Wednesday, August 10, 2022

Dirrux' Blaasbalg

Anyway: the wind blows

Latijns Amerika in een notendop

Posted by Dirruk On March - 31 - 2008

Aanstaande zondag vliegen we naar Paaseiland en laten we Latijns-Amerika achter ons. Strikt genomen is Paaseiland nog gewoon Chili natuurlijk maar het voelt alsof we aan een nieuw hoofdstuk gaan beginnen. We gaan een paar dagen de beelden en het eiland verkennen (we beloven de oren met rust te laten) en daarna gaan we een paar dagen niets anders doen dan op het strand van Tahiti liggen. Dan volgen Nieuw Zeeland en Australië.


In de afgelopen vijf maanden hebben we zoveel gezien en meegemaakt dat het maar goed is dat we alles opschrijven en veel foto?s maken zodat we het af en toe nog eens rustig kunnen teruglezen en -kijken. En we zijn nog niet eens op de helft! Ieder land is natuurlijk anders, maar de landen in Midden- en Zuid-Amerika lijken erg op elkaar en hoe verwend het ook klinkt, we hebben allebei zin om aan een nieuwe etappe te beginnen, met heel andere culturen en talen.

Momenteel zijn we even aan het strand neergestreken. We hebben een kamer met keuken gevonden zodat we eindelijk eens zelf ons ontbijt kunnen maken. De gekookte eitjes smaken extra lekker en het uitzicht op het strand en de zee voegen een extra dimensie toe. Wat een luxe om een eigen keuken en koelkast te hebben! Ook is het een plek bij uitstek om weer eens hard te lopen, iets waar we ondertussen toch echt wel weer eens behoefte aan hadden. Des te leuker ook omdat het een stuk gemakkelijker gaat nu we een aantal kilo?s kwijt zijn.

Een aantal dingen hebben de landen in Midden- en Zuid-Amerika in meer of mindere mate zeker gemeen: het afval dat je overal tegenkomt. De woestijn, berghellingen, rivieren, het strand en de kant van de weg, alles wordt als afvalbak gebruikt. Daar sta je dan als Nederlander met je goeie gedrag en je opvoeding van afval scheiden. Ik begrijp dat wanneer je iedere dag opnieuw moet vechten om rond te komen en je gezin te voeden, dat wat je met je afval doet geen eerste prioriteit heeft, maar wanneer scholen en gemeenten er meer aandacht aan zouden besteden zou het al een boel schelen. Neem bijvoorbeeld een schoolklas een halve middag mee om de troep rond hun school op te ruimen. Het komt de algemene hygi?ne en de duurzaamheid van de natuur alleen maar ten goede.

Wat je ook overal tegenkomt zijn de uitstapjes die ze nemen met buitenlandse woorden. Het woord sandwiches hebben we in meer dan twintig versies langs zien komen (Sanwishes, Sanduches etc.). Als je geluk hebt hebben ze ook een engelse versie van de menukaart waarbij dan natuurlijk juist de woorden die je in het spaans al niet snapte niet vertaald zijn maar gewoon zijn overgenomen alsof het woorden zijn die iedereen toch wel kent. (Hilariteit alom natuurlijk wanneer ze "papas a la francesa" vertalen als "popes to the french").Van plaats tot plaats en van land tot land verzinnen ze andere namen voor hetzelfde gerecht, wat natuurlijk keer op keer voor verwarring zorgt.

En overal worden we aangestaard. Kinderen die met open mond naar je omhoog kijken en dat gerust een minuut of vijf volhouden, gegniffel op straat wanneer je langsloopt, vragen als "hoe lang ben jij?" en mensen die op straat onverwacht aan je vragen of ze met je op de foto mogen. Het is maar goed dat we in ons achterhoofd houden dat we er voor Nederlandse begrippen best normaal uit zien. We zijn, vooral vergeleken met de gemiddelde lengte hier, ERG lang, hebben alletwee lichte ogen én we hebben blond haar. Een ultieme combinatie die we toch erg moeilijk kunnen verbergen.

Bovendien is het geheel onduidelijk dankzij ons uiterlijk en onze achternamen of we nou man en vrouw of broer en zus zijn. Uiteraard vertel ik aan iedereen die er naar vraagt dat we getrouwd zijn, maar er zijn mensen die voor het gemak hun eigen versie aanhouden. Zoals dat meisje op het busstation dat gewoon Dirk stond te versieren waar ik naast stond.

Chili is in een aantal opzichten een eye-opener. Waar in Midden- en Zuid-Amerika de winkels en winkeltjes bijna 24 per dag, 7 dagen in de week open lijken te zijn, zijn deze in Chili op zondag en tussen de middag gewoon gesloten. Ook begint de dag in Chili pas vanaf een uur of negen, tien en daar loop je dan, samen met de andere toeristen die ook zo belachelijk vroeg op zijn, op zoek naar ontbijt, doelloos door de lege straten van de stad langs de gesloten tentjes. Waar we constant van onze sokken werden gereden en van de weg af getoeterd werden, wordt hier in Chili netjes voor ons gestopt wanneer we ook maar de intentie lijken te vertonen de weg over te willen steken.

In een aantal van de landen die we hebben gezien gaat het schijnbaar goed met economie, er worden nieuwe woonwijken uit de grond gestampt en ultramoderne winkelcentra compleet met foodplaza zijn te vinden in de buitenwijken. Het enige nadeel hiervan is dat niet iedereen hiervan lijkt te kunnen profiteren. De allerarmsten lijken te blijven waar ze zijn. Wanneer je met de bus de stad binnen rijdt en langs de bijna van ellende in elkaar stortende huisjes rijdt voel je je meteen schuldig dat je een moment geleden nog zo blij was omdat je naast dat grote gebouw in de verte die M zag verschijnen waar je na al die rijst en kip toch voor je gevoel wel erg aan toe was.

Ook na vijf maanden zijn we het reizen nog lang niet zat, we kijken uit naar al het nieuws dat ons nog te wachten staat en hopen maar dat de tijd niet al te snel voorbij gaat wanneer we over de helft van deze reis zijn (alhoewel het natuurlijk wel hoog tijd wordt voor een dikke knuffel met het thuisfront! 😉 ).

Lin

Add A Comment

Mourinho naar Ajax?

Posted by Dirruk
May-13-2009 I 2 COMMENTS

Voetbal op de Schapenmarkt

Posted by Dirruk
Apr-24-2009 I ADD COMMENTS

Spugend naar de wereldtop

Posted by Dirruk
Apr-16-2009 I 4 COMMENTS

Jiskefet doet verstandig

Posted by Dirruk
Apr-14-2009 I 1 COMMENT

De beste songschrijver ooit

Posted by Dirruk
Apr-9-2009 I 12 COMMENTS