Dirrux' Blaasbalg

Als je elkaar net hebt leren kennen en je bent veel te verliefd om normale dingen tegen elkaar te zeggen, dan belof je elkaar dingen als “ik ga met jou op wereldreis”, of nog erger “al ga je door naar het einde van de wereld, ik ga met je mee”. Inderdaad, zoals Hans de Booij dat ooit aan ene Annabel beloofde. Bij normale mensen vervagen dat soort dingen dan, maar wij zijn zo gek dat we het echt zijn gaan doen.

Het einde van de wereld, dat ligt volgens Linda ergens in El Salvador, een land waar voor toeristen niet zoveel te zoeken en te halen valt, maar daardoor niet minder interessant is.  Linda had verzonnen dat we naar een eilandje aan de kust in een rivierdelta zouden gaan, omdat je daar in een klein dorpje een leuke cabaña (romantisch woord voor hut) kon huren midden in de natuur.

Nou kom je daar niet zomaar. Nee joh. Eerst drie van die hobbelbussen, dan overstappen op een pickup-truck en dan met een klein bootje over een rivier die vanwege het droge seizoen uitzonderlijk weinig water bevatte. Het was dus bootje in, bootje uit, stuk door de modder of het water waden, bootje in, bootje uit etc. Dat lijkt vervelend en zwaar, maar omdat we ondertussen allerlei mooie vogels zagen en visjes met vier ogen die als platte steentjes over het water stuiterden vonden we het prachtig. En omdat we net allebei een boek van O´Hanlon hadden gelezen (met dank aan Jan) voelden wij ons helemaal de avonturier.

Uiteindelijk, na in totaal zo´n zes uur te hebben gereisd kwamen we aan bij Linda´s einde van de wereld. De hut was klein en zat vol kieren, wassen moesten we ons met bakjes water in een hokje waar we met kop en schouders bovenuit staken en het toilet bestond uit een hokje met een klein pisbakje en een stenen emmer met zand om in te poepen. En hoe raar het ook klinkt: het voelde als het paradijs.

We hebben daar in het dorpje wat rond gelopen, wat door de rivier gewaad, genietend van de natuur en veel in de hangmatten gehangen. Meer viel er aan dit einde van de wereld niet te doen. De volgende ochtend zijn we met een bootje opgehaald om verder door de rivierdelta te varen en hebben we een schildpaddenbroedplaats bekeken en zijn we door een pelikanenkolonie gevaren. Prachtig, prachtig, prachtig.

Nu ik met Linda mee was gegaan naar haar einde van de wereld was het mijn beurt om eens te testen of Linda ook met mij mee zou gaan. Dus vatte ik het plan op om naar een veraf gelegen jadegroen meer in een vulkaankrater te gaan. Weer met en paar van die schuddebussen en daarna nog een half uur flink omhoog lopen over een kasseienpad waar ze in Roubaix nog een puntje aan kunnen zuigen.

U raadt het al, hoe hard ik ook liep, Linda was niet uit mijn kielzog weg te slaan en na de zware wandeling stonden we alweer samen aan het einde van de wereld. En weer was het prachtig. Het was zelfs zo mooi dat we hebben besloten om hier nog heel lang mee verder te gaan en alle eindjes van de wereld fijn aan elkaar te gaan knopen. Mooi toch? En als dat allemaal lukt, ach, wie weet trouwen we dan ook nog eens een keertje.

Dirk

Popularity: 2% [?]