Tuesday, January 22, 2019

Dirrux' Blaasbalg

Anyway: the wind blows

Winkelen en wandelen in Bangkok

Posted by Dirruk On September - 15 - 2008

We zitten nu al meer dan een week op één plek, namelijk Bangkok. Een nieuw record voor ons en we worden lekker lui, zoals het echte reizigers betaamt. Nou ja, lui, lui, dat dan ook weer niet echt, want we hebben bijna elke dag wel iets actiefs ondernomen. Bij de huidige temperaturen is sigaretten halen op de hoek al een activiteit, maar wij hebben meer dan dat gedaan. We hadden ons dan wel voorgenomen om lekker veel bij het zwembad op het dak van ons hotel te gaan liggen, maar daar is nog maar weinig van gekomen. Ten eerste hebben we ons de eerste keer flink verbrand. We zijn slechts boerenbruin, dus onze benen en armen kunnen goed tegen de zon, maar de rest is gewoon weer Hollands wit (nu rood). En ten tweede is deze stad zo groot dat je er wel een jaar kunt verblijven zonder twee keer hetzelfde te doen of te zien.

We zijn zo lang in Bangkok omdat we een visum voor India in de aanvraag
hebben staan. Dat duurt vijf werkdagen en we dachten gister onze visa
op te kunnen halen. Helaas Pindakaas, in onze aanvraagweek vielen zowel
de Thaise koninginnedag als de Indiase onafhankelijkheidsdag. Een
ambassade gaat nou eenmaal dicht op zowel de feestdagen van het eigen
land als die van het gastland en dat is fijn voor de mensen die er
werken, maar wij moesten dus twee dagen langer wachten. Er viel een
extra weekend tussen en we hadden zomaar vier dagen extra wachttijd die
we hadden op te vullen. En dat gaat eigenlijk best makkelijk.

Naast wat toertjes, waaronder een fietstocht die wordt georganiseerd door een Nederlander (erg leuk) en een bezoek aan de drijvende markt (te toeristisch en saai) en een krokodillenboerderij (matig) met een olifantenshow (kinderachtig) zijn we ook veel wezen wandelen. Tijdens het wandelen hebben we in de stadse omgeving van Bangkok al meer wilde dieren gezien dan in de rest van Zuid Oost Azie, wat wat ons betreft vrij opmerkelijk te noemen is en verder hebben we veel gewinkeld, want er lijken hier meer markten te zijn dan mensen.

Het wandelen is hier enerzijds heel erg makkelijk vanwege het ontbreken van heuvels en de merendeels brede stoepen, maar weer wat lastiger vanwege de extreme temperaturen van de laatste dagen. Ook lastig zijn de mannetjes die steeds met ons mee willen lopen en die zich zeer geïnteresseerd voordoen, maar uiteindelijk vertellen dat er allerlei attracties waar wij naar toe willen gesloten zijn en dat ze zelf nog wel wat leuke bezienswaardigheden weten. Wij trappen daar al lang niet meer in, want ze proberen ons naar de plekken te brengen waar ze commissie voor ons krijgen en het is grappig om te zien hoe ze opeens in een tuktuk stappen (zonder met de chauffeur te praten) zodra wij vriendelijk doch doordringend (en soms scheldend) zeggen dat we hun diensten niet nodig hebben. Soms voel je je een door de wol geverfde reiziger.

Tijdens het winkelen voel ik me toch heel wat minder gepokt en gemazeld. Het spel dat onderhandelen heet stuit me nog steeds redelijk tegen de borst. Of nee, ik vind het gewoon vervelend en een stom onnoddig ritueel. Daarnaast zie ik al weer twee maanden overal dezelfde dingen hangen, dus het boeit me allemaal niet meer zo. Gelukkig is Linda een echte vrouw en die heeft zich de afgelopen dagen lekker vermaakt met het kopen van nieuwe kleren, sieraden en ander onbelangrijk, maar toch leuk spul. Lin kocht mooie glimmers op de markt in Chinatown die op de drijvende markt tien keer zoveel moesten kosten. De vrouw van de kraam daar bedelde ons nog wel om af te dingen, maar aan zo’n prijsverschil valt nooit eer te behalen natuurlijk. En ik? Ik liep gewoon een beetje mee, kijkend naar de omgeving, kiekjes nemend en af en toe zelfs wat kopend.

Ja, want ook ik vond het namelijk tijd om eens wat goedkope dingen te kopen zolang als het nog kon. Mijn multi-functionele horloge is op de één of andere vage manier verdwenen, dus moesten er zowel een kompas als een horloge worden gekocht. Dat kompas kocht Linda voor een zacht prijsje en die wijst ons steeds precies de goede kant op. Ik was wat minder succesvol met de aankoop van mijn horloge. Nadat ik op meerdere markten had gekeken kocht ik voor 4 Euro een prachthorloge. Beetje jammer alleen dat tien minuten later het glas er al uit viel. Geluk bij een ongeluk is dat we de kraam terugvonden en ik een nieuw exemplaar kreeg. Vooralsnog zit het glas er nog in, maar de vraag is natuurlijk niet of, maar wanneer ik wederom een nieuw horloge zal moeten aanschaffen.

Het was ook tijd voor een nieuwe korte broek. Liever nog twee. En die vonden we. Met van die zakken aan de zijkant. Mooi stoffie dat snel droogt en voor een paar Euro. Als klap op de vuurpijl waren ze ook nog van het merk Dickies (nou ja, een kopie natuurlijk) en aangezien dat vroeger mijn roepnaam was, was ik als een kind zo blij. Voor wel meer dan een dag, want twee dagen na de aankoop was de rits al naar de kloten. Sja, het moest weer eens goedkoop. Gelukkig zijn ook de kleermakers hier goedkoop en zit er al weer een nieuwe rits in, maar op de één of andere manier denk ik dat het verstandiger is om niet als inkoper te gaan solliciteren als ik over een paar maanden terug weer in Nederland ben.

Anyway, over vier dagen zijn we klaar hier in Bangkok en dan vliegen we via Hongkong naar India, waar we ons al druk op aan het voorbereiden zijn en volgens de boeken die we hebben gelezen is dat nog veel heftiger dan alles wat we tot nu toe bij elkaar hebben beleefd. We hebben er in elk geval erg veel zin en wie weet kunnen we dan ook nog weer eens wat verhalen vertellen die wel interessant zijn voor jullie. En misschien gebeurt dat morgen al, dan gaan we namelijk een bezoekje brengen aan de beroemde brug over de rivier de Kwai. We lopen al de hele dag te fluiten, maar we vragen ons wel af of we wel het goede melodietje te pakken hebben.

Afijn, dat horen of lezen jullie dan wel weer.

Dirk

Add A Comment