Dirrux' Blaasbalg

We zitten nu alweer een dag of zes in Santa Cruz aan het Lago de Atitlán. We hebben een tweedaagse uitstap gemaakt naar Quetzaltenango (Xela), zodat Linda mij kon laten zien waar ze uithing in het jaar voordat we elkaar leerden kennen, maar verder hebben we bar weinig gedaan en beleefd. Dat wil echter niet zeggen dat we het niet naar onze zin hebben. Sterker nog, het is hier heerlijk.

We verblijven in een “resort” aan het meer dat wordt gerund door het Duitse echtpaar Anna und Wolfgang die de hele wereld al hebben gezien. Anna maakt elke dag een diner van zes gangen klaar voor wie dat wil (voor weinagh). Wij eten dus goed, én ook nog gezellig, want de maaltijd wordt geserveerd aan één tafel, waardoor we elke avond met een bont gezelschap als aan een familiediner zitten te keuvelen in allerhande beschikbare talen.

Weinig avontuurlijks dus. We hebben wel een stoere wandeling langs een oud indianenpad gedaan, maar die hebben we niet helemaal afgelopen. Ten eerste omdat ons dat werd afgeraden omdat op het laatste stuk nogal vaak overvallen zouden plaats vinden en ten tweede omdat er na ruim een uur stijl omhoog en omlaag lopen een roedel honden zo fanatiek naar ons stond te blaffen en te grommen dat we als twee wijze indianen onze hielen hebben gelicht. Op de terugweg heb ik nog wel een mooie bruine gestapelde boodschap achtergelaten in het bos en de indianen zijn nu waarschijnlijk nog aan het vergaderen over de betekenis hiervan, maar ik denk niet dat jullie dat echt interesseert.

Ons uitstapje naar Xela was erg leuk alhoewel de term “leuk” nou ook weer niet is wat past bij een rit in de bussen hier. Het zijn oude amerikaanse schoolbussen die door de chauffeurs zijn gepimpt, ofwel beschilderd met allerlei mooie kleuren en voorzien van een naam, zodat je weet op welke bus je zit. Ook staat op elke bus een boodschap die ons vertelt dat Jezus, Maria of God de bus beschermt (of zelfs op de bus meerijdt). Dat lijkt op zich veilig, maar ze vertrouwen daar iets te veel op, de rijstijl is niet bepaald voorzichtig en vreedzaam.

Nu kunnen de bussen op veel plaatsen niet erg hard omdat het wegdek dat niet toelaat, maar daar waar het kan, dan gaan ze ook voluit. Niets en niemand ontziend, en zeker de passagiers niet, laat staan mensen van boven de één meter zeventig die toch al moeilijk moeten zitten omdat de bussen ooit zijn gemaakt om kinderen te vervoeren. Je wordt van links naar rechts geslingerd en zo af en toe als er een kuil of een verkeersdrempel (en die zijn hoog hier) wordt genomen, dan ook gewoon recht omhoog. Eigenlijk moet je je gedragen als een bijrijder in een zijspan van een crossmotor, dan gaat het het best.

Het is dus maar goed dat die bussen zo goedkoop zijn. Bij elke stop komt er trouwens een hele karavaan aan verkopers binnen die je drank, eten, pennen en nog meer dingen willen verkopen. En dat is best handig als je dorst of honger hebt. Goed systeem, mogen ze van mij in Nederland ook zo invoeren, hoef je ook ´s morgens vroeg zelf geen boterhammen meer te smeren thuis.

Veel meer heb ik niet te vertellen nu. Op de foto´s kunnen jullie zien hoe prachtig het meer is dat wordt omringd door vulkanen en waarin je heeeeeeerlijk kunt zwemmen. Wij gaan morgen nog een dagje in de zon liggen en overmorgen gaan we met de bus naar Tikal, waar een prachtige oude Maya-stad schijnt te zijn en daarna zakken we in een week tijd af richting El Salvador, kijken hoeveel standbeelden van Cruijff we daar kunnen vinden.

Dirk

Popularity: 2% [?]