Dirrux' Blaasbalg

Bijna een maand geleden alweer deed ik verslag over de gewoonte om hier in Zuid-Amerika cavia´s te eten en over mijn twijfels of ik dat ook zou gaan doen. Naast laaiend enthousiaste reacties en aanmoedigingen ontving ik ook een paar dreigbrieven van dierenliefhebbers die hun vriendschap met mij per direct zouden opzeggen als ik wel zo´n lief klein fluffig rotmormel zou verorberen. Ik had dus zo mijn redenen om er nog eens een paar weken over te twijfelen.

Om van het rare idee af te komen dat ik een lief diertje zou gaan eten heb ik eerst eens goed om me heen gekeken hier, vooral naar de andere dieren die ik normaal gesproken achterover sla. Er wordt hier bijvoorbeeld veel kip gegeten en da´s ook best zielig. De kippen die ze hier voor gebruiken zijn van het prachtige soort dat ik in Nederland meestal "boerderijkippen" noem. Groot en dik, prachtige veren, dikke behaarde poten en grote gekleurde lellen. Schatjes zijn het.

Zo´n kip werk ik achteloos smikkelend weg. Zelfs ondanks het feit dat deze beestjes gewoon levend worden vervoerd in stoffen zakken. Het begrip "kip in zak" is hier iets anders dan zo´n haan met kruiden in een plastic zak van de Albert Heijn die je anderhalf uur in de over moet laten garen. En waarom zou ik dan wel een kip eten en geen cavia? Een kip legt tenminste nog eieren, een reden te meer om voor de cavia te gaan.

Voor eenden en ganzen die je hier ook in elk restaurant kunt eten geldt hetzelfde verhaal. Koeien zijn bij voorbaat prachtige dieren die altijd zo lief kauwend naar me staan te kijken vanuit de wei. Zeker hier in Cajamarca waar veel Nederlands ogende koeien in de weiden staan te grazen en die voor veel kaas en melk zorgen. Zelfs Edammer en Goudse kaas maken ze ervan. Zonde om op te eten dus, die koeien.

En dan hebben we nog de varkens. Op zich stinkende rotbeesten, maar bij elk hutje hier vind je wel een lief klein scharrelvarken in een groot aantal kleuren: zwart, donkergrijs, bruin, wit met vlekken, noem maar op. Zelfs die zijn eigenlijk te lief om op te eten. Maar het is allemaal zo lekker. Zelfs als een stuk varkensvlees met de huid en de haren er nog aan wordt geserveerd, zoals hier vaak gebeurt, dan smul ik ervan.

Na deze relativering was ik er dus klaar voor. Ik moest alleen nog even over de drempel van een restaurant worden geduwd. En daar heb ik natuurlijk Linda voor die na een paar dagen ziek op bed te hebben gelegen zich weer helemaal goed voelde en besloot dat het op deze regenachtige zondagmiddag moest gaan gebeuren. Vlak bij het centrale plein werd ik een lelijk restaurant binnen geduwd, stootte ik nog even mijn hoofd tegen het bord waarop de cavia´s werden aangeprezen en nam ik plaats om deze delicatesse eens te gaan proeven.

Ik had het idee dat we helemaal in de goede tent goed zaten. Er was nog één tafel vrij en de rest van de tafels was bezet door Peruanen. Dat moet dus wel een goed restaurant zijn. We bestelden twee maal "Cuy con papas", en om het helemaal echt te maken nog een glaasje Chicha erbij. Vervolgens moesten we beslissen of we een kwart of een halve cavia wilden en of we de cavia gebakken of gekookt wilden. We hadden trek, dus we namen allebei een halve gebakken cavia.

Een minuut of tien later kwamen ze er mee aanzetten. Een halve cavia, waarvan je heel goed kon zien dat het een cavia was. Precies over de lengte doormidden gesneden. Na de foto´s te hebben genomen als bewijs zijn we aan het eten gegaan, en god, wat viel dat tegen zeg. Een dikke vette taaie huid waar moeilijk met het mes doorheen te komen was en daaronder zat dan het vlees, wat gewoon smaakte naar kip. Het verschil met een kip is echter dat daar veel meer vlees aan zit. We moesten echt vechten om wat vlees tussen de botjes vandaan te krijgen en werden er knap chagrijnig van. De rijst en de gele zoete aardappelsmurrie die erbij zat was ook slecht van smaak, dus toen we klaar waren me eten waren onze borden nog voor driekwart gevuld en hadden we allebei nog honger.

We hebben de rekening maar gevraagd en moesten het voor Peruaanse begrippen astronomische bedrag van omgerekend acht Euro betalen en liepen dus met een kater weg. Een half uurtje later hebben we nog ergens een hamburger gescoord om de magen te vullen, waarbij we genoten van de heerlijke smaak en het vele vlees. Hebben we toch maar weer mooi een wijze les geleerd: Cavia´s zijn echt niet vies, maar het stilt je honger niet en ze zijn nog duur ook. En daarvoor heb ik dus een paar vriendschappen op het spel gezet. Rotbeesten zijn het, die cavia´s, ik heb het altijd al gezegd.

Dirk

Popularity: 3% [?]