Wednesday, June 26, 2019

Dirrux' Blaasbalg

Anyway: the wind blows

De eerste dosis India

Posted by Dirruk On September - 16 - 2008

We waren zo lekker aan het inkakken in Bangkok, maar ondanks dat we ons aardig dachten te hebben voorbereid op het vervolg van de reis zijn we lekker met een klap wakker geschud. Eerst waren we twee dagen nogal onder de indruk van de enorme massa belachelijk hoge wolkenkrabbers in Hong Kong, de grote commerciële activiteit en de daarbijbehorende luchtvervuilling. Nog een snuifje Olympische Spelen meegekregen omdat de paarden daar hun kunstjes mochten vertonen, geslapen ergens op de veertiende verdieping van een ouwe flat tussen de Afrikanen en nog voor de Tyfoon Nuri ‘s avonds toe ging slaan, zaten wij  ‘s ochtends al weer in het vliegtuig op weg naar Delhi.


Een zeer voortvarende vlucht en daarna stonden we in één keer in een
andere wereld. Het vliegveld was oud, de taxi’s een soort witte
bolhoedjes, het rook er vreemd, er liepen mannen met baarden en
tulbanden, vrouwen in sari’s en onderweg naar het hotel konden we door
de smog maarliefst honderd meter ver kijken. Natuurlijk was het verkeer
een chaos en werd er voor elke koe gestopt, dus eigenlijk was het alles
wat we hadden verwacht.

En toch was het allemaal een grote cultuurshock. Vooral voor
mij. Om ons hotel leek het wel één grote vuilnisbelt. Je hoeft hier
niet zoals in andere landen op zoek naar de zwervers die vuil
verzamelen. In de wijk waar wij zaten leeft iedereen op en van het
vuil. Een grote mierenhoop, mismaakte mensen, drugsgebruikers, rare
beschilderde gezichten en ga zo maar door. Alles wat je tijdens je reis
door India hoopt te gaan zien kregen we gewoon meteen de eerste middag
voor de kiezen. Hier hoef je dus niet ver de bergen of het achterland
in om exotische figuren te ontmoeten voor een mooie foto.

Daar waar ik inmiddels al wat gewend dacht te zijn was klapte ik
helemaal dicht. Ik wilde alleen nog maar op de kamer zitten in de
airco, want het was nog ontzettend warm ook. Ik durfde geen eens water
uit flessen te drinken, wilde vooral niets eten wat er niet westers uit
zag en niet vanuit de fabriek luchtdicht verpakt was aangeleverd en had
er even helemaal geen zin meer in. Maar na wat goede yoga-oefeningen
(ofwel, lekker op bed liggen met mijn Nintendo DS, lezen en slapen) heb
ik me daar maar overheen gezet en zijn we toch gaan reizen.

Dat valt allemaal nog steeds niet mee, ik loop nog steeds niet
relaxed rond, terwijl de mensen dan wel heel arm, maar ook heel aardig
en gemoedelijk zijn. Aan de stank kan ik helemaal nog niet wennen. Door
het vele afval op straat stinkt het overal en de hotels ruiken naar
mottenballen. Wat nou erger is weet ik niet. Op veel plekken ruikt het
ook naar de dierentuin hier, maar dat begin ik inmiddels minder
vervelend te vinden, want dat komt gewoon door alle dieren. Het is leuk
om zoals vanmorgen een grote kolonie apen bij de Taj Mahal te zien, de
dromedarissen voor een huifkar zijn erg grappig en de olifanten
zijn twee keer zo groot als in Thailand. En dan hebben we het nog niet
eens over die honderden boomratten (ofwel eekhoorns) die Linda zo
vreselijk schattig vind en de talloze vogels, waaronder de prachtig
gekleurde ijsvogel.

Ik denk dat ik nog minimaal een week nodig heb voordat ik het
hier echt leuk ga vinden en gelukkig hebben we daar de tijd voor. Wat
me wel erg bang maakt is dat dit land waar alles oud, vies en stuk is
ook gewoon kernbommen heeft. Hopelijk onderhouden ze die wat beter dan
de rest van het land, anders kunnen ze zo maar spontaan ontploffen. En
nou merkt bijna niemand het als er opeens 10 miljoen minder mensen in
India wonen, ik wil er niet bij zijn als het gebeurt.

Hoe het ook zij, ik zit zwaar in een cultuurshock en Lin vindt
het allemaal vreselijk leuk. Tenminste, dat zegt ze, maar af en toe
verdenk ik haar ervan dat ze mij zo er doorheen probeert te slepen.
Mocht het daardoor misgaan tussen ons, dan laten we dat wel weer lijmen
door de één van de vele liefdesgoeroes die hier vierentwintig uur per
dag in een oranje gewaad in kleermakerszit via de TV hun wijsheid over
ons heen strooien. En wie weet gaan we dan als we weer terug zijn wel
een feestje geven waarop we met z’n allen in felgekleurde kleding leuke
Bollywood-dansjes gaan doen zoals hier in de videoclips. Want geloof
het of niet, dat vind ik namelijk wel weer vreselijk leuk om te zien

India doet rare dingen met een mens.

Add A Comment