of de trein had moeten
nemen of waarom ik wel mijn fietssleutel in mijn tas had, maar niet
mijn fiets. Ook was ik er nog een tijdje van overtuigd dat ik me toch
echt vergist moest hebben en dat hij gewoon in de schuur zou staan of
dat iemand een grap met me had uitgehaald en hem bij ons in de tuin had
gezet. Was wel een heel karwei geweest, met een achterwiel dat op slot
staat.

Ook
in de bosjes lag hij niet. Wat een brutaliteit, het is toch verdomme
MIJN fiets? Waar halen ze het lef vandaan. Ik moet nu iedere ochtend
lopen naar de bushalte, lopen naar de stad heen en dronken weer terug,
lopen, lopen, lopen is mijn lot de komende tijd. Het is waar wat ze
zeggen, je krijgt bijna de neiging om er eentje terug te jatten, gewoon
omdat je geen zin hebt om overal heen te lopen omdat je dat zoveel tijd
kost.

De twijfel hield stand en ik ben niet gaan slapen
voordat ik toch nog even stiekem in de schuur heb gekeken of hij daar
echt niet stond.