Dirrux' Blaasbalg

Gisternacht hebben wij een wonder der natuur mogen aanschouwen. We hebben een leatherbackschildpad van zo’n 1 meter 30 op het strand eitjes zien leggen. Indrukwekkend! We hadden kaartjes gekocht voor de trip van zeven uur. Als goede Nederlanders ons bijna nog gehaast om te zorgen dat we niet te laat zouden komen, om er vervolgens achter te komen dat de groep voor ons nog niet eens vertrokken was. Ik geloof dat die een uurtje eerder hadden moeten vertrekken. Het is dan wel Costa Rica en iedereen is op vakantie, maar hier maak je vakantiegangers toch echt niet blij mee. Er klonk her en der wat gemorrel maar iedereen wilde toch wel de schildpadden zien.

We hadden kaartjes gekocht voor de trip van zeven uur. Als goede
Nederlanders ons bijna nog gehaast om te zorgen dat we niet te laat
zouden komen, om er vervolgens achter te komen dat de groep voor ons
nog niet eens vertrokken was. Ik geloof dat die een uurtje eerder
hadden moeten vertrekken. Het is dan wel Costa Rica en iedereen is op
vakantie, maar hier maak je vakantiegangers toch echt niet blij mee. Er
klonk her en der wat gemorrel maar iedereen wilde toch wel de
schildpadden zien.

Na een uitleg in spanglish over wat we
precies gingen doen en waarin ons op het hart werd gedrukt dat we er
niet van uit moesten gaan dat we schildpadden zouden zien en dat we
daar dan niet over mochten klagen; de natuur laat zich nu eenmaal niet
sturen, gingen we op weg. Het kon een lange avond gaan worden, er waren
maximaal vier uur voor uitgetrokken om ons de tijd te geven wat te
zien, daarna zouden we teruggaan, schildpad of geen schildpad.

Met
één bootje (terwijl er nog zo’n vijf lagen) werden alle groepen in
delen naar de andere kant van het water gebracht waar het natuurpark
ligt. Een slimmerik had een groep van zo’n zeven meisjes in de leeftijd
van 12 tot 15 meegenomen op dit uitje, reuze gezellig.

Nadat
iedere deelnemer zijn handtekening had gezet in het grote boek bij de
administratiehut werden we richting het zwembad/restaurant gestuurd
waar we zouden wachten tot er ergens een schildpad gesignaleerd zou
worden. En dan is het wachten… en wachten.. en wachten. Tot Dirk niet
meer wist wat ie van vermoeidheid met zichzelf aan moest, zijn oogjes
werden steeds kleiner, maar slapen op het strand lukte niet, slapen in
een ligstoel aan de rand van het zwembad lukte niet en bovendien zaten
de houten bankjes te hard en kon je daar al zeker niet op slapen. Bij
een volgende excursie nemen we zeker zijn Nintendo DS mee, want rustig
naar de sterren kijken is niets voor hem. Ik heb me juist daarmee
eigenlijk prima vermaakt. Het was een heel heldere avond en ik
verbaasde me keer op keer dat ik omhoog keek over de hoeveelheid
sterren. Ik heb op zijn minst zes vallende sterren gezien!

Om
twintig voor twaalf, net na een ‘denk je nou echt dat er in de laatste
twintig minuten nog wat gaat gebeuren’ van Dirk, werd er een seintje
gegeven dat we inderdaad op pad konden. We werden netjes in rijen van
twee opgesteld op het strand om daar vervolgens een kleine tien minuten
te staan wachten tot (wederom!) de administratieve afhandeling rond
was. Voelde me net een kind van vijf dat op weg gaat naar het zwembad
‘in de rij blijven staan en handje vasthouden!’

Een kleine
wandeling bracht ons bij een gigantisch tractorspoor in het zand, dit
was het spoor van een schildpad. Ze lag even verderop, op het wat
drogere zand en was bezig om een gat te graven met haar achterpoten
waar ze vervolgens haar eieren in zou kunnen leggen. Omdat de schildpad
in een soort trance raakt tijdens dit proces is het mogelijk om heel
dicht achter haar te komen en het proces van heel dichtbij te
aanschouwen. We hebben bijna vier uur gewacht om vervolgens op minder
dan een meter afstand naar de kont van een schildpad te staren.

In
slow motion deden de achterpoten hun werk, het leken wel mensenhanden.
Ik was heel verbaasd te zien hoe subtiel die vinnen/poten te werk gaan.
De randen van het gat worden zachtjes vastgeklopt en wanneer haar poten
geen zand meer raken weet ze dat het gat diep genoeg is. Dan komen de
eieren, net pingpongballen. De een na de ander plopte er uit, in totaal
81. Deze werden door moeders weer netjes langzaam toegedekt met zand.

Je
kunt dit zien op tv maar in het echt is het toch wel duizend keer
indrukwekkender, blij dat de natuur ons waar voor ons geld heeft
gegeven!

Lin

Popularity: 2% [?]