Dirrux' Blaasbalg

Gister mocht ik op kosten van mijn schoonouders de helft van het verjaarskado van vrouwlief opmaken: ik mocht mee naar het concert van Lionel Richie. Ja, die vond ik vroeger leuk, zo niet goed, vooral van bepaalde nummers van The Commodores kan ik licht zwakzinnig worden. En de rest, ach ja, hij heeft best leuke liedjes gemaakt, dus ik zou me wel vermaken, had ik zo ingeschat.

Daar waar ik vroeger uren, zo niet dagen
van te voren al voor de deur lag bij een concert van een groot artiest,
daar ga ik tegenwoordig na mijn werk eens met de auto naar een
concertzaal. Ik prik nog ergens een vorkje, parkeer ergens mijn auto en
loop langzaam naar binnen om hooguit een half uur voor aanvang plek te
nemen op een stoel. Ook draai ik niet meer weken van te voren alle
muziek om vooral maar alles mee te kunnen zingen. Sterker nog: in de
auto op weg naar het concert ga ik nog eens na wat ik zoal ken van de
artiest of band in kwestie.

We kwamen in de
auto tot een stuk of tien liedjes. Dat zou ruim voldoende zijn om alle
onbekende muziek te overleven. Maar we hadden het mis, meneer Richie
heeft veel meer bekende liedjes. En verdomd goeie liedjes ook, zoals
hij ze zingt en speelt met zijn bandje. Het geluid was in het begin
niet helemaal jofel, maar dat mag je in Ahoy ook niet verwachten. Later
was dat aardig bijgesteld. Tenminste, dat denk ik. Want de twee dikke
vrouwen naast mij deden een wedstrijdje wie het meeste liedjes kon
meezingen waardoor ik het grootste deel van de tijd met een vinger in
mijn linkeroor stond om dat gekrijs naast de maat en de toon enigszins
te dempen.

Ondanks dat was het
meer dan leuk. De zaal stond te dansen of elkaar innig romantisch te
knuffelen al naar gelang de toon van de muziek, en Lionel deed alsof
hij helemaal nog geen 57 jaar oud was, maar hooguit 27. Mocht ik een
vrouw zijn, dan zou ik zelfs hieraan toe willen voegen dat het een
vreselijk lekker ding is. Keer op keer verrastte hij mij weer weer nog
een bekend nummer van hemzelf te zingen totdat het na twee uur tijd was
voor de verplichte pauze voor de verplichte ingestudeerde toegift.

Die toegift kwam snel.
Wij wisten dat Lionel Hello en All Night Long nog moesten komen, dus
wij verwachtten hooguit nog twee nummertjes. Maar nee hoor, Richie
gooide er nog zes nummers uit, en allemaal bekend. Potdomme, wat een
artiest, wat een zanger! Lionel is gister van mijn kastje met goede
artiesten verhuist naar mijn vitrinekast met grootheden. En trecht. Wat
een held!

Popularity: 3% [?]