Kerstmartelingen
Gister eindelijk de kerstboom opgezet. De buren spraken al schande van het feit dat ik pas zo laat meedeed aan de onzinnige rituelen en me zo slecht ingeburgerd gedroeg, maar nu hoor ik er weer helemaal bij. Het was weer een marteling om alles vanachter de luiken op zolder te halen, want in de loop van het jaar was de versiering weer geheel naar achter verdwenen. Na het nodige gevloek vanwege het uit de knoop halen van lichtjes en slingers en de gebruikelijke tot scherven verworden ballen op de grond was ik blij dat deze jaarlijkse marteling weer over was.
Popularity: 2% [?]
Laatste dagen op een werkplek zijn altijd leuk. Soms omdat je dan een cadeautjes krijgt en wordt gechanteerd om te trakteren en de andere keer weer omdat je gewoon blij bent dat het over en uit is. Dat laatste is het geval vandaag. In de ambtenarij waar ik vandaag afscheid van neem is iedereen al met kerstreces en het kantoor wordt slechts bevolkt door de extern ingehuurde krachten. Juist ja, van jullie belastingcenten!
Oreerde ik eergister al over mijn 
Nog vijf dagen werken, en dan is het tabé werkgever en tabé overheidsinstelling waar ik de afgelopen maanden gedetacheerd was en geestelijk ben gestorven. Het betekent ook tabé lease-auto en tabé laptop. Voor die lease-auto staat al een nieuwe klaar bij mijn nieuwe baas, maar of ik ook weer een laptop krijg, dat weet ik nog niet. Ik moet die ouwe dus weer aan de praat krijgen, maar CD’s lezen doet ie niet en zomaar uitvallen wel. Ik heb dus een probleem.
Ik ontving een email van Jan. Dat gebeurt wel vaker, maar om deze moest ik erg lachen. Waar het vandaan komt weet ik niet, dus wijs ik Jan. gewoon aan als bron. Mijn bronnenonderzoek is net zo betrouwbaar als dit bericht, maar dat mag de pret niet drukken. Iedereen gelooft tegenwoordig toch alles als je erbij zegt dat het onderzocht is. Toch? 
Van sommige dingen is het moeilijk chocola maken. Zo kun je bijvoorbeeld van een optreden moeilijk zeggen of het goed was als de een staat te klappen en je meteen wil boeken voor een feest en de andere allerlei kritiek heeft. Het is jammer dat in eerste instantie de negatieve dingen altijd in mijn hoofd blijven hangen. Dat zal altijd wel zo blijven, daar ben ik allang aan gewend. Ik weet altijd pas na een paar weken hoe het nou werkelijk was. En zeker nu we opnames hebben gemaakt kan dat eens objectief beoordeeld worden. Daar wachten we dus met spanning op, maar ondertussen snap ik mezelf helemaal niet op dit vlak.
Nog een paar uur en dan gaan we opbouwen. En dan nog een paar uur en dan staan we met de zenuwen in onze goddelijke lijven op het podium omdat we dan moeten waarmaken waar we al weken zo’n grote bek over hebben. Dat Punjabis On Ice zo’n goede band is enzo. Jullie zijn benieuwd, maar wij nog veel benieuwder. Mocht je inderdaad komen vanavond en je wilt je nog een beetje
Een band voorstellen doe je eigenlijk pas aan het eind van een optreden. Dan gaat de bandleider dingen roepen als: “Op gitaar, onze eigen grote geitenbreier Jan!”, waarna er hoort te worden geklapt en de gitarist een korte solo weggeeft. Iedereen van de band wordt zo even in het zonnetje gezet, waarna dan één van de bandleden nog even de naam van de bandleider opnoemt zodat die ook zijn persoonlijke applaus kan pakken. Dat is natuurlijk vreselijk 2005, dus dat doen de Punjabis niet. Die stellen we daarom gewoon netjes van tevoren voor, zodat u weet wie u ziet spelen vanavond in Grand Café Thomson!
Potjandikkie zeg, krijg ik zomaar een