Travel 
No Comments Hoeze avontuurlijk?
Kennen jullie die mop van Linda en Dirk die op een avontuurlijke tocht gingen?
Momenteel zitten we in Celendin en toen we hier afgelopen maandag aankwamen zei de eigenaar dat hij van plan was naar de ruines van Kuelap te gaan, wat ook op onze planning staat, maar hij zou gaan lopen en was van plan er zo’n drie dagen over te gaan doen.
Na wat nadenken en afwegen vonden we het eigenlijk wel hét idee bij uitstek om met hem mee te gaan, hij ging namelijk het inca-trail lopen dat nog wel door de mensen op het platteland wordt gebruikt, maar nog nooit door toeristen is gedaan en via deze weg zouden wij dan dus de eerste buitenlanders zijn die op die manier bij Kuelap kwamen.
Off the beaten track is toch wat je wilt, dat geeft het net even meer dat ontdekkingsreizigersgevoel. We vroegen dus of we met hem meemochten en dat was geen probleem. We waren gisteren dan ook volop bezig met de voorbereidingen in ons hoofd en op de markt en hadden er helemaal zin in. Tot.. we begonnen met inpakken. We hebben een grote tas gekocht en daar zouden we alle spullen die we niet meenamen in doen, zodat we die hier konden achterlaten. Wat we wel meenamen bleek toch wel veel te zijn: de (geleende) tent, slaapzakken en matjes alleen al wogen aardig wat en als buitenlanders kunnen we niet het rivierwater drinken zonder ziek te worden, dus moesten we ook minstens 5 liter water per persoon mee, want tja, de tocht kon drie maar ook zes dagen duren, dat was helemaal niet duidelijk. De hoteleigenaar ging de route ook voor het eerst lopen en het was niet zeker of het pad wel begaanbaar was, waar we nou precies de rivier met een kabelbaan moesten oversteken en dus ook niet hoe lang we er over zouden doen.
Toen dus uiteindelijk alles, inclusief het water in onze tassen zat, kwamen we tot de conclusie dat het wel heel zwaar was allemaal. Zelfs nog zwaarder dan onze backpacks normaal zijn en daarmee wil ik liever niet meer dan een uur rondsjouwen, laat staan acht uur per dag bergen op en af lopen.
Ik was in mijn enthousiasme even vergeten dat we bij de tocht die ik zes jaar geleden heb ondernomen paarden en ezels mee hadden om eten en tassen te dragen en zonder rugtas zijn de afdalingen en beklimmingen nét wat beter te doen. Dus hebben we gisteravond rond een uur of negen besloten de boel af te blazen en onze ‘gids’ teleur te stellen door hem te vertellen dat we vanmorgen niet om vijf uur klaar zouden staan om met hem mee te gaan. (Tot grote opluchting van zijn Nederlandse echtgenote die zich al grote zorgen om ons maakte voordat we uberhaupt vertrokken waren en zich nu alleen nog maar zorgen om haar echtgenoot hoeft te maken).
Ik voelde me ergens natuurlijk een onwijs watje, maar wat je ook zegt, het is een slimme beslissing geweest. We zijn ondertussen gewend om lange stukken te lopen, maar we zijn wandelaars, geen hikers. We zijn niet gewend met bepakking rond te sjouwen en bovendien heeft het hier onwijs geregend (en doet het dat nog steeds heel regelmatig trouwens). Het is dus nog maar de vraag hoe de staat van het trail is momenteel (weggespoeld? Het had in twee jaar tijd niet zo heftig geregend als gisteren). Ik zag ons in gedachten al met tent en al van de berg afspoelen of kilometers naar beneden glijden over het modderige pad.
Ik denk dat onze gids, die vanmorgen gewoon stoer vertrokken is, er na een halve dag ook al spijt van zou hebben gehad dat hij ons mee had gevraagd. Want lopen met een backpack op je rug is geen lolletje, maar naast Linda lopen met een zware backpack op haar rug is zéker geen lolletje. Vraag maar aan Dirk.
…Juist, ze gingen dus niet.
Lin
Popularity: 2% [?]