Het exit-gesprek vanmorgen was kort, doch krachtig. Een korte opsomming van de redenen waarom ik naar een nieuwe baan ben gegaan, waarbij de negatieve kanten van de werkgever me eigenlijk niets meer deden. De pijn was over. Ik leverde mijn auto en mijn laptop in, nog wat geleende boeken en kreeg een muts mee met bedrijfslogo die ze vergeten waren in het kerstpakket te doen. Zo’n muts waar alleen een neger of een marathonschaatser mee weg komt en zijn gang naar de zak van Max waarschijnlijk op korte termijn zal maken. Nog wat handjes schudden en toen was het echt exit.
Popularity: 5% [?]
Hèhè, de pakjes zijn geen pakjes meer. Ze zijn uitgepakt. En ik ben weer eens ingepakt. Ik heb namelijk een geweldig espresso-apparaat gekregen waar ik heerlijke koffie mee kan zetten. En vier mooie espressokopjes. Ik ben een echte koffieleut, dus dat is helemaal goed. Daarnaast kreeg ik een wegwerp-fototoestel. Ik ben gek op dingen wegwerpen. Ik ben een oudejaarslot rijker, ook mooi, want die ging ik vast vergeten te kopen. Er is dus goed nagedacht, zeker wat betreft het laatste kado: tien aanstekers, omdat ik die altijd kwijt ben. Dat is geniaal. Bovendien heb ik hierdoor een goed excuus om niet te stoppen met roken op 1 januari. Ik had het al voorspeld: ik vind kerstmis opeens weer helemaal geweldig.
Gister eindelijk de kerstboom opgezet. De buren spraken al schande van het feit dat ik pas zo laat meedeed aan de onzinnige rituelen en me zo slecht ingeburgerd gedroeg, maar nu hoor ik er weer helemaal bij. Het was weer een marteling om alles vanachter de luiken op zolder te halen, want in de loop van het jaar was de versiering weer geheel naar achter verdwenen. Na het nodige gevloek vanwege het uit de knoop halen van lichtjes en slingers en de gebruikelijke tot scherven verworden ballen op de grond was ik blij dat deze jaarlijkse marteling weer over was.
Laatste dagen op een werkplek zijn altijd leuk. Soms omdat je dan een cadeautjes krijgt en wordt gechanteerd om te trakteren en de andere keer weer omdat je gewoon blij bent dat het over en uit is. Dat laatste is het geval vandaag. In de ambtenarij waar ik vandaag afscheid van neem is iedereen al met kerstreces en het kantoor wordt slechts bevolkt door de extern ingehuurde krachten. Juist ja, van jullie belastingcenten!
Oreerde ik eergister al over mijn 
Nog vijf dagen werken, en dan is het tabé werkgever en tabé overheidsinstelling waar ik de afgelopen maanden gedetacheerd was en geestelijk ben gestorven. Het betekent ook tabé lease-auto en tabé laptop. Voor die lease-auto staat al een nieuwe klaar bij mijn nieuwe baas, maar of ik ook weer een laptop krijg, dat weet ik nog niet. Ik moet die ouwe dus weer aan de praat krijgen, maar CD’s lezen doet ie niet en zomaar uitvallen wel. Ik heb dus een probleem.
Ik ontving een email van Jan. Dat gebeurt wel vaker, maar om deze moest ik erg lachen. Waar het vandaan komt weet ik niet, dus wijs ik Jan. gewoon aan als bron. Mijn bronnenonderzoek is net zo betrouwbaar als dit bericht, maar dat mag de pret niet drukken. Iedereen gelooft tegenwoordig toch alles als je erbij zegt dat het onderzocht is. Toch? 
Een week of drie drie geleden heb ik vreselijk genoten van 
Toen ik bij Dirk introk kwam ik er achter dat het mondstuk van zijn stofzuiger met tape aan de stang was bevestigd en zo nu en dan loskwam. Sowieso werd de stofzuiger niet heel vaak gebruikt, maar blijkbaar toch genoeg om stuk te gaan of misschien ging ‘ie gewoon al heel wat jaartjes mee. Alle dingen die er jarenlang bovenop zijn gestapeld hebben de stang vast geen goed gedaan. Zo zuinig als ik ben vond ik het de moeite niet om een nieuwe te kopen en als ik toen had voorgesteld samen te gaan shoppen voor een nieuwe had ik nu niet met hem samengewoond.