Dirrux' Blaasbalg

Na maanden van sudderend voorbereiden op de wereldreis is het nu opeens aanpakken. Het huis moet leeg, want donderdag is de sleuteloverdracht aan het Poolse stel dat ons huis voor een jaar gaat huren. Ik hoor jullie al denken dat ik gek ben dat ik Polen in huis haal, maar dit is niet het type Polen dat asperges steekt, appels plukt of muurtjes stuct. Dit zijn keurige, Engels sprekende hoog opgeleide Polen die iets in de IT doen. Met IT bedoel ik de automatisering dus en niet dat ze in het homo-disco-en-XTC-circuit zitten. En aangezien ik zelf als 15 jaar dat soort werk doe, moet ik natuurlijk schoorvoetend toegeven dat daar alleen maar keurig nette betrouwbare mensen in werken, in die sector.

Op zich is het wel jammer dat het geen handige bouwvak-Polen zijn. Wie
weet was ik dan bij terugkomst verrast met een leuke nieuwe badkamer en
keuken. Het enige wat ik er wellicht aan overhoud is een paar extra
aansluitingen en netwerkkabels. Ook handig, maar daar heb ik er al
zoveel van. Belachelijk veel. Zo veel dat ik er decameters van heb
weggegooid afgelopen dagen, want daar ging dit verhaal over, over het
leeghalen van het huis. Ik hou niet van dat soort werk. Verbouwen,
klussen, verhuizen, het is leuk bij een ander als er veel mensen zijn,
er voor koffie en broodjes wordt gezorgd en pils na afloop, maar thuis?
Nee dus.

Maar wat moet, dat moet, dus zijn we driftig alle
kasten en geheime opbergruimtes gaan leeghalen, waar een mengeling van
ouwe troep en nostalgie de revue passeerde. Heel opmerkelijk is dat je
toch nog zo emotioneel gehecht kan zijn aan dingen die al tien jaar
lang achter een luik in een doos staan, en nog opmerkelijker is hoeveel
stof afgesloten stilstaande dingen kunnen verzamelen. De ene helft is
netjes opgeslagen in een gehuurde opslagruimte, de andere helft is
eerlijk verdeeld tussen de milieustraat, vrienden, familie, Noppes en
de tweedehands-kleding-zaak. Omdat ik dit soort werk nooit doe voel ik
het in mijn rug en ben ik blij dat ik een jaar kan bijkomen voordat ik
alles weer de weg terug moet laten afleggen. Voorwaar een reden om niet
terug te komen.

Morgen moeten we alles nog even schoonmaken, wat
spullen naar schoonpa en -ma brengen, de laatste administratieve dingen
regelen, mijn auto teruggeven aan de baas en daarna gaan we nog een
paar dagen logeren bij Linda’s ouders. Is ook al een soort van vakantie
en ik heb er alle vertrouwen in dat dat wel goed komt. En als je denkt
dat we dan op onze lauweren kunnen rusten? Nee joh, er moeten nog wat
dingen gekocht worden, wat bezoekjes worden afgelegd, er moet worden
ingeslagen voor de afscheidsborrel op vrijdag, ik moet donderdag nog
mijn zelfgemaakte "rond-de-wereld-in-tAchtig-vragen-quiz" presenteren
(waarvan de fotoronde nu per ongeluk is opgeslagen in de opslagruimte),
we moeten nog naar de openingsborrel van The Celtic Inn, etc, etc, etc.
Poeh poeh poeh, het is potdomme hardstikke druk nog.

Dus als
jullie nu denken: "Die Dirruk heeft het maar mooi voor elkaar, die is
niet meer aan het werk, die zit op zijn luie reet", nou dan hebben
jullie het hardstikke mis. Ik ben in tijden niet meer zo druk geweest
en ik heb nog langer niet meer zo hard gewerkt. En als klap op de
vuurpijl zit ik hier nu ook nog om drie uur ‘s nachts achter mijn
computer omdat ik de slaap niet kan vatten. Niet dat ik wil klagen,
maar laat het als een waarschuwing gelden voor iedereen die nog eens op
wereldreis wil, die laatste loodjes zijn gewoon lood- en loodzwaar.
       

Popularity: 3% [?]