Oct 15, 2008 - 
Columns 
23 Comments
Columns 23 Comments Een vuist vol kwartjes
Amerikanen zijn rare mensen. Ze zijn hartstikke gek ook. Gelukkig maar, want dat levert zulke mooie verhalen op. Zo las ik laatst het boek The Underdog van Joshua Davis, waarin hij beschrijft dat hij zo graag ergens de beste in wil zijn dat hij de meest exotische sporten gaat beoefenen in de hoop dat er dermate weinig deelnemers zijn dat hij wereldkampioen of wereldrecordhouder kan worden. Natuurlijk is hij door zijn achtergrond ook zo onwetend over wat er in de rest van de wereld gebeurt dat het allemaal niet lukt, maar aangezien hij wel verdomd lekker schrijft heeft hij er een mooi boek aan overgehouden.
Popularity: 4% [?]
Het IOC blijkt een zootje te hebben gemaakt van z’n dopingcontroles, maar in de wielrennelarij is men goed bezig met het opsporen van de verboden middelen die de prestaties beïnvloeden. Dat de helft van die middelen de prestaties alleen maar vermindert, (aldus voormalig wereldkampioen schaatsen en tegenwoordig hoogleraar Harm Kuipers) dat maakt niet uit. Doping is doping en dat moet bestreden worden, dus als ware archeologen onderzoeken de doktoren nu met nieuwe technieken oude stalen en het ene na het andere bedrog wordt blootgelegd. Hoezee, en weer een overwinning voor de anti-doping-inquisitie.
Nu is gebleken dat de regering er vooral is om de sterken in onze samenleving te steunen, moet ik me ook maar eens sterk gaan maken voor mijn eigen rechten. Niet dat ik nou op zoveel vlakken zo sterk ben, maar ik heb helaas wel last van omgekeerde dyslexie. Dit houdt in dat ik een behoorlijk goed taalgevoel heb en daardoor mezelf continu loop te ergeren aan taalfouten die worden gemaakt door journalisten in kranten, door gemeentewerkers op verbodsborden, door winkeliers op reclameposters en noem maar op. Op het woord dyslexie zelf na weet ik altijd precies hoe woorden wél geschreven dienen te worden. Vaak word ik er zo door gestoord dat de inhoud van een krantenartikel aan me voorbij gaat en dat ik helemaal niet meer zie welke producten de winkelier speciaal voor mij deze week in de aanbieding heeft. En ik vind dat ik daar best wel eens flink voor gecompenseerd mag worden.
Als dagelijks het sufferdje van Noord Holland op de mat valt, dan krijg je nog eens wat anders te lezen dan het sensationele nieuws dat er op internet op je af wordt gevuurd. Zo las ik gister dat er een geheel nieuwe doelgroep is waar het reclametuig zich op moet gaan richten: de threenagers. Dat blijken dertigers te zijn die zich nog als tiener gedragen. Ik herkende mezelf er wel in, maar aangezien ik midden volgend jaar de veertig hoop te bereiken moeten ze weer wat nieuws voor me verzinnen. "Oudere Jongere" is natuurlijk veel te achterhaald, maar daar weten ze vast wel weer een mooi woord voor te verzinnen. Te oud voor de Quarterly Life Crisis en te jong voor de Midlife Crisis, maar toch nog puberaal van ziel en hopelijk nog wat te besteden. Ben benieuwd waar ik vanaf volgend jaar onder val.
Het is erg fijn als je thuis komt na krap een jaar en je mag jezelf weer verenigen met je gitaar. Niet gehinderd door enige verplichting in een bandje ofzo mag je dan gewoon gaan spelen wat jezelf wilt. Je kiest dus liedjes uit die je tot in den treure gaat zitten oefenen. Stilletjes op zolder zodat niemand er last van heeft. Zoals het eigenlijk hoort. Je vingers gaan wel verdomde zeer doen, maar daar moeten we even doorheen, dat komt allemaal wel weer goed. Van een beetje bloed op de snaren is nog nooit een gitaar stuk gegaan.
Ik ging gister een draadloze router installeren. Dat is handig en dat heeft iedereen al. In huize schoonouders ging het gebeuren, waar we met de laptop in de tuin en op zolder willen kunnen internetten. Nu we langzaam maar zeker hier aan het integreren zijn is dat toch een schier broodnodige voorziening. Het weer is helaas dusdanig naar beneden gekelderd dat we er voorlopig niet mee in de tuin zullen zitten, maar dat nemen we gewoon op de koop toe.