Wednesday, August 10, 2022

Dirrux' Blaasbalg

Anyway: the wind blows

Een stoomcursus backpacken voor Marian

Posted by Dirruk On July - 6 - 2008

We reizen nu al weer bijna een week met z’n drieen, Marian heeft zich naadloos bij ons aangesloten en we verkennen Thailand met veel onderbroekenlol. Marian had een mooie nieuwe groene rugtas en twee inmens grote wandelschoenen mee, dus ze was helemaal voorbereid. Tenminste: dat dacht ze. Maar aangezien ze nog nooit eerder de rugzaktoerist had uitgehangen was het dus eerst zaak haar de fijne kneepjes van dat vak te leren. En dat is ons gelukt, want binnen twee dagen hebben we haar zo’n beetje alles kunnen laten meemaken wat je nou eenmaal mee hoort te maken als wereldzwerver.


Voor de grote vuurdoop liepen we met haar twee daagjes door Bangkok, waar het hoogtepunt een bezoek aan het grote Paleis was, waar prachtige met goud versierde tempels stonden en veel beelden die zo uit de efteling leken te zijn weggelopen. Omdat onze armen en benen te bloot waren kreeg ik een mooie groene broek (en het stond hem goed) aangemeten en de dames een omslagrok en een Kruidvat-overhemd. Dat was fijn zweten, maar toch genieten. Daarna namen we de trein naar Cha Am (niet te verwarren met zijn Noord-Brabantse naamgenoot), een toeristenplaats voor de Thai zelf, waar het lekker rustig was en waar de enige blanken die we tegenkwamen dikke roze Duitsers waren die om dubieuze redenen een onweerstaanbare aantrekkingskracht hebben op jonge Thaise vrouwen. Redelijk walgelijk en voor ons een reden om snel door te gaan naar het zuiden.

Deze reis naar het zuiden, met als einddoel het eiland Ko Samui, had bijna alle elementen in zich waar sommige mensen een boek over vol schrijven. De trein vertrok niet vanaf het station waar wij kaartjes gingen kopen. Daar kwam alleen de nachttrein en die wilden we niet. Dus namen we de taxi naar de volgende stad. Eigenlijk wilden we de bus nemen, maar na links en rechts wat navragen hadden wij het idee dat die alleen in het weekend ging. De taxi zette ons af bij het station, waar we anderhalf uur te vroeg waren, zodat we fijn konden gaan zitten wachten tussen oude mannetjes die ons leken uit te lachen, een zwakbegaafde jongen in vieze kleren die ons bleef maar aankijken en een kikker die heel erg rare geluiden maakte van onder een bloempot.

Nou was dat het ergste nog niet, want op een gegeven moment werden we aangesproken door een backpackster die geen kaartje meer kon kopen omdat de trein vol zou zitten. Wij dachten aan haar uitspraak al te horen dat ze Nederlands was en toen zij in de gaten had dat wij Nederlands praatten vond zij het tijd om eens lekker te gaan klagen over Thailand en hoe stom alles hier is. Ze was al een maand of vijf op reis in Azie, en wij konden uit het gesprek geen enkele reden vinden waarom ze nog doorreisde en niet heel erg snel terug naar Nederland ging. Dat soort vervelende mensen hoor je tegen te komen, dus dat kwam mooi uit in onze stoomcursus.

De trein kwam natuurlijk meer dan een uur te laat en de treinrit duurde een uur of zes. Lang genoeg voor Marian’s blaas om voldoende druk op te bouwen zodat ze wel naar het treintoilet moèst gaan. Ze overwoog nog om de plastuit van haar vader te gebruiken, maar ze ging toch dapper zonder dat ding naar het schuddende toilet en ze overleefde het. Na een uur of vier sloegen de verveling en de meligheid toe, waardoor we een begin hebben gemaakt aan het verzamelen van een reeks flauwe grappen, waar nooit iemand om zal lachen, behalve wij drie. En ook dat hoort erbij.

De trein kwam rond half zes aan en daar stapten we niet in een goedkope taxi naar het centrum, maar in een nog goedkopere bus zonder beenruimte. Onze benen in het gangpad en elke keer als de kaartjesverkoper langskwam (om de minuut dus) moesten we weer opstaan. Dat was achteraf gezien een goede warming up, want door onvoorziene omstandigheden moesten we hierna een belachelijk eind lopen. De buschauffeur was namelijk nooit van plan ons in het centrum af te zetten, maar dropte ons ergens daarbuiten, voor de deur van een reisbureau, waar wij naar binnen geloodst moesten worden. Wij trapten daar niet in, zoals de acht andere rugzakkers dat wel deden en we begonnen aan een wandeling richting de stad.

Na ruim een half uur zwaar zwetend lopen herkenden we nog steeds geen straatnamen, terwijl we toch een aardig kaartje in onze gids hadden staan. Daarom charterden we een taxibusje, waar we in de open achterkooi klommen om alsnog in het centrum te komen en tegelijkertijd af te koelen. Voordat we instapten vroegen we de prijs en kregen te horen dat dat 60 Baht zou zijn. Geen probleem. Beetje jammer alleen dat de taxichauffeur bij het uitstappen opeens begon te vertellen dat hij 60 Baht per persoon wilde hebben. Ja, lekker dan, echt niet. Na een lange discussie, waarbij niemand ook maar één woord van de ander verstond, betaalden we uiteindelijk 100 Baht. En ja, ook 180 Baht zou een koopje zijn geweest, maar soms hebben zelfs wij principes.

We konden tijdens de invallende schemering eindelijk op zoek naar een hotel. Het eerste hotel dat we binnenliepen stond goed aangeschreven in de Lonely Planet en de dames merkten dus meteen op dat het enorm stonk in de lobby. Waarom ze dan toch de kamers wilden bekijken was mij een raadsel en ik trok ze weer naar buiten. Ik wilde op weg naar het volgende shabby hotel, maar Marian had een groot nieuw gebouw gezien en bleek een fijne neus te hebben voor het vinden van superdeluxe hotels voor weinig. Ze leert snel.

De volgende ochtend moesten we met een busje, een grote bus en een boot naar het eiland. Marian leerde hoe ze vervelende Thai moest afschudden die ons in een hotel probeerden te lullen en op de boot kregen we te horen dat we 30 Baht per persoon extra moesten betalen als we binnen wilden zitten. Ook dat streek ons weer tegen de haren in, dus Marian moest met ons mee om het laatste uur van de bootreis tussen andere stinkende reizigers in de brandende zon door te brengen. Het arme kind.

Maar goed, we kwamen aan op het eiland en we vonden een prachtige bungalow in een prachtige tuin, vlak bij het strand met een uitgebreid ontbijtbuffet en een schitterend zwembad met lekker lauw water. Marian was wat ons betreft meer dan geslaagd en nu is het haar beurt om ons in te wijden in het vieren van een zon- en zeevakantie. We liggen nu dus afwisselend in de zee, op het strand en bij of in het zwembad en ‘s avonds zitten we met een vrolijk versierd drankje op een terrasje te genieten. Het gaat ons best goed af, maar we doen gewoon of we er niets van snappen, want we vinden het helemaal niet erg om hier nog een paar weekjes les in te krijgen.

Dirk

Add A Comment

Mourinho naar Ajax?

Posted by Dirruk
May-13-2009 I 2 COMMENTS

Voetbal op de Schapenmarkt

Posted by Dirruk
Apr-24-2009 I ADD COMMENTS

Spugend naar de wereldtop

Posted by Dirruk
Apr-16-2009 I 4 COMMENTS

Jiskefet doet verstandig

Posted by Dirruk
Apr-14-2009 I 1 COMMENT

De beste songschrijver ooit

Posted by Dirruk
Apr-9-2009 I 12 COMMENTS