Travel 
No Comments De vloek van Kuelap
Ergens op de Galapagos werd ons verteld over Kuelap, een oude Pre-Inca-stad die qua grootsheid zou moeten kunnen concurreren met het bekende Macchu Picchu. Na de reisgids te hebben bestudeerd besloten we een bezoekje aan deze ruïnes op te nemen in ons reisschema. En dat heeft alles bij elkaar iets langer gekost dan strikt noodzakelijk. Zoveel meer zelfs dat wij al snel spraken over de vloek van Kuelap.
Nadat er wat onduidelijkheid was over ons vluchtnummer waarvoor we al aardig heen en weer waren gestuurd hebben we netjes een half uur in de rij gestaan om in te checken en mochten we door de controlepoortjes om onze handbagage en onze lichamen te laten scannen. Maar dat kon niet zomaar, eerst moesten we nog even langs een loket waar we de luchthaventoeslag (lees belasting) mochten betalen. Waarom dat niet meteen met het ticket betaald kan worden, zoals dat in Nederland gaat, dat is een goeie vraag die wij onszelf ook al stelden. Maar dit systeem houdt mooi weer wat mensen aan het werk en dat is ook wat waard.
We betaalden netjes de zes dollar per persoon en nestelden ons in de wachtruimte waar we vernamen dat alle vliegtuigen naar Cuzco vanwege de slechte weersomstandigheden in de Andes vertraagd waren. De vertraging werd eerst twee keer met een half uur verlengd en daarna met een uur, waarna wij het tijd vonden om te gaan ontbijten. We waren immers om vier uur ´s nachts al opgestaan, het was nu tegen achten en de magen knorden als jonge biggetjes.
We besloten om daarvoor terug te gaan naar de algemene hal. We gingen terug langs de controle, snavelden een lekker ontbijtje naar binnen en keerden terug richting de wachtruimte. Een klein probleem was echter dat we met het betalingsbewijs van de luchthavenbelasting slechts één keer door het controlepoortje mochten en dat hadden we die ochtend al gedaan. Er stond een streepjescode op die werd gescand en de computer was onverbiddelijk: we mochten er niet opnieuw doorheen.
Linda pikte dat niet en ging een zinloze discussie aan met de jongens die niet mochten nadenken en alleen hun functie hoefden uit te oefenen. We hielden de mensen achter ons lekker op en toen de discussie op niets uitliep wrong Lin zich verontwaardigd langs het tourniquette. Ha, poeh, haar krijg je niet klein met onzin! Met verstand en reden gelukkig wel, want ik had geen zin om me af te laten voeren door de marechaussee en zij bij nader inzien ook niet, dus kwam ze toch maar terug.
We hadden twee mogelijkheden: of opnieuw betalen, zoals een Amerikaans stel met hetzelfde probleem deed, of ergens op het vliegveld onze kaartjes laten heractiveren. Twee keer belasting betalen voor hetzelfde is natuurlijk een doodzonde, dus kozen we voor optie twee. Eerst een blauw formulier halen bij onze luchtvaartmaatschappij, die helemaal invullen en laten voorzien van een stempel. Die stempel was nog niet genoeg, want de Chef van het vliegveld moest nog zijn handtekening zetten. Die Chef zat in een meeting en bovendien kon het heractiveren pas gebeuren als het zeker was dat onze vlucht ook daadwerkelijk zou vertrekken. Dus was het wachten en wachten tot de Chef verscheen, zijn handtekening zette en de onduidelijk pratende loketbeambte onze streepjescodes nieuw leven inblies.
We konden vervolgens weer door de belastingpoortjes en haalden gelukkig nog met speels gemak ons vliegtuig, dus zo erg was het allemaal niet. Bij het andere poortje zagen we een andere toerist nog druk in discussie gaan, die mocht er ook geen twee keer door. Het bleek dus gewoon een veelvoorkomend probleem te zijn, waar tot nu toe niemand een oplossing voor had verzonnen. Maar goed, wij hadden toch weer 12 dollar uitgespaard met een uurtje wachten en daar kun je hier zelfs met de huidige koers nog erg leuke dingen mee doen. Het viel ons nog mee dat we niet nog een roze en een geel formulier moesten halen bij een loket midden in de stad, want dit soort bureacratie is hier doodnormaal.
Bij een kantoorboekhandel mag je bijvoorbeeld het artikel aanwijzen dat je wilt, dan wordt dat gepakt door een bediende, die brengt het naar een loket, daar wordt een bonnetje voor je gemaakt, met dat bonnetje moet je naar een kassa, na betaling krijg je weer een ander bonnetje en daarmee kun je weer bij het loket je balpen ophalen. Hetzelfde proces bij de drogist of als je een treinkaartje gaat halen of een toegangskaart voor een museum.
Fantastisch systeem op zich natuurlijk, alle functies zijn goed gescheiden en controleerbaar, maar het is ons een raadsel hoe het allemaal nog zo goedkoop kan zijn hier. We kijken al weer bijna uit naar de snelheid en logistiek waarmee in Nederland alles gaat. Maar voorlopig nog niet, want we hebben nog alle tijd en genieten er stiekem toch van om het allemaal te observeren, te bestuderen en vooral natuurlijk te bekritiseren. En we klagen niet, maar mopperen wel lekker een eind weg. We blijven wel Nederlanders ten slotte.
Dirk
Popularity: 2% [?]