Dirrux' Blaasbalg

Een paar weekenden terug deed ik uit balorigheid mee aan de lan-party in The Knight. Ik ben allesbehalve een gamer en ik dacht dat we fijn elkaar gingen afschieten via een 3d-shooter. Maar vanwege lullige redenen moest ik Red Alert 2 spelen. Had iets te maken met dat die andere spellen teveel van de pc’s van mijn medelanners vroegen. Die laptop van mij stak natuurlijk met kop en schouders boven de rest uit qua prestaties.

De prestaties van mijn laptop waren het enige waar ik trots op kon zijn. Bij Red Alert is het de bedoeling dat je een basis bouwt, zorgt dat je geld genereert, dat je allerlei soldaatjes en andere strijders traint, een verdediging opzet en een wapenarsenaal verzamelt waarmee je dan uiteindelijk de ander spelers op een grote landkaart de grond in moet boren. Niks voor mij dus, vandaar dat ik er ook nul ervaring mee had.

Zonder enige uitleg begon het spel en ik had bij God niet het idee wat ik moest doen of aan het doen was. Gelukkig werd ik zo nu en dan terzijde gestaan door zeven heelmeesters die om de beurt wild met mijn muis heen en weer schoven en allerlei termen riepen en mij fantastische tactieken voorschotelden. En ik wist nog steeds niet wat nou precies de bedoeling was.

Ik had gelukkig lieve medespelers die een pact sloten: Dirruk wordt pas als laatste aangevallen, dan kan hij mooi eens leren en kijken waar dat spel nou precies over gaat. Af en toe lachen wij hem uit dat hij de barakken en fabrieken zo dicht op elkaar zet dat de mannetjes en tanks de fabriek niet eens uit kunnen, maar we laten hem begaan. Ik was de slagroom op de taart voor de overwinnaar op het echte slagveld: Degene die als laatste over was mocht mij afslachten, waarbij ik deed alsof ik mij dapper verzette.

Tijdens het laatste potje van die dag, war ik zelf nog wel om had verzocht, begon ik zowaar iets van een structuur te ontdekken in het geheel en lukte me het om een leuke basis en een pittig legertje neer te zetten, dat wel twee minuten stand hield. Was ik toch nog een beetje trots op mezelf.

Het vreemde is dat ik hierdoor de smaak te pakken had. De afgelopen weken heb ik dus af en toe een avond weggegooid door het oefenen met de illegale crack die er die dag op mijn laptop is gezet. Eerst eens wat oorlogjes tegen een zwakke computer-tegenstander. Daarna tegen een paar wat sterkere en vervolgens heb ik de oefencampagnes doorlopen. Ik snap het nu en klik, bouw, schiet en terroriseer er vrolijk op los. Wat een heerlijke manier om je af te reageren na een dagje werken en file.

Ik ben inmiddels dermate goed, dat ik niet kan wachten op de volgende lan-party. Dan ga ik serieus op oorlogspad en zal ik ze eens een poepie laten ruiken. Ik zal heerschen over de slagvelden. Dirruk de veroveraar zal mijn nieuwe bijnaam luiden. Applaus, bewondering, jaloezie, respect en eerbied zullen afdruipen van mijn tegenstanders. En ik zal genieten.

Zul je zien dat er dan een heel ander spel wordt gespeeld.

En dan wordt het pas echt oorlog!

Popularity: 2% [?]