Vorig najaar kochten we in Midden Beemster bij Welkoop – een plattelandsbouwmarkt die tien keer leuker is dan een Gamma of een Praxis vanwege het afwijkende assortiment en het hoge boer-zoekt-vrouw-gevoel – een groot landbouwzeil. Dat was groot genoeg om de bank te beschermen tegen de winter. Die bank is van weerbestendig en waarschijnlijk zeer milieuonvriendelijk materiaal, maar een nieuw kindje wil je beschermen. We pakten het goed in en gelukkig kregen we een winter met veel sneeuw en vorst. Dus ook die investering was de moeite waard.

Dit voorjaar pakten we ons liefje uit en hij straalde nog. In mei werd de relatie tussen ons en de bank verstevigd, we hebben aardig wat uurtjes met elkaar doorgebracht. We gingen na het bruiloftsgebeuren vroeg op vakantie en keken uit naar een lange zomer erna om op onze hippe bank onze kleur bij te houden en het werkwoord genieten een nieuwe dimensie te geven. Wij waren goed bezig. Vonden wij.

Maar wat kwamen we bedrogen uit. Vanaf half juni, toen we terug kwamen, hebben we welgeteld nog drie keer genoten van onze bank. Wij hebben namelijk geen veranda als Marije en kabouter Lobke of een afdakkien als Devis en zijn dus afhankelijk van het weer. Voor wie het nog niet door had: het was een slechte zomer. En ik druk me voor de verandering eens netjes uit.

Het gebruik van de loungebank dit jaar weegt dus niet op tegen de afschrijving die wij erop moeten doen. Nou zal me dat normaal gedroogde worst wezen, maar aangezien ik dit jaar in juni ook al na lang wikken en wegen over de drempel ben gegaan om tegen een aardige somma van die sportieve jezussandalen te kopen, die ik ook maar drie keer heb gedragen, heeft het weer me toch financieel behoorlijk benadeeld dit jaar.

Als zowel die sandalen als die bank twee keer zo duur waren geweest en we hadden wél een goede zomer gehad, dan zou ik niet hebben geklaagd. Slecht weer haalt het slechtste in een mens naar boven. Het wordt hoog tijd dat we zelf ook een veranda annex afdakkien gaan bouwen zodat we volgend jaar wel het hele jaar kunnen genieten van onze prachtbank. We kunnen het hout van onze verzakte pergola (het liefst Amsterdams uitgesproken) hiervoor recyclen. Scheelt weer kosten. Hebben we alleen nog afdakplaten nodig en een terraskacheltje zodat ik ook in de winter met mijn sandalen buiten kan zitten. Scheelt toch weer in de afschrijvingen om één en ander in de boeken recht te breien.

Dit najaar willen wij dat vierseizoenenterras gaan regelen. Zo snel mogelijk. Dan kan ik ook in de winter mijn sportsandalen aan. Kan ik dan weer via afschrijvingen gebruiken om de financiering te verantwoorden. En dat landbouwzeil kan dan ook weg. Deze zomer heeft bewezen dat onze loungebank tegen alle weertypes bestand is, dus die hebben we sowieso niet meer nodig. Kunnen we mooi verkopen om de financiering van onze bouwplannen te bespoedigen. Wie biedt?

De boten die we daarvoor gebruiken zijn klein. We noemen ze sloepen en we varen er het liefst mee door de grachten van hippe steden als Amsterdam en Utrecht. We stappen op bij punt A, varen heel langzaam een paar uur rond en stappen weer uit bij punt A. Lekker avontuurlijk. We nemen drinken en eten mee. Geen zuurkool en rum zoals onze voorvaderen, maar bier, wijn, champagne, nootjes, chips en kaas. Je moet die reis toch goed kunnen overleven.

Tijdens de reis doen we in het begin nog enigszins geïnteresseerd in de mooie bruggen en de prachtpandjes. Maar daar gaat het helemaal niet om. Het is gezellig, we raken gestaag aangeschoten en dan komt het ultieme doel van deze dobbervaart: het laten zien hoe vreselijk hip en cool we zijn.

De housemuziek aan boord staat hard genoeg om de mensen op de kade het te kunnen laten horen. We liggen quasi nonchalant in de boot op de lounchekussens, we hebben de juiste zonnebril op en de juiste kleren aan. Als het even kan hebben de mannen ook een muts op. Al is het 30 graden, maakt niet uit. Een enkeling laat zich meeslepen door de muziek en gaat staan, maakt dansende bewegingen op de plaats met een hand in de hoogte. Niet met twee, want we moeten ons glas vasthouden. En met die ene hand wijzen we het liefst naar de mensen op de kant.

Vanaf diezelfde kant kijken mensen ons aan. Sommige mensen zwaaien of lachen. Als een toerist een foto van ons maakt voelen we ons nog cooler. We hebben het gemaakt. Iedereen is jaloers! Dat elke boerenlul zo’n sloep kan huren en dat er op een mooie dag een file aan soortgenoten voor en achter ons vaart maakt niets uit. We lachen, dansen, drinken en zwaaien door en gaan na een paar uur van boord, duiken een terras op, drinken nog wat door en voelen ons nog steeds de hippe stoere zeebonk.

De afgelopen paar keer dat ik door Amsterdam liep heb ik veel van zulke levensgenieters gezien. Zo veel dat ik het een beetje triest begon te vinden. Dit bereikte een hoogtepunt toen ik tijdens de Canal Pride een mierenkolonie aan deze bootjes zag en ontdekte dat meer dan de helft van de “officiële” boten vol zat met hipdoende mensen zonder de echte nichtenswing op gesponsorde boten van bedrijven die iets homolievends wilden uitstralen. Maar dat is een ander onderwerp.

Zaterdag mocht ik met het jaarlijkse bedrijfsuitje in zo’n hippe sloep zitten. Een heel erg mooie, dat wel. Mijn collega’s vertoonden het juiste bijbehorende gedrag en daardoor zat mijn vel niet zo lekker. Dat stond strak van de plaatsvervangende schaamte die een puber kent als zijn ouders dronken gaan twisten op het 25-jarig huwelijksfeest van ome Cor en tante Riet. Ik heb het zwijgzaam uitgezeten, mezelf verbazend over het grote aantal mensen op de kant dat het oprecht leuk vond, terugzwaaide en zelfs foto’s van ons nam.

Ik heb niet de illusie dat mensen mij persoonlijk graag op de foto nemen, dus het is kennelijk écht leuk. Maar zoals alles in het leven is wat de massa leuk vindt in mijn ogen per definitie smakeloos, dom en infantiel. En ik ben een slechte graadmeter.

Ik zit heus wel graag lui in een bootje van punt A naar punt A. Maar dan ergens in een fluisterboot in een natuurgebied. Desnoods met drank en hapjes. Graag zelfs! Af en toe kijkt er een eend kwakend naar de boot, een grutto kijkt heel even verschrikt op en een stel koeien loeit ons loom herkauwend toe. Net echt kadepubliek. Maar foto’s nemen ze gelukkig niet. Ze vinden het prima, het zal ze verder worst wezen. Dat is veel meer mijn feestje.

Ik heb een paar notoire vogelliefhebbers in mijn omgeving die ik graag meeneem om mij de tjiftjaf en de tureluur aan te wijzen. Maar ook als ik alleen maar een beetje dom ongericht om me heen kijk en geniet van het landschap en van de bijbehorende kakofonische rust ben ik een gelukkig mens. Is toch veel smaakvoller, intelligenter en leuker dan halfdronken door de grachten te dobberen voor de show-off naar de buitenwereld? Ik dacht het wel.

Wel jammer dat ook dit steeds hipper wordt zodat je weken van te voren je bootje moet reserveren. Ik maak mij ernstig zorgen.

Woensdagavond zat ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens op het gemeentehuis. Puur uit eigenbelang. Er zou worden gestemd over de begroting van Purmerend en daardoor zou één van mijn hobbies in gevaar komen: het stagehanden bij P3. De subsidiekraan werd mogelijk dicht gedraaid en dat zou betekenen dat ik niet fijn meer kan slepen met versterkers en kabels, een beetje backstage rondhangen en interessant lopen tijdens de concerten. Het liefst doe ik dit natuurlijk bij bands die ik zelf leuk vind en anders gewoon bij de grote namen. Ik ben te oud om handtekeningen te vragen, maar ben als een kind zo blij als ik zo nu en dan eens een plectrum krijg. Of jat. Soms mag ik zelfs wel eens op de foto met een beroemdheid. Altijd leuk voor het fotoboek dat jullie kleinkinderen ooit gaan weggooien.


En dat zou zo maar eens in gevaar kunnen komen. Het voortbestaan van P3 werd bedreigd, dus werd er vanuit de professionele organisatie opeens als een gek gecommuniceerd met de vrijwilligers, want ja, P3 draait voornamelijk op vrijwilligers. De enige vergoeding die ik krijg als technicus is één drankmuntje per twee gewerkte uren en één warme maaltijd. Een gewone werkdag als vrijwillige technicus begint om een uur of vijf ´s middags en eindigt niet voor één uur ´s nachts. Maar het kan ook zo maar van half drie tot twee duren. Geeft allemaal niks, het is meestal gezellig, je schijnt er wat van te kunnen leren, je krijgt nog eens wat gratis fitness en ga zo maar door. Geen probleem om die uren erin te steken naast mijn veertig urige werkweek waar ook nog de benodigde reisuren bij komen.

Er werd dus opeens gecommuniceerd vanuit de professionele organisatie, zo schreef ik net al. Dat was enigszins verwarrend, want zo vaak wordt dat niet gedaan. Er is twee keer per jaar een vrijwilligersvergadering en heel af en toe ook een bijeenkomst van de horecagroep of de techneuten. Dat is het wel zo´n beetje. Er is nu wel een waanzinnig internetsysteem waarin je je rooster kunt bekijken. Voorheen gebeurde dat per mail in een excelsheet en daar stond meer informatie in, maar dat mag de pret niet drukken. De subsidie moet toch ergens aan uit worden gegeven. Tijdens de concerten waar ik vrijwilligertje speel zie ik de vaste crew ook niet vaak, maar die besteden doordeweeks natuurlijk al genoeg uren in P3 om een zo interessant mogelijk programma neer te zetten en hebben de meeste acts waarschijnlijk al meerdere keren gezien tijdens dit proces.

Ik mopper graag, dus het komt me wel allemaal prima uit dit. Ik voel me dermate weinig verbonden met de directie en de vaste staf dat ik me ook helemaal niet bezwaard voel om een keertje nee te zeggen als ik geen zin heb en alleen de leuke klussen er tussenuit te pikken. Ik vraag me wel af of men in de zorgsector, waar men ook voor een groot deel op vrijwilligers leunt, ook zo achteloos omgaat met de mensen. Een angstig idee. Het lijkt me redelijk essentiëel dat die mensen enige verwantschap voelen met de organisatie waar ze zich voor inzetten en er ook waardering voor krijgen. Maar gezien het tekort aan vrijwilligers dat er bij veel organisaties is, vrees ik dat P3 geen uitzondering is, dus zal ik niet te hard klagen.

Afgelopen week bleek dus dat men bij P3 wel communicatief kan zijn en zelfs slagvaardig. Er werd een internetpetitie opgestart, er werden mails rondgestuurd die mij vervolgens via allerlei kanalen werden doorgestuurd en uiteindelijk namen 2082 mensen namen de moeite om vijftien kostbare seconden te steken in het behoud van P3 door de petitie in te vullen. Dat is toch mooi ruim 2,6 procent van de Purmerendse bevolking. Dat percentage komt wat lager uit als je de hele regio meerekent, maar ach, we kijken niet op een procentje meer of minder.

Dit percentage internet-stemmers was kennelijk voor de gemeenteraad genoeg om de subsidiekraan niet helemaal dicht te draaien. Wellicht was de grote opkomst van vrijwilligers en andere belangstellenden en -hebbenden een extra stimulans, maar er wordt nu geen 500.000 maar 240.000 Euro gekort op de subsidie. Dat is toch maar mooi een winst van 115 Euro per internetstem. Als ik het goed begrijp gaat er dan 260.000 euro subsidie naar P3, omgerekend per hoofd van de bevolking slechts 3,25 Euro. Een koopje voor zo’n mooi cultureel podium.

Gevolg is wel dat de bezuinigingen ten koste gaan van de programmering, zo heb ik moeten lezen op de site van P3. Want zodra de subsidie veilig was gesteld is men weer netjes gestopt met communiceren. Er zullen minder grote en internationale acts naar Purmerend komen. En dat is op zich jammer. Vind ik. De Purmerendse bevolking lijkt het niet zoveel te kunnen schelen. Zo vaak is de tent nou ook weer niet uitverkocht. De meeste mensen komen op de dance-feesten af en die worden gedraaid door professionele organisaties. Als je je als vrijwilliger aanmeldt om op zo’n feest te werken krijg je daarvoor gewoon dezelfde vergoeding voor als de uitzendkrachten die er voor worden ingehuurd als je dat wilt. Die hele subsidie is dus eigenlijk parels voor de zwijnen, maar dat ga ik niet hard op roepen, dan raak ik mijn leuke hobby kwijt.

Minder subsidie betekent meer kleine acts en misschien ook gewoon avonden waarop bandjes uit de regio aan bod komen. Of wie weet komen er weer eens wat andere zaken op het podium dan alleen maar popmuziek. Initiatieven op dat vlak zijn inmiddels verdwenen in P3, dus wat de culturele bijdrage aan Purmerend van dit podium is naast het verschaffen van een mooi podium voor commerciële bands moet iemand mij nog eens een keertje opnieuw uit gaan leggen.

Als je grote dance-feesten laat organiseren door bedrijven die zich daar op hebben toegelegd, dan kun je dat natuurlijk ook gewoon doen met de grote internationale acts. Kun je je als organisatie toeleggen op leveren van een werkelijke bijdrage aan het culturele leven in Purmerend. Het mooie is dat het ook een uitgelezen kans is om de vrijwilligers meer te betrekken bij het vullen van de agenda en het podium. Ideeën genoeg hoor ik zo links en rechts om me heen. Dat ze ons niet kunnen gebruiken bij het proces waarin Living Color of George Clinton wordt geboekt, dat snap ik. Maar in het regelen van bandjes-avonden, thema-avonden, open podiums, jam-sessies en ga zo maar door kunnen vrijwilligers een waardevolle en gratis bijdrage leveren waar ze nog wat van kunnen leren ook in plaats van dat ze gewoon maar als supergoedkope handjes worden gebruikt. Zul je zien dat ze zich nog meer betrokken gaan voelen ook en vaker hun neus laten zien en het communiceren een fluitje van een cent wordt.

Die inkrimping van de subsidie is gewoonweg een zegen voor P3. En voor mezelf ook. Want er gaat meer gebeuren, ik kan toch blijven hobbyen, ga me meer betrokken voelen bij het geheel en bij de grote acts laat ik mij gewoon inhuren als betaalde podiumhulp. En dan ben ik natuurlijk helemaal gelukkig.



Dirruk

En nu is de vraag of het leuk is, en zo ja, waarom dan. Het eerste deel van deze vraag beantwoord ik met een luide en duidelijke ‘JA’. Het tweede deel ligt iets gecompliceerder. Het gooien op zich is leuk, want zoals een spel met vrienden betaamt word je vanzelf fanatiek. Zeker ook omdat je om je heen andere teams met hele en halve bekenden ziet gooien. Daarnaast moet je tijdens het sporten altijd zorgen dat je niet uitdroogt en zorgen voor voldoende water en sportdrank. Nu is het echter zo dat ze dit niet verkopen bij de aanlengende kroegen op het marktplein, dus zijn we – niet geheel tegen onze zin – genoodzaakt om dit met bier te doen. Deze duizenden jaren oude dopingsoort, waar niet op wordt gecontroleerd, is vooral goed voor de team-spirit en gaande weg het spel, dat in totaal zo’n drie uur in beslag neemt, wordt de perceptie van de deelnemers dermate gestimuleerd dat men in de overtuiging geraakt dat de worpen steeds beter worden. De statistieken van de puntentelling laten vaak heel andere trends naar voren komen, maar daar laten we ons niet meer door beïnvloeden. Daarvoor hebben we ons dan namelijk al veel te veel laten beïnvloeden door onze goudgele vrienden.

Om een uur of vier is het gooien voorbij. De drommen verzamelen zich bij kroegen met de mooie namen ‘Tramzicht’ en ‘De Oude Munt’, waarvan alleen archeologen die 10 meter de grond in graven nog de historische betekenis kunnen achterhalen. Het gezellige samenzijn met veel oude en nieuwe bekenden wordt vervolgens opgevrolijkt door een top-artiest als bijvoorbeeld Imca Marina. Hierna wordt door de steenwerpvereniging nog een tombola-trekking gehouden, waarbij vooral de roze nummertjes al jaren grote hilariteit veroorzaken, omdat de omroeper, en zelfs zijn opvolger na zijn overlijden, steevast ‘ros’ roept in plaats van ‘roze’. Als je hier dan ook ‘vierendertig ros’ roept, dan klimmen vele mondhoeken als vanzelf richting de hemel.

Na de prijsuitreiking, waarbij de prijzen uit een geldbedrag bestaan die door de deelnemende teams vaak direct weer wordt omgezet in het vloeibare goud, loopt het plein langzaam leeg richting restaurant, snackbar of zelfs het thuisfront. Het was als vanouds weer gezellig, de kater begint al aan het eind van de avond of begin van de nacht, en we weten dat we er volgend jaar weer allemaal staan. Als deelnemer of toeschouwer, maar altijd aan het bier.

Sommige dingen moeten gewoon nooit veranderen. Ik heb er weer zin an.

Update 17:03 – Ook Scheisse wint vandaag een vuistdiepe leverworst! Yeheeeeee!