Door al het vreetwerk om het vlees heen is gourmetten natuurlijk lang niet zo gezond als men ons wil doen geloven in de reclame voor de Funyaki, die men ons via de TV wil aansmeren. Geheel vernieuwend wordt dat ding ons voorgeschoteld en de mensen in de reclame zijn natuurlijk superfit, vrolijk, opgewekt. Ze staan nog net niet ondertussen met een abdomonizer te spelen, maar de betreffende reclame doet ons bijna geloven dat we alle andere geondheidsproducten zo het raam uit kunnen gooien. Zo gezond moet dat allemaal zijn.

Los van de vraag of vlees wel zo gezond is weet ieder mens met een gezond verstand dat gourmetten natuurlijk slecht voor een mens is. Gezellig en lekker natuurlijk wel, maar vooral vervettend. Wie twee dagen na de gourmetdaad een huiskamer binnen loopt waar het vreetfestijn heeft plaatsgevonden moet zich nog steeds door een vette lucht heen worstelen. Je kunt net zo goed oliebollen gaan bakken in de huiskamer, maar dat doen we slim in het schuurtje. Maar in het schuurtje gaan zitten eten met z’n allen, dat is natuurlijk geen goede optie.

En naast dat het ongezond is voor je lijf is het vooral ook erg slecht voor je hersenen. Dat kun je in elk geval concluderen als je ziet wat voor soort borden er bij gebruikt worden. Borden met vakjes om de sausjes, de salades, de vleesjes en andere onzin te kunnen scheiden. Netjes alles in zijn eigen hokje. Orde in de chaos. Het werkt alleen voor geen meter, want je kunt niet meer snijden, er zijn altijd meer sausjes dan vakjes en uiteindelijk ligt toch alles door elkaar je bord te vervuilen.

En dan hebben we het nog niet eens over de vreselijke kleuren van die borden. In elk gezin zijn ze ooit ergens in de jaren tachtig aangeschaft en zijn dus vaak van een vieze groene of bruine kleur. Een aanslag op de goede smaak. Dat er nooit nieuwe borden worden aangeschaft komt omdat we ze zo weinig gebruiken en omdat ze verdomd moeilijk te vinden zijn in de winkels tegenwoordig. Daar zal zo wel een reden voor zijn. Ondingen zijn het, een belediging voor de vooruitgang en totaal overbodig.

Vrouwlief weet dat ik er zo over denk, maar daar trekt ze zich helemaal niets van aan. Omdat we laatst in huize schoonouders weer gezellig hebben zitten bakken en knabbelen vond ze dat ze ook van die borden moesten hebben. Dus na wat zoeken belandde ze uiteindelijk in een winkel met tweedehands rotzooi en daar vond ze vier van die borden. In die winkels wordt alles gedumpt wat via internet niet meer verkocht kon worden, dus het kostte slechts een paar dubbeltjes, dat is het probleem niet, maar die krengen staan nu tussen mijn andere goede servies de keuken te ontsieren.

Dat leverde dus een fijn potje bekvechten op, waarbij ik als een ware Don Quichotte ten onder ging, want ga niet logisch argumenteren met een vrouw, dat verlies je altijd als man. Ik moet me er dus maar bij neerleggen. En ondertussen heeft een vriendin van haar ook al zulke borden gekocht bij dezelfde weggooiwinkel. Ik heb nog in de kroeg geprobeerd bij vrouwen om medestanders te krijgen, maar allemaal waren ze dolletjes blij over die leuke nostalgische rotborden. Ik heb dus verloren, het schijnt leuk te zijn. Nostalgie en slechte smaak zijn helemaal de bom. Ik hoopte dat dat beperkt zou blijven tot de TV, maar nu wordt de rest van de huiskamer er ook al door overgenomen.

Ik moet me er eigenlijk maar bij neerleggen, maar dat doe ik niet, ik blijf me stil verzetten. Ik blijf van gewone borden eten bij het gourmetten en er kon af en toe bij het afwassen zo maar eens zo´n bord uit m´n handen vallen. Zo onsportief ben ik dan ook wel weer.

Natasja is geschokt en had het allemaal niet zo bedoeld. Ze moet wat geld bijverdienen, want man René heeft met de Toppers last van de kredietcrisis en ze kiest er voor om geen reclame te maken voor een afwasmiddel, maar voor iets waar de arme behoeftige Nederlander ook iets aan heeft. De lieverd. Wel jammer dat ze zelf de kleine letters niet begreep die zo overduidelijk op de website staan en die aangeven dat de kleinste verbruikers – die het het moeilijkst schijnen te hebben – veel minder of zelfs niets besparen. Er is wel een laagste prijsgarantie, maar daar zitten genoeg voorwaarden aan om ervoor te zorgen dat je daar geen aanspraak op kunt doen. En het is ook jammer dat ze niet even heeft gecheckt hoe de NEM klanten werft.

Dus heeft Natasja een probleem, ze belooft iets wat ze niet waar kan maken. Ze gaat als een bok op de haverkist zitten en belooft alles op te lossen. We zijn benieuwd naar haar volgende actie voor gedupeerde overstappers. Een tranentrekkende TV-show zit er wel in. Hierin mogen de gedupeerden misschien wel als genoegdoening een keertje extra naar de voedselbank, of de huizen van de gedupeerden worden nog eens extra gesponsord geïsoleerd of voorzien van zonnepanelen. En natuurlijk komen dan de Toppers de huiskamer elke keer weer wat verwarmen met de remix van Shine die ook vanwege hitpotentie continu gepromoot moet worden. En misschien start ze zelfs wel een slimme actie op waarbij wij de restenergie van onze gebruikte batterijen op een rekeningnummer kunnen storten.

Is allemaal mogelijk, maar eigenlijk is er maar één goede oplossing voor het probleem: als mevrouw Froger gewoon van de beeldbuis verdwijnt, dan scheelt dit zoveel negatieve energie bij veel Nederlanders dat er meer wordt bespaard dan zij ooit goed bedoeld voor ons bij elkaar kan bezuinigen.

Maar soms ontkom je er niet aan dat je op andere tijdstippen de supermarkt in moet. Als je nog even iets nodig hebt bijvoorbeeld. Even snel naar de buurtsuper om een vergeten ingrediënt te halen en midden in de kwelling terecht te komen die drukte heet. Het sterft aan het eind van de middag namelijk van de mensen die ook iets vergeten zijn en van mensen die elke dag vier boodschappen doen in de super omdat ze niet kunnen plannen, dan wel het gezellig vinden of denken dat alles bij de super dagvers in de schappen ligt. Is hun goed recht, daar ga ik ook niets lulligs over zeggen, maar ik heb er wel last van, want dit mondt altijd uit in een rij bij de kassa.

Bij de supermarkten zijn ze ook niet gek en ze weten dat dit een bron van ergernis is, dus verzinnen ze allerlei schijnoplossingen om ons een fijn gevoel te geven. Dan hangt er een bordje waarop bijvoorbeeld staat dat er bij een bepaald aantal mensen in de rij er een extra kassa geopend zal worden. Dat gebeurt altijd te laat, waardoor de mensen tegen elkaar verontwaardigd gaan mopperen. Harder dan nodig, maar net niet hard genoeg om de kassabediende het te laten horen om dan vervolgens pas te gaan klagen als ze aan de beurt zijn, waardoor het voor de mensen achter hun nog langer gaat duren. Zo creëer je natuurlijk alleen nog maar meer ergernis.

Bij de buurtsuper waar ik mijn noodboodschappen haal hebben ze de sigarettenbalie tevens ingezet als mandjeskassa. Lijkt handig, maar tegenwoordig hebben ze daar naast de winkelwagens en de klassieke mandjes ook rolmandjes waar belachelijk veel in kan en iedereen meent dat je daarmee in de mandjeskassa mag staan, waardoor de rij daar vaak nog langer is dan voor de standaardkassa. De persoon die daar achter de kassa staat moet tegelijkertijd ook de slijterij ernaast draaiend houden, dus als je snel klaar wilt zijn, dan kun je maar beter bij een gewone kassa aansluiten.

Dat deed ik dus afgelopen zaterdagmiddag ook. Met twee boodschappen in de hand sloot ik als zevende persoon aan in de rij. Ik was effectief vijfde, want er waren twee stellen. En toen begon de ellende. Er hing een bordje boven de kassa waarop werd vermeld dat als je als vierde in de rij staat, dat je dan recht hebt op een waardebon. Ik had er niet naar gekeken, maar de mensen voor mij wel. Die begonnen met elkaar een discussie, wie er nou de vierde was: de tweede van het eerste stel, of de eerste van het tweede stel? Ofwel: moest er bruto of netto worden geteld? En als er iemand klaar was met afrekenen, wie er dan de vierde zou zijn. De mensen keken daarbij al verontwaardigd alsof ze aanvoelden dat ze mogelijk niet de waardebon gingen krijgen waarop ze “recht hadden” en ik lachte het maar een beetje weg. Ik wilde alleen maar afrekenen en de winkel uit. Fuck die waardebon.

Gevolg van dit alles was dat iedereen bij de kassa in discussie ging met het zaterdagmiddagkassameisje die ook niet wist wat ze er mee aan moest. Ze verwees ze slim naar de mandjeskassabalie, waardoor daar de rij nog langzamer ging. De mevrouw voor mij begon ook voor mij in de bres te springen en toen het meisje mij vroeg of ik ook een waardebon wilde heb ik vriendelijk “nee, dank je” geantwoord. De vrijheid die ik kreeg door uit de rij te mogen was voor mij al waardevol genoeg.

Tijdens het uitlopen van de supermarkt zag ik de mensen die voor mij in de rij hadden gestaan druk staan discussiëren met de supermarktmanager, die probeerde uit te leggen waarom ze geen waardebon kregen. Er zaten allemaal haken en ogen en voorwaarden aan de regeling. Ik hoorde typische managerstaal en de mensen eisten op hun beurt dat het bordje dan weg zou worden gehaald omdat het een valse belofte was. Hadden ze gelijk in. Ik denk dat ze de volgende dag met spandoeken voor de deur hebben gelopen, zo fanatiek was de blik in hun ogen. En mogelijk gaan ze deze supermarkt boycotten. Ik hoop het, dat scheelt weer wat mensen voor me in de rij.

Dit soort ge-emmer krijgt je dus met die ludieke acties om ons een fijn gevoel te geven als we staan te wachten in de rij. Nooit loze beloftes doen aan je klanten, dat werkt tegen je. Ze kunnen die mensen die dit soort onzin verzinnen beter gewoon inzetten om een extra kassa te kunnen openen, bereik je veel meer mee. En ik kan de mensen die altijd in de rij staan natuurlijk adviseren om op andere – slimmere – tijdstippen boodschappen te gaan doen, maar ik kijk wel link uit. Straks sta ik bij mijn wekelijkse expeditie ook in de rij te wachten en maak ik nog meer van dit soort kluchten mee.

Net zo merkwaardig vond ik het dat ik de volgende ochtend de drie DVD´s van seizoen 1 bij ons in de huiskamer lagen. Linda schaamde zich voor geen meter en keer er naar uit om urenlang achter elkaar op een verloren zondag naar dit ziekenhuisdrama te gaan kijken. Ik lachte maar wat, ik had er nooit serieus naar gekeken, ik was toen nog op een leeftijd dat ik alles stom mocht vinden en ik niet ergens naar hoefde te kijken om te weten hoe stom iets wel niet was. Goed, ik had wel eens wat glimpen opgevangen, maar enige binding had ik er niet mee. Ik vond het dus nog net zo stom als twintig jaar geleden. En misschien nog wel stommer.

De eerste zondag dat er een MCW-marathon in ons huis werd opgestart viel op een donderdag, oftewel nieuwjaarsdag. Toen ik slaperig en brak beneden kwam was aflevering drie al bezig en Linda zat erg gelukkig te kijken naar de computer, de DVD-speler is immers stuk. Ik schoof aan en bij gebrek aan energie volgde ik half knikkebollend, half kijkend naar het geluidsloze skispringen de avonturen van het medisch personeel in dat ziekenhuis in Lelystad. En wat ik niet voor mogelijk had gehouden gebeurde: ik begon het leuk te vinden. Misschien niet om de juiste redenen, maar toch: ik zat te genieten.

Niet zozeer de acteerprestaties of de spannende verhalen die de knappe Dr Jan, de gemene Dr Erik, kinnebak Dr. Dick of verpleegsters zoals Reini, Suzanne en Nelleke meemaken zijn boeiend, maar gewoon het amateurisme en het heerlijke tijdsbeeld. Tientallen keren zie je de microfoon boven in het beeld hangen bijvoorbeeld, de intro is een soort powerpoint-presentatie die ellenlang duurt en dat de artsen op één dag zowel EHBO-handelingen doen als moeilijke operaties, gewoon de telefoon aannemen aan de balie van de verpleegsters, dat soort dingen neem ik gewoon voor lief en dat is altijd goed om wat te lachen.

Wat zo mooi is, dat is het tijdsbeeld. De kapsels en de kleding bijvoorbeeld. Föhnhoofden opgestoken en ingevlochten haar, broeken die zo hoog in de taille zitten dat ze tot over de navel komen, supergrote schoudervullingen en belachelijk veel pasteltinten. Helemaal eind jaren tachtig dus. Ik zag truien die ik zelf ook nog heb gedragen en zat me weer eens achteraf met veel plezier te schamen voor zoveel misdaden tegen de goede smaak die ik heb gepleegd. Heerlijk.

Ook de educatieve functie die de TROS destijds in de serie probeerde te stoppen is prachtig. Er komen onderwerpen naar voren als euthanasie en abortus, voor die tijd waarschijnlijk erg vernieuwend, maar als je naar de inhoud kijkt, dan blijkt er twintig jaar later eigenlijk nog maar verdomd weinig te zijn veranderd op dat vlak. AIDS was nieuw en heel erg eng. Het woord AIDS wordt in de serie heel vreemd uitgesproken, alsof de mensen die het woord uitspreken terstond schrikken en ze kijken daarna meteen angstig om zich heen. En natuurlijk worden er allerlei zaken als discriminatie, homofilie, incest en kindermishandeling behandeld. Wat dat betreft is het allemaal helemaal compleet en zou er zo een remake gemaakt kunnen worden die ook weer gaat scoren.

De remake zal alleen wel wat harder worden, zo heb ik het idee. Er is wel eens een vechtpartijtje, maar dat gaat nog met de blote vuist. Problemen met allochtonen waren er kennelijk nog niet of nauwelijks of werden doodgezwegen, als ze al in beeld komen is het uitsluitend positief. Het is zo lief allemaal, zo zacht, zo zoetjes. Ik kreeg bijna een gevoel van “toen was geluk nog heel gewoon” en dat is best raar. Dat zou betekenen dat als ik over twintig jaar een programma van nu ga kijken, dat ik mogelijk ook dat gevoel krijg, terwijl je toch door allerlei nieuwsbronnen continu wordt bedolven onder allerlei negatief nieuws. Dat zal twintig jaar geleden waarschijnlijk ook wel zo zijn geweest, maar daar kan ik me nog maar weinig van herinneren. Waarschijnlijk een reden waardoor we denken dat vroeger alles beter was.

Omdat ik afgelopen weekend helemaal alleen thuis was, ben ik nog maar eens de proef op de som gaan doen. Ik heb in Youtube een aantal afleveringen van Pisa bekeken. En ook daarbij had ik dit heerlijke gevoel. Het is reteslecht, maar toch vreselijk leuk. En een tijdsbeeld waarbij ik me weer even helemaal 15 voelde. En het enige negatieve dat ik me nog uit die tijd kan herinneren is dat ik huiswerk moest maken, maar de wereld was toen nog gewoon mooi. Gelukkig is de wereld van vandaag over twintig jaar ook heel erg mooi en vredig. Ik kijk er nu al naar uit om dan op een zondag een heel seizoen Life & Cooking te gaan kijken.

Ik riep nog even naar de persoon buiten dat ik eraan kwam en een minuut later stond ik half verscholen achter de deur naar buiten te kijken, daarmee al aangevend dat de persoon in kwestie niet echt welkom was. Hij had geen pakketje in zijn hand en het was dat hij als een verzopen kat zo zielig naar me stond te kijken dat ik niet meteen de deur dicht gooide. Ik had nog wel een minuutje in mijn overvolle rooster, dus mocht hij van wal steken.

Hij kwam me niets verkopen zei hij. En ik hoefde ook nergens lid van te worden. Nou, dat is mooi. Hij zwaaide met iets wat waarschijnlijk zijn identificatie was en begon vervolgens iets te vertellen over het één of andere dierenbeschermingsprogramma dat was gelieerd aan een televisiezender of -programma waarvan ik de naam wel ken, maar waar ik volgens mijn eigen herinnering nog nooit naar heb gekeken.

Ik had er geen zin an. Ik hou niet van mensen aan de deur en ook niet van dierenpartijen en -verenigingen. Ze doen wellicht goed bedoeld werk, maar ik vind die mensen niet leuk. En ik heb na mijn verblijf in India een bloedhekel aan iedereen die me ongevraagd wat probeert aan te smeren. In India houdt men ook van dieren, dat is volgens de Partij
voor de Dieren een beginsel van een waardige beschaving, maar veel beschaving heb ik daar niet gezien. En de TV-beelden van vandaag en gisteren helpen daar ook niet echt bij. Ze vermoorden daar liever mensen dan dieren, dus van dat fundamentalisme van de PvdD word ik niet vrolijk.

Ik zei dus voordat hij mij verder ging vertellen wat hij van me wilde dat ik geen interesse had. Hij keek me verbaasd aan, want waarschijnlijk durft niemand dat zomaar te zeggen als je met zo’n emotioneel product aan de deur komt. “Maar houdt u dan niet van dieren?” Vroeg hij mij, alle zeilen bijzettend. “Ja hoor, op mijn bord” mompelde ik terwijl ik de deur dicht deed. Door het venster zag ik hem nog een aantekening maken op zijn schrijfblok. Waarschijnlijk dat ik een dierenhater ben waar harde actie tegen ondernomen moet worden. Ik maakte ook een notitie op het whiteboard in de keuken. Dat ik een sticker moet kopen waarop staat dat ik geen verkopers en dergelijke aan de deur wil hebben.

En toch, zo heel af en toe is het dus leuk om te doen, dit soort uitspraken. Zeker de laatste weken is er één zo’n zinnetje bijgekomen in mijn repetoire dat nog Goorder is dan alle voorgangers bij elkaar. Misschien zelfs wel Geerder. Dat komt omdat de hele Metropool Purmerend volhangt met posters van een bepaald merk keukenapparatuur. Die schijn je bij ene Paul te kunnen kopen. Dat merk heeft een heel vreemde naam. Die naam is namelijk Smeg. Smeg is een raar woord. Maar nog erger, het is de eerste lettergreep van een wel heel erg vies woord.

De nieuwe flauwbollige en niet aan te ontkomen zin is: "Heb jij in je keuken al een Smeg, ma?". Er zijn vast beter lopende varianten te verzinnen, die krijg ik ook zeker wel te horen of te lezen binnenkort. Nu zijn er wellicht mensen die niet weten wat smegma is, maar neem maar van mij aan dat het heul errug vies is. Wie er meer over wil weten, kan hierrrr klikken, maar wellicht volstaan meer bekende woorden als kopkaas en (yuk!) piemelbrie. Over het nog viezere woord smegmakroket ga ik het niet eens hebben, zelfs voor deze weblog met zeer lage normen en waarden gaat dat te ver.

Ik vraag me af of er mensen zijn die al een keuken hebben met Smeg apparatuur. Laat me dan even weten als dat zo is, dan kom ik niet bij jullie eten. Gadverdamme. En als er een afzuigkap van dit merk in je keuken zit, dan vrees ik dat we per direct de vriendschap moeten beëindigen. Yahhie Bah, wat een ranzigheid. Maar ik zal dan wel onovertroffen flauwe grappen over je keuken gaan en blijven maken voor de rest van mijn leven. Zo ben ik dan ook wel weer.

Dat huisje was een jaar lang verhuurd aan een Pools stel. Doodgewone
Polen, dus geen tegenpolen, geen magneetpolen, geen metropolen, nee,
doodgewone Polen. Zo gewoon dat ze zelfs in hetzelfde vakgebied als
ikzelf opereren. Dat is enerzijds mooi voor hun, anderzijds best wel
weer jammer voor ons. Als ze namelijk in de badkamer- en keukenwereld
hadden geopereerd, dan hadden we er wellicht nog een leuke nieuwe
badkamer of keuken aan overgehouden. Maar helaas, die vlieger ging niet
op en wij troffen ons huis nagenoeg hetzelfde aan als dat we het een
jaar geleden achtergelaten hadden. Met hier en daar het bewijs van tien
jaar gebruik, dus niet perfect, niet onbeschadigd, volgens de
deskundigen wellicht zelfs niet eens mooi, maar wel gewoon als ons
eigen lieve kleine knusse huisje in modieuze kleuren van tien jaren her.

We kwamen dus afgelopen vrijdagmiddag tegen schemertijd terug in ons
thuisje. Dat was soort van emotioneel, maar wel in positieve zin. En
sinds dat moment hebben we bijna geen moment stil gezeten. Er moest
namelijk van alles gedaan worden. De spullen moesten van de
opslagruimte naar het huis worden gebracht. Die spullen moesten worden
uitgepakt, gesorteerd, het kaf moest net als vorig jaar van het koren
worden gescheiden om vooral geen overbodige ruimtevullende spullen te
bewaren, er moest veel worden heen en weer gelopen – op en neer ook met
al die trappen – er moest worden schoongemaakt, er moest van alles
worden gedaan wat bij een normale verhuizing ook wordt gedaan. Maar
toch voelde het anders, want verhuizen naar je eigen huis, dat is een
redelijk unieke ervaring.

We zijn nu na een jaar lang zwerven eindelijk op de plaats waar we
thuis zijn. Dat we daarvoor zoveel geld en tijd nodig hadden, daar
zullen velen wellicht hartelijk om lachen. Dat doen we zelf ook af en
toe stiekem. Vooral omdat die plek hetzelfde is als het begin van onze
exodus. Daar zijn prachtige spreekwoorden en gezegdes voor, die voor
ons allemaal waar zijn. En dat doet helemaal geen pijn. En nu gaan we
fijn kijken of dat ook geldt voor manieren waarop we het verblijf op
ons definitieve reisdoel kunnen bekostigen. En als dat onder de
categorie "werk" valt, dan moet dat maar. Hopelijk krijgen we daarbij
net zo’n warm gevoel als dat we bij ons eigen stulpje krijgen. We zijn
benieuwd.

"Eeeh, nee hoor, je kunt gewoon wat aan me vragen, maar ga even aan mijn linkerkant staan, dan hoor ik je iets beter."

"Ok, geen probleem, wat ik u wil vragen is of u een belangrijke baan heeft. Zo ziet u er namelijk wel een beetje uit. Niet dat ik snap waarom u zich net als ik in een Arriva-bus laat vervoeren. Iemand die zo belangrijk is rijdt toch meestal in een dikke auto? Of bent u misschien uw rijbewijs kwijt nadat u na een belangrijk zakendiner met iets teveel dure wijn toch achter het stuur bent gaan zitten?"

"Nee, niets van dat alles. Ik ga gewoon lekker samen met moeders de
vrouw naar de binnenstad. Er is markt, het is mooi weer en we gaan
straks lekker een kopje koffie drinken bij de HEMA.`

"Nou, dan heeft u me toch een beetje misleid. U ziet er namelijk uit
alsof u elk moment een belangrijk telefoontje verwacht. U bent niet de
enige hoor, die die uitstraling heeft. Ik zie ze de laatste tijd nogal
vaak eigenlijk. Mannen van meer dan middelbare leeftijd in nette casual
kleding meestal. Ze rijden geen dikke auto’s, ze zien er niet echt uit
alsof ze belangrijk werk hebben, maar toch doen ze wel alsof dat zo is.
Maar wacht, wat ook nog kan is natuurlijk dat u op een geheime missie
bent van de politie of wellicht bent u privé-detective."

"Ik denk niet dat ik helemaal snap wat je bedoelt, jongeman. Probeer je
me in de maling te nemen ofzo? Ik ben al weer een paar jaar in de VUT.
Heb je geen respect voor mensen van mijn leeftijd? Probeer je me voor
lul te zetten?"

"Nee hoor, dat is helemaal nergens voor nodig, dat doet u zelf al. U
hoort namelijk bij de groep grijsaards die de hele dag met zo’n stom
bluetooth ding in een oor rondlopen. In de bus, in winkels, op straat,
bij het koffie drinken. En dat ding is eigenlijk gemaakt voor mensen
die onderweg zijn zodat ze veilig kunnen autorijden. En niet voor
bejaarden die zo graag hip willen doen en als Robocop door de stad
willen lopen. Doe dat stomme bluetooth-apparaat toch uit uw oor, dan
toon ik u gewoon weer het respect dat bij uw leeftijd past."