Dirrux' Blaasbalg

In een tijd waarin de volksmennende verbale diarree van mensen als Wilders en Verdonk de onnadenkende massa rare en gevaarlijke dingen laat denken en doen is het als van oorsprong fervent humanist, liberaal en democraat moeilijk om de juiste positie te vinden. Als tegenwicht zijn er organisaties als Amnesty International die hard strijden om de gevolgen van dit soort ontwikkelingen overal ter wereld tegen te gaan. Maar dat is nu ook over.

Mevrouw Linda Polman schrijft in het Amnesty clubblad "wordt vervolgd"
van deze maand namelijk een recensie over de film "The last king of
Scotland". U weet wel, die film over Idi Amin, de historische dictator
van Uganda die de echte stripliefhebbers vooral kennen uit de
klassieker "Knudde naar Frankrijk". Zij ergert zich nogal aan die film.
Das logisch. Ze ergert zich echter vooral aan het kleine huisartsje dat
een belangrijke bijrol speelt. Vanwege allerlei op zich te verdedigen
redenen naar het schijnt.

Nou is dat helemaal niet erg. Dat mag
ze. Dat mag ze ook opschrijven en zeggen. Vrijheid blijheid en iedereen
gelijk. Mevrouw Polman – Afrika-kenner of zoiets – schrijft echter het
volgende: "Hoe dan ook, na anderhalf uur mocht van mij dat
doktertje wel dood. Ik werd op mijn wenken bediend. Zo’n beetje op het
eind bungelt ook hij dan aan vleeshaken die door zijn tepels zijn
geslagen aan Amins plafond. Die haken vond ik wel een beetje érg
gemeen, maar verder dacht ik: eigen schuld dikke bult, dombo!"

Ik
was met stomheid geslagen. Dit in een blad van Amnesty? Die doen nu dus
ook al aan doodwensen van mensen? Dat hoort niet, die mensen horen
petities te tekenen, brieven te sturen, folders uit te delen, te
demonstreren, bijeenkomsten te houden in huiskamers en stiekeme
telefoongesprekken te houden met verbannen dissidenten. Maar alles
zonder geweld. Nu ik dit het gelezen weet ik zeker dat het allemaal
nooit meer goed komt. Het is écht tijd om te gaan emigreren. Naar de
maan ofzo.

Popularity: 3% [?]