Dirrux' Blaasbalg

Goed, waar zullen we beginnen met het eerste echte sterke verhaal over onze wereldreis? Meteen maar met het grote drama: we zijn onze rugzakken kwijt. Nu al? Ja, nu al.Ik hoor jullie al lachen, elkaar proestend aanstoten met de ellebogen en roepen: "wat een amateurs". En dat snap ik heus wel, zou ik ook doen. Maar dat amateurisme, dat is vooral te vinden geweest bij de luchtvaartmaatschappijen. Ons treft totaal geen blaam.

Wat er namelijk gebeurde is het volgende: Na een nog groter
afscheidscomité dan al verwacht (wat een fijne verrassing) en geklooi
met inchecken omdat je dat tegenwoordig nou eenmaal zelf moet doen op
een gebruikersonvriendelijke computer, waarna je alsnog naar een balie
moet vlogen we geheel volgens schema naar Londen. En wie Londen roept,
die roept natuurlijk meteen: "haha, daar mist het altijd". Inderdaad,
daar mistte het dus maandag ook. Daarom mochten we een half uurtje
langer boven Londen vliegen.

Niets aan de hand, want we hadden zo´n twee uur overstaptijd. Na de
landing mochten we met de bus naar een ander gebouw op Heathrow. Klein
probleempje is dat de bus niet voor de uitgang van onze terminal kon
parkeren omdat er een tot ambulance omgebouwde vrachtwagen voor de deur
stond. En die bleef maar staan en staan en het personeel deed niets om
die vrachtwagen daar weg te krijgen. Na veel gemopper van alle
wachtenden kwam er wat beweging en kwam er iemand met een rolstoel op
zijn dooie gemakkie aankakken. Weer vijf minuten later werd er een oude
vrouw uit de vrachtwagen getakeld en in de rolstoel gezet. En eindelijk
ging daarna die ambulance-vrachtwagen weg.

De bus kwam rap en reed ook snel weg. Helaas konden we niet harder
dan het tempo van alle vrachtkarretjes die daar over en weer reden,
maar met nog zo´n veertig minuten speling tot de vlucht konden we
uitstappen, renden terminal 3 in en kwamen daar in een lange rij
wachtenden voor de controle van tassen en kleren, omdat nou eenmaal
iedereen een terrorist kan zijn. Tergend langzaam ging de controle. Ten
eerste omdat er meer bewakers aan het kletsen waren dan aan het werk,
ten tweede omdat er maar één controlepoort open was en ten derde omdat
er een vreselijk grote groep met mensen uit India door de controle
moest.

Nu was dat op zich heel erg grappig om te zien. Oude vrouwtjes met
stippen op hun voorhoofd en Indiase gewaden aan die niets snapten van
de controle, vierhonderd armbanden, kettingen en oorbellen moesten
afdoen, netjes wachten tot de voorganger helemaal klaar was alvorens
een stap te zetten en vanwege hun gewaden allemaal gefouilleerd moesten
worden. Het terug aandoen van sieraden en schoenen ging nog langzamer
dan het uittrekken, mijn hemel, wat een drama. Goodness Gracious Me!
dachten en riepen we nog, maar het hielp niks.

Uiteindelijk ging er een tweede controlepoort open die ons wat
sneller hielp, maar na een sprint richting de incheckbalie van Britisch
Airways kregen we te horen dat we te laat waren. Shit. Maar niet
getreurd, we werden snel omgeboekt op de volgende vlucht naar Miami.
Die ging een paar uur later en we konden ook pas de volgende dag van
Miami naar Cancun, maar het schijnt dat we de tijd hebben, dus dat was
zo´n drama nog niet. De meneer van British Airways schreef ons meteen
in op het Frequent Flyer Program van One World, de alliantie waar we
mee vliegen, dus we mogen over een jaar ook nog een keer gratis
vliegen. Joepie.

Jammer alleen dat die vriendelijke meneer is vergeten om ook onze
baggage over te boeken, want naar wat nu blijkt zijn onze rugtassen
gewoon op Londen blijven staan. Ondanks alle navragingen die we in
Londen, in Miami en in Cancun hebben gedaan. Elke medewerker die we aan
hebben gesproken op de verschillende luchthavens blijkt er een eindje
op los te hebben gelogen om maar van ons af te zijn. En dat was nog
heel niet zo makkelijk als het lijkt, want in Miami en Cancun is de
voertaal Spaans en laat Linda dat nou vloeibaar spreken!

Het vervolg van de reis ging ondanks de bagage-perikelen erg
voorspoedig. London Miami was een lange vlucht, maar met je eigen TV
voor je neus met een uitgebreide keuze aan films, muziek en
TV-programma´s kom je die makkelijk door. In Miami redelijk snel een
enigszins armetierig, doch goedkoop hotel gevonden, op tijd opgestaan
en de vlucht naar Cancun was een peuleschil. Jammer alleen dat we in
Cancun dus nog steeds onze rugtassen niet hadden.

Onze tactiek is om gewoon flink lang en veel te zeuren bij
verschillende mensen, een wijze les die we hebben geleerd van de
reality-soaps over vliegvelden en ervaringen van anderen. Dan gaan ze
op een gegeven moment vanzelf wel aan het werk om maar van ons af te
zijn. Want behalve die mevrouw op Miami die ons een overlevingstasje
gaf met tandenborstel, een T-shirt, zeepjes, een kammetje etc was er
werkelijk niemand geïnteresseerd in ons probleempje.

Op het vliegveld hebben we dus op verschillende plekken onze zaak
aanhangig gemaakt, we bellen om de paar uur en het laatste nieuws is
dat onze rugtassen vanmorgen aan zouden zijn gekomen in Miami en nog
vandaag in Cancun aankomen. Dat zou mooi zijn, want het is hier te
lekker om maar in een lange broek te lopen, En we hebben dan wel wat
reserve-onderbroeken enzo, die we ook kunnen wassen, reservekleren
hebben we niet. Dus de kleren beginnen al te stinken als die van echte
wereldreizigers. En zo avontuurlijk willen we helemaal niet zijn!

Het goede nieuws van het niet hebben van rugtassen is dat we daar
dan ook geen last van hebben bij het zoeken naar een slaapplaats. Elk
nadeel heeft zijn voordeel. Bij het eerste het beste hotel met
vreselijk ruime en luxe kamers zijn we dus meteen geslaagd, de helft
van de prijs af geluld, helemaal top. Dat voordeel hadden we dus niet
eens nodig. Playa del Carmen kennen we al, dus we weten waar we alles
kunnen en moeten halen als de nood aan de man is, maar het blijft
behelpen zonder onze spullen.

Maar ach, dit heet avontuurlijk, en het is leuk voor jullie, want
als ik alleen maar moet schrijven dat ik op het strand heb gelegen,
Margharitas heb gedronken, taco´s heb gesnaveld en voetbal heb gekeken,
dan is er voor jullie ook helemaal geen bal aan.

Popularity: 3% [?]