Dirrux' Blaasbalg

Nadat we de afgelopen twee dagen Quito hebben bekeken, een uitstapje naar de evenaar hebben gemaakt en uren en uren in verschillende reisburo´s hebben gezeten om een zo goedkoop mogelijke reis naar de Galapagos te regelen vonden we het weer eens tijd richting het platteland te gaan. En deze keer waren de uitlopers van het Amazone-gebied aan de beurt.

De bussen die van naast ons hotel vertrokken gingen helaas niet de goede kant op. Er werd ons verteld dat we aan de andere kant van de stad moesten zijn en informatie over vertrektijden konden ze ons niet geven. We besloten te vragen of de mensen van het hotel wat wisten of even konden bellen. Er zaten alleen wat hotelgasten in de lobby en die wisten ons te verzekeren dat onze bus elk uur reed en dat je goedkoop met een taxi op het busstation kon komen. Ons plan was dus klaar en we trokken ons strategisch terug in de hotelkamer.

Ons plan werd echter wreed verstoord door hard gebonk op onze kamerdeur. Een vrouw die bij het hotel werkte zei dat een paar hotelgasten met een grote auto ook die kant op gingen en dat we mogelijk mee konden rijden. Dat stond ons wel aan, dus we gingen naar beneden met onze volledige Spaanse vocabulaire om er daar achter te komen dat het een Belgisch echtpaar betrof en we gewoon in goed Nederlands het gesprek aan konden gaan. Als we het niet erg vonden om om kwart voor acht in de auto te stappen, dan konden we zomaar voor niks mee. En dat stond ons helemaal aan, want we hadden allebei net een paar ribben uit onze lijven getrokken om die reis naar de Galapagos te kunnen betalen.

Vanmorgen dus om kwart voor acht ingestapt en we kregen een gratis rondrit door de steile delen van de stad waar we nog niet geweest waren omdat de moeder van de vrouw ergens moest worden opgehaald. Die kwam een maandje bij ze op vakantie en ging meteen ook meehelpen in de lodge van het Belgische paar dat de vrolijke naam Hakuna Matata draagt. Alle bagage was aan boord, we zaten gezellig op de achterbank, we hadden broodjes mee, dus de reis kon beginnen.

De reis ging door een prachtig berglandschap dat nogal van de hoge was. De weg bereikte op haar hoogtepunt de 4100 meter, slingerde zich dapper door de bergen en liet ons in de verte hoge besneeuwde vulkanen zien. Ondertussen hielden we een erg prettig gesprek, er werd lekker gelachen en er ontstond een een soort gezellige familiesfeer. En dan merk je dat je dat toch wel mist. Het was dus weer eens iets anders dan stom in de bus zitten. Veel sneller, veel beter, veel gemakkelijker, veel leuker en ook nog eens veel goedkoper.

Vijf kilometer voor onze bestemming moesten zij rechtsaf naar hun lodge, waar we over een paar dagen van plan zijn te gaan logeren, en zijn wij overgestapt op de bus die ons naar het plaatsje bracht waar we nu zijn. Het was fijn om weer eens een paar uur Nederlands te kunnen praten en het is geweldig dat er mensen zijn die zomaar andere mensen voor nop een paar uur mee willen nemen. Jullie zullen je dus niet verbazen dat we als tegenprestatie beloofd hebben om reclame voor ze te maken, dus bij deze: www.hakunamat.com . Allemaal daar je volgende vakantie boeken, en snel!

Dirk

PS: Het plaatsje waar we nu zitten draagt de naam Tena. (Woord)grappen hierover kunnen julie gewoon kwijt in het gastenboek, wijzelf hebben onze lol er al om gehad.

Popularity: 2% [?]