Travel 
No Comments Kerst bij de condor
Nadat we in El Salvador zo hebben genoten van het einde van de wereld en we een aantal steden daar hebben gezocht die helaas een uitstraling hadden die een heel ander einde van de wereld aankondigde zijn we snel doorgereisd naar Nicaragua dat en veel vriendelijkere uitstraling heeft. We willen dan wel wat avontuur, maar steden waar de huizen zijn gesierd met ijzeren deuren en scheermessendraad, straten die na zes uur donker en verlaten zijn en vol afval liggen en waar bendes van uit de VS terug gestuurde criminelen heersen, daar voelen wij ons niet zo fijn. En dat ondanks dat ons overal in schrift werd beloofd dat de heer ons zou beschermen. Bovendien hadden wij een afspraak met Frank, de Condor, die al vier jaar in Granada woont om daar knus onder de kerstboom te gaan zitten. Dat is misschien minder avontuurlijk, maar veel gezelliger.
Na eerst nog twee andere steden te hebben bezocht in Nicaragua
kwamen we een half uur eerder dan afgesproken aan in het Parque
Central, waar we alleen maar naar het kantoor van Re/max hoefden te
lopen volgens Frank. Dat deden wij ook, maar er was niemand aanwezig.
We zijn dus maar wat gaan drinken op een terras en hielden een stevig
oogje in het zeil. Maar er gebeurde niets. Na bijna een uur wachten
besloten we maar eens verder op het plein te gaan kijken en kwamen er
achter dat er nog een Re/max kantoor is op hetzelfde plein en daar
troffen we de Condor in zijn natuurlijke habitat, die ons met een
onverwacht stevige omhelsing en enigszins geëmotioneerd verwelkomde.
Nadat
we een aantal grapjes hadden uitgewisseld die we al dertig jaar maken
en waar we nog steeds om lachen en na de eerste bijkletssessie te
hebben afgerond heeft hij ons naar het huis van Chester de tandarts
gebracht waar hij zelf het eerste jaar heeft gewoond. We kregen een
grote kamer, hebben een binnenplaatsje en kunnen er drie maaltijden per
dag gebruiken, en dat allemaal op kosten van de Condor, die goed boert
als makelaar. Hij verkoopt land en huizen aan voornamelijk Amerikanen
en indien gewenst zorgt hij er ook voor dat er huizen worden gebouwd of
opgeknapt.
Natuurlijk heeft hij ons ook al een deel van de
omgeving laten zien. Het was voor ons even wennen om te worden rond
gereden in een grote pick-up-truck, want de laatste weken hadden we
voornamelijk in van die hobbelbussen met te weinig beenruimte gezeten,
maar heerlijk was het wel. Hij nam ons mee naar de vulkaan Mombacho,
waarbij de weg zo stijl en hobbelig dat hij niet zou misstaan in de
Camel Trophy en zelfs met de 4×4 moesten we af en toe een stuk
achteruit om genoeg gang te kunnen maken de bocht goed te kunnen
ronden. Na afloop van de sensationele rit waar onze magen het enigszins
moeilijk mee hadden werden we gelukkig getrakteerd op prachtige
uitzichten vanaf deze vulkaan, een aanrader.
Op de terugweg
hebben we ook gekeken naar de twee scholen die hij gebouwd heeft, (en
waar ik drie jaar geleden nog voor heb gefietst), de plek waar hij een
volgende school wil gaan bouwen en naar een stuk land waarop hij voor
zich zelf één en ander aan het bouwen en verbouwen is. Zijn huis moeten
we nog zien, maar dat komt vanmiddag. In elk geval heeft hij het aardig
voor elkaar hier zo in den vreemde.
Zoals door de buitenwacht
werd verwacht hebben we al veel bijgepraat en is de situatie in de
wereld in het algemeen en Nederland in het bijzonder ook al een paar
keer doorgenomen, voornamelijk in het plaatselijke zwembad, waar Frank
met zijn collega elke middag de dag afsluit en het is hier algemeen
bekend dat dat zijn tweede kantoor is. Jullie lezen het al, het lijkt
net alsof hij hier niets te klagen heeft.
Als je even verder met
hem praat kom je er echter achter dat de samenleving hier totaal anders
is dan in Nederland, dat zaken doen volgens andere regels gaat, dat
arbeidsethos een heel ander begrip is dan bij ons, dat je precies moet
weten hoeveel geld je aan wie moet geven en wanneer, dat je keihard
moet zijn omdat je anders aan alle kanten wordt genaaid en dat er
eigenlijk genoeg te klagen is. Dat doet hij dan af en toe ook, maar hij
heeft alles goed in het snotje en doet er gewoon zijn voordeel mee.
We
zijn hier een weekje om wat bij te komen en kerst te vieren. Het is
maar goed dat het hier zo lekker weer is met Kerst, want het feest op
zich stelt hier weinig voor. Op kerstavond gaat men naar de kerk, om 12
uur wordt er (net als in de weken ervoor) veel vuurwerk afgestoken, op
eerste kerstdag wordt men dronken en vandaag, is het geen tweede
kerstdag, maar gewoon woensdag, alles is weer open, niks aan de hand.
We hebben gisteravond nog Frank fijn mee uit eten genomen op kosten
van zijn Ome Dick en Tante Nel in het beste restaurant van Granada waar
we na weken eindelijk weer eens een echt stuk vlees hebben gegeten.
We
hebben het hier dus hardstikke goed en gezellig, de Flor de Caña (de
beste rum ter wereld) smaakt heerlijk en we maken weinig mee, behalve
dan dat mijn zonnebril van mijn hoofd is gejat door een jongen op een
fiets. Dat lijkt dramatisch, maar aangezien we die bril hier ergens
voor twee euro hebben gekocht en er geen doden en gewonden bij zijn
gevallen beschouwen we het maar gewoon als een wijze les.
We
blijven hier nog een paar dagen en dan gaan we richting Costa Rica, het
laatste land dat we in Midden Amerika bezoeken. Jullie krijgen allemaal
de groeten van Frank en we gaan zo maar weer eens zwemmen in zijn
kantoor. Heeeeerlijk.
Dirk
Popularity: 2% [?]