Dirrux' Blaasbalg

We hebben de afgelopen dagen weer eens tevergeefs zitten wachten op een actieve vulkaan, ditmaal de Tungurahua. Hij is wel lekker bezig, het journaal en de kranten staan er hier bol van en de meeste toeristen blijven daarom wijselijk uit zijn buurt, maar voor ons hield hij zich steeds verborgen achter de wolken. De hufter. Ondertussen hebben we ons vermaakt met wat culturele bezigheden, waaronder het eten van levende mieren met citrus-smaak, het zitten in een boomstamkano (die werd bestuurd door een indiaan in een Ajax-shirt) en het schieten van pijltjes door een blaaspijp. Ja, je moet toch een beetje integreren met de plaatselijke bevolking. Maar op één vlak heb ik nog wat moeite om me aan te passen, en dat betreft het eten van cavia´s.

Cavia´s zijn in mijn ogen totaal nutteloze huisdieren, dus ik vind het op zich niet eens zielig. Dat ligt maar te piepen in een bak met stro in de hoek van de kamer, dat piest op je shirt als je hem oppakt, als je ze te hard knijpt of als je ze het verkeerde groenvoer voorschotelt, dan vallen ze zomaar dood en natuurlijk stinken ze, tenzij dat je vier keer per dag hun hok verschoont. Nee, het feit dat ik nog geen cavia heb gegeten, ligt absoluut niet aan het feit dat ik cavia´s zo leuk vind, dat moge duidelijk zijn.

Een half jaar geleden hadden wij de cavia´s van Marian en David te logeren en ook in die tijd heb ik geen bijzondere vriendschapsband opgebouwd met die beestjes. Toen ik klein was heb ik met Wendy – mijn eeuwige ex – laten blijken geen bijzonder liefde voor die mormels te koesteren. Naar het schijnt hebben we met een naald in een cavia zitten prikken om proefondervindelijk te ervaren of zo´n beestje ook gevoelens heeft. En toen een logé bij de buren een cavia in het aquarium gooide heb ik ook geen traumatische jeugdherinnering opgelopen.

En toch, ondanks dit alles, heb ik mezelf nog niet kunnen overhalen zo´n beestje op te peuzelen. Ze maken er dan ook geen leuke cavia-nuggets, cavia-burgers of cavia-filetjes in een krokant jasje van, maar ze snijden ze open, halen de ingewanden eruit en gaan ze dan lekker braden. Met kop en al. Met als gevolg dat er een prachtig bruin gebakken beestje met zijn beentjes wijd en ogen open naar je ligt te kijken. En een dier waar de kop nog aan zit, dat eet toch wat minder makkelijk.

Nu hebben ze daar hier helemaal geen problemen mee. Als de kop er nog aan zit, dan kun je nog zien wat voor beest het is. De varkens hangen in zijn geheel met de kop naar boven aan een haak bij de slager voor de deur. In de toonbank van de slager en in de supermarkt vind je gewoon hele varkenskoppen en ook koeiensnuit en kippentenen gaan hier als warme broodjes over de toonbank. Zeker hier in Riobamba waar het vandaag markt is en waar de plattelanders in traditionele kleurige kleren en met leuke hoedjes op hun waren aan je proberen te slijten. Ook hier sterft het van de opengesneden cavia´s. De handelaren hier zijn helaas niet zo gecharmeerd van onze fotocamera´s, dus we zijn een paar prachtige maar smerige foto´s misgelopen.

En toch, ergens knaagt er iets aan me dat ik te laf ben om zo´n knaagdiertje op te eten.  Volgens Linda smaakt het naar taai konijn en qua smaak zou ik dat weg moeten kunnen krijgen. Ik ben tenslotte op wereldreis en dan moet ik zoveel mogelijk van de plaatselijke folklore meemaken en proeven. En niet alleen maar zoals gister in een luxe restaurant van de pagina "wereldgerechten" de Thaise Curry en de Hindu-schotel bestellen. Ik ga me er dus binnenkort aan wagen en laat jullie dan wel weten hoe het heeft gesmaakt.

Wens me sterkte.

Dirk

Popularity: 2% [?]