Feb 27, 2008 - 
Travel 
No Comments
Travel No Comments De vloek van Kuelap
Ergens op de Galapagos werd ons verteld over Kuelap, een oude Pre-Inca-stad die qua grootsheid zou moeten kunnen concurreren met het bekende Macchu Picchu. Na de reisgids te hebben bestudeerd besloten we een bezoekje aan deze ruïnes op te nemen in ons reisschema. En dat heeft alles bij elkaar iets langer gekost dan strikt noodzakelijk. Zoveel meer zelfs dat wij al snel spraken over de vloek van Kuelap.
Popularity: 4% [?]
Kennen jullie die mop van Linda en Dirk die op een avontuurlijke tocht gingen?
Bijna een maand geleden alweer deed ik verslag over de gewoonte om hier in Zuid-Amerika cavia´s te eten en over mijn twijfels of ik dat ook zou gaan doen. Naast laaiend enthousiaste reacties en aanmoedigingen ontving ik ook een paar dreigbrieven van dierenliefhebbers die hun vriendschap met mij per direct zouden opzeggen als ik wel zo´n lief klein fluffig rotmormel zou verorberen. Ik had dus zo mijn redenen om er nog eens een paar weken over te twijfelen.
Na ruim een maand te hebben doorgebracht in Ecuador zijn we eindelijk een landje naar beneden gegaan en zitten we nu in Peru, het land der Inca´s. En dat was even wennen. In Ecuador leek alles economisch aardig voor de wind te gaan, maar zodra we de grens met Peru over waren zaten we in een andere wereld. Niet alleen omdat we vanuit de Andes de vlakte in reden, maar ook vanwege tal van andere zaken.
De beste manier om de Andes goed te bekijken is – volgens mensen die het kunnen weten – te paard. Gewoon lekker hobbelen over kleine paadjes, krijg je wel een zere kont van, maar je wordt niet zo moe. Wij vinden moe worden niet zo heel erg en we hoeven niet zo nodig op een paard. Linda is niet erg enthousiast over eerdere ervaringen met paarden in de Andes en ikzelf heb al dertig jaar lang een trauma van die rotpony die in Slagharen van alles wilde, behalve vooruitlopen. Dus kiezen wij steevast voor het langzamere, vermoeiendere en vooral goedkopere alternatief: de benenwagen.
Momenteel bevinden we ons in een klein, schattig dorpje omringd door bergen en groen, in Ecuador. Vilcabamba was zes jaar geleden al een klein dorpje en is dat nu nog steeds. Het ziet er nog precies uit zoals ik me herinner. De ecolodge waar ik toen ongeveer drie weken hangend in een hangmat met een stuk of zes boeken en een geweldig uitzicht heb doorgebracht bestaat nog steeds. Het zag er in mijn herinnering net iets leuker uit, maar het uizicht is nog steeds spectaculair. Ik heb maar besloten de herinnering de herinnering te laten en we zijn daarom neergestreken in een superleuk hotel in het centrum, dus zonder uitzicht vanuit de kamer, maar mét binnentuin en zelfs een klein zwembadje.
We zijn weer terug op het vasteland van Ecuador, we zitten hoog in de bergen in Cuenca en proberen de ervaringen van de afgelopen week op de Galapagos te verwerken. En dat zal nog wel even duren, want acht dagen overleven op een kleine boot die af en toe vervaarlijk schommelde, Linda aan de zeeziekte hielp en waar we allebei continu ons hoofd stootten, dat valt nog niet mee. Gelukkig was het eten aan boord goed, waren de medepassagiers erg gezellig en hebben we meer dieren gezien en gefotografeerd dan we in de rest van het jaar waarschijnlijk zullen tegenkomen. Het was dus geweldig.