Dirrux' Blaasbalg

Goed nieuws, we hebben Cuba overleefd. Niet dat dat nou zo bijzonder is, maar we willen jullie het toch even laten weten. Het was een bijzonder ervaring om te reizen door het land van Koning Fidel, waar armoe, propaganda, verval en socialisme hoogtij vieren. Maar na wat aanpassingsproblemen in het begin hebben we het erg naar onze zin gehad in Fidelistan.

De aanpassingsproblemen bestonden er vooral uit dat wij niet goed op de
hoogte waren van het geld (je hebt er geld voor Cubanen én geld voor
buitenlanders), het vervoer, waar je terecht moet voor eten en waar je
spullen moet kopen. Eigenlijk hadden we gewoon niets aan de reisgids
van National Geographic die vooral gericht is op Yankees die met een
gehuurde auto het eiland over tuffen. Is ook leuk, maar dat deden wij
dus niet.

De aankomst was een beetje eng eigenlijk. We hadden vier uur vertraging
en kwamen daardoor pas laat op de avond aan. De rugtassen waren er dit
keer gelukkig wel en de transfer naar het hotel was ook goed geregeld.
De taxi-chauffeur reed echter door de donkere stad via wat
binnendoorstraatjes waarbij het van links naar rechts op de weg moest
rijden om alle gaten in de weg te ontwijken. We hadden toch wel meteen
wat doemscenario´s in ons hoofd, maar we werden netjes afgezet bij een
vreselijk lelijk en niet bepaald nieuw hotel, waar we gelukkig goed
geslapen hebben.

De volgende dag hadden we bedacht om met de trein naar Matanzas te
gaan, daar waar Piet Hein de Spaanse Armada naar de zeebodem heeft
geschoten. De trein leek echter pas om elf uur ´s avonds te gaan, maar
er vertrokken ook bussen. Maar de bus naar Matanzas niet vanaf dit
station volgens het personeel. We moesten naar het andere station. Dus
wij daar heen gelopen, zo´n 500 meter, dus dat viel op zich mee. Bij
dat andere station wezen ze ons echter terug naar het eerste station.
Met zware rugtassen en 30 graden is dat best zwaar. En wederom wist
niemand bij dat andere station ook maar iets van een bus naar Matanzas.

Wij dus weer teruglopen naar het eerste station en onderweg aan wat
mensen gevraagd of zij iets wisten. Mooi niet dus. En bij het eerste
station wisten ze ons bij alle andere loketten ook niets te vertellen
over een bus naar Matanzas. Reisgids erbij en dan maar op naar de Plaza
de Revolucion, waar ook een busstation zit. We zouden wel even gaan
lopen, maar omdat het warm was, de stad vreselijk vervuild omdat het
wagenpark voornamelijk bestaat uit oude dodges en lada´s en onze
rugzakken te zwaar werden toch maar een taxi gepakt.

Het was zo´n taxi die je nou juist net niet moet nemen. Maar we moesten
wat. Een oude Lada met gaten in de vloer, de vering was vergaan en er
hing een benzinedamp in de auto waardoor je spontaan zou stoppen met
roken. (Roken mag trouwens overal in Cuba, ook als er bordjes hangen
dat het niet mag). Hij bracht ons netjes bij het busstation en daar
werden we wel aan een plaats in de bus naar Matanzas geholpen.
Gelukkig, mooie bus, van het soort wat eigenlijk niet voor touristen
is, maar dat wisten we toen nog niet.

Het zal jullie niet verbazen, net als dat het ons eigenlijk niet deed,
dat de eerste stop van de bus om meer mensen in te laden op het eerste
station was waar ons een paar keer werd verteld dat daar GEEN bus naar
Matanzas zou vertrekken. Hmmmm.

Probleem in Cuba is niet zozeer dat de mensen niet liegen, maar dat ze
vaak gewoon niet meer weten dan nodig is, of dat ze alleen de vraag
beantwoorden die je stelt. Je moet dus de juiste, exact geformuleerde
vraag stellen. Desnoods stel je dezelfde vraag op vijf verschillende
manieren, maar antwoord krijg je uiteindelijk wel. En haast hebben ze
niet, ook niet als ze werken, want ze doen met drie mensen het werk van
één. Werkloosheid is er daardoor niet. En als je dan nog niet zo´n
luizebaantje wilt, dan mag je voor vier jaar achter de tralies.

En toch is het best een fijn land, dat Cuba. Ondanks de eenzijdige
propaganda die je overal langs de weg ziet, de verering van Fidel, Ché
en Jose Marti (de heilige drie-eenheid van Cuba) en de rest van de
strijders van het eerste uur (de apostelen). Ik wil het systeem
absoluut niet verdedigen, maar het heeft wat mooie gevolgen, zoals de
manier waarop mensen samen dingen doen en hoe men met elkaar omgaat.
Het is ook een veilig land, criminaliteit is er bijna niet, van elkaar
kunnen ze niets jatten en als je iets steelt van een buitenlander, dan
valt dat veel te snel op. En ze zullen ook wel fijne straffen in petto
hebben.

Maar goed, geen beschouwingen verder, dan blijf ik echt te lang bezig
en ik heb al zoveel te vertellen. Over dat prachtige strand bij Playa
Giron bijvoorbeeld, (voor de insiders: dat is de varkensbaai). Over de
gele Nederlandse bussen die overal rijden, vaak nog met de nederlandse
bestemmingen op de voorkant. Het bonnensysteem waarmee mensen wat eten
en andere levensmiddelen kunnen krijgen, maar wat niet genoeg is en
waardoor ze nog steeds als een kind zo blij zijn als je ze zeep,
tandpasta, een aansteker etc geeft. Over het prachtige oude Trinidad
waar het smoorheet is. Over de bandjes van Cubaanse bejaarden die
prachtige muziek maken. Over de herrie om zes uur ´s ohtend uit de
sigarenfabriek aan de overkant van de enige slechte kamer die we hebben
gehad. Over de Cuba Libre En over nog veel meer.

Ik heb alweer dertig pagina´s op halve regelhoogte volgeschreven in een
schrift, dus er is genoeg, maar dat komt binnenkort. Via mij of via
Linda, dat merken jullie nog wel. Nu gaan we nog maar weer even de zon
in ofzo, we hebben hier net namelijk eindelijk nieuwe zonnebrandcreme
kunnen kopen, want het zal niemand verbazen dat de fles die we hadden
op Cuba zo goed als leeg is gelopen in mijn toilettas. Ik blijf
tenslote gewoon fijn doordirken hier.

Popularity: 3% [?]