Wednesday, June 26, 2019

Dirrux' Blaasbalg

Anyway: the wind blows

De gebaande paden

Posted by Dirruk On July - 30 - 2008

Een wereldreis is natuurlijk niet alleen maar leuk in de bus, het restaurant en in de hotelkamer hangen, er moet hier en daar natuurlijk ook van alles worden bekeken. Musea, ouwe gebouwen, parken, tempels, markten en wat dies meer zij. Onze voorkeur gaat uit naar de min of meer ongerepte natuur, waar we zo veel mogelijk dierenspul hopen te zien. Het liefst lopen we gewoon over verharde wegen en paden, want als je over die gladde hobbelige paadjes gaat lopen, dan ben je zo bezig met te kijken waar je loopt, dat er verdomd weinig tijd over blijft om het plaatselijke wild te bekijken.


Tijdens de wandeling met dezelfde gids kregen we ook een uurtje of twee regen te verwerken. We waren al zo nat van het zweet dat de nattigheid ons niet deerde, maar de onverharde paden werden erg glibberig. Lin kon zich staande houden, maar ik lag tot drie keer toe op mijn knieën en had natuurlijk weer een paar fijne schaafwonden. "Not on the green" riep de gids steeds naar me, maar ik werd steeds afgeleid door bewegingen en geritsel in de bomen, onder meer veroorzaakt door een slang die uit de boom viel, en ja, dan stapte ik toch weer op het groene mos en daar lag ik dan.

Wij blijven dus liever op de weg en kijken dan wel het bos in. Wonderbaarlijk genoeg hebben we tot nu toe op die manier veel meer dieren gezien dan dat we in de daarvoor bestemde beschermde Nationale Parken hebben kunnen spotten. En zeker nu we in Cambodja zijn is het goed dat we er aan gewend zijn om op de gebaande paden te blijven, want als je hier van je padje raakt, dan kan je zo maar eens op een landmijn stappen.

Geen fijn idee. De oorlog is hier al dertig jaar afgelopen en ondanks allerlei inspanningen om de landmijnen op te ruimen is het nog steeds niet veilig. Als gevolg hiervan zien we dan ook veel mensen met geamputeerde ledematen, die moeten bedelen om aan geld en eten te komen. Mensen die gewoon al hun ledematen hebben, zijn hier over het algemeen ook niet bepaald rijk. Voordeel is dat het niet zo druk is met brommertjes is als in Vietnam, maar daar houdt het ook echt wel mee op. Hier zitten er niet alleen 26 mensen in een klein busje, er zitten er ook nog eens acht op het dak. We dachten dat we armoede gezien hadden, maar hier lijkt het toch nog weer even erger.

De belangrijkste reden van de huidige armoede is de oorlog in de jaren zeventig, waarin zeker door de Rode Khmer zoveel kapot is gemaakt dat het land dertig jaar later nog lijdt onder de gevolgen. We hebben één en ander aan ellende uit die tijd gezien in een gevangenis waar mensen werden gemarteld en een terrein waar mensen massaal werden vermoord, de beruchte "Killing Fields". Daar knapt een mens niet bepaald van op en de details zullen we jullie dan ook besparen. Neem maar van ons aan dat het vreselijk was en dat niemand ooit mee zou moeten maken wat er destijds hier gebeurd is.

Maar net als overal gaat ook hier het leven gewoon door. Je beweegt je door zo’n arm land toch met een soort schuldgevoel. Het is makkelijk om geld te geven aan bedelende kinderen en invaliden, maar je geneert je toch. Ook het feit dat je westerling bent en dus in de ogen van de mensen hier Amerikaan, dat drukt een beetje op je schouders, want ook de Amerikanen hebben hier in de jaren zeventig veel ellende veroorzaakt door belachelijk veel bommen te gooien omdat ze dachten dat dat een goede manier was om het communisme te bestrijden.

En wat hebben we het toch weer mis, met onze misplaatste schuldgevoelens. De mensen van hier zien in ons – de rijke westerlingen – gewoon een goede manier om wat geld te verdienen, ze zijn daardoor wat opdringerig, maar dat vergeven we ze dan maar. Op de markt kun je tassen en kleding kopen in camouflagekleuren met daarop in grote letters "US ARMY" die de mensen hier gewoon zelf dragen en de mensen groeten opvallend vriendelijk. Vanmorgen fietsten we naar een dorp om een paar vreemde dolfijnen te zien zwemmen en gedurende de heen- en terugreis hebben we continu teruggezwaaid naar vrolijke kinderen. We leken de koningin wel. Af en toe rende er eentje mee, we moesten "high fives" geven en we riepen de hele tijd "hello" en "goodbye". Het fietsen is hier een peuleschilletje, want het land is nog vlakker dan Nederland, dus onze armen waren moeier van het zwaaien dan onze benen van het fietsen.

Het is een vrolijk volk, die Cambodjanen. Gelukkig maar, want zo houden ze de moed er een beetje in. Er zijn hier talloze organisaties die allerlei soorten ontwikkelinghulp bieden, maar het is weer eens niet genoeg. De bedelmonniken krijgen elke dag rijst en ander eten in hun pannetjes geschept door de bevolking en tegelijkertijd staan er in de kranten noodkreten om voedsel voor de weeskinderen, waarvan er hier ook nog veel te veel zijn. Wellicht moet de ontwikkelingshulp ook eens van de gebaande paden af gaan en nieuwe manieren zoeken om de mensen te helpen. Maar dat is weer eens gemakkelijker gezegd dan gedaan, zeker door ons, die twee dappere wereldreizigers die zo graag en veilig op de gewone weg blijven lopen.

Dirk

8 Responses

  1. Des Said,

    All the pickle photo links on the left lead to nothing as the site is “retired”. FYI if you didnt know.
    -Des
    http://playboyplaymatescenterfold.blogspot.com/

    Posted on August 7th, 2008 at 10:03

  2. Bean Said,

    Zaterdag 13 september Brouwerij ‘t IJ!
    Al weer 10 jaar geleden dat Sheb (pensie pensie) voor het laatst gesignaleerd is op deze wereld. Ben je nog op wereldreis? Neem er dan één op z’n conto, dat zullen wij ook doen vanuit de brouwerij!

    MZZL
    Beano

    Posted on August 13th, 2008 at 20:38

  3. Scheisse weer thuis Said,

    Brouwerij ‘t IJ. Heerlijk. En altijd te veel.

    Posted on August 23rd, 2008 at 15:24

  4. Scheisse Said,

    Al twee dagen thuis en nog geen logje? 🙂

    Posted on September 7th, 2008 at 18:12

  5. Klaartje Said,

    Ik mis ook een update of een eindstreep ofzo….. Lach dat jetje maar uit!

    Posted on September 10th, 2008 at 00:27

  6. Tien Said,

    ..eeh.. toch wel goed aangekomen 😉 ?

    Posted on September 11th, 2008 at 17:18

  7. Scheisse Said,

    @Tien: Ik heb Dirruk al gespot en die is eerder goed afgevallen dan goed aangekomen. Wonderlijk wat een wekelijkse portie diarree en andere lichamelijke ongemakken met een mens kan doen.

    Posted on September 11th, 2008 at 17:48

  8. Dirruk Said,

    Jaja, juist in Nederland liep ik meteen tegen een flinke infectie op. In mijn voet dan wel, daar schijnen mijn darmen niet te zitten, maar goed. Het verhaal is in de maak.

    Posted on September 16th, 2008 at 10:04

Add A Comment