Friday, May 29, 2020

Dirrux' Blaasbalg

Anyway: the wind blows

Gastblog Linda: Dorpje

Posted by Dirruk On October - 23 - 2006

Rasechte Amsterdammers kijken nogal neer op het ‘kleine’ Purmerend, het is toch maar een dorp vergeleken met Amsterdam en wat valt er nou helemaal te beleven in dat boerengehucht? Hoewel die opmerkingen me af en toe de keel uithangen heb ik gemerkt dat ik zelf ook snel mijn mening klaar heb waar het –andere- ‘gehuchten’ betreft. Een week geleden ging ik met mijn beste vriendin Marian een weekendje naar Scherpenzeel. Geen idee waar het lag toen we het boekten, maar het hotel zag er wel leuk uit op de foto op internet.

Ver was het niet en gelukkig reden we in één keer goed. Na ontelbare
donkere landweggetjes arriveerden we bij ons hotel. Dit bleek meer een
restaurant te zijn, dat een aantal kamers had voor de gasten die teveel
hadden gedronken en/of gegeten en niet meer naar huis konden of wilden.
Ons kamertje was echter allerschattigst en we hadden een zeer ruime
badkamer; heel handig met twee vrouwen. Tot we er achter kwamen dat de
douchekop precies boven de schuine kant van het bad was opgehangen. De
eerste keer loop je dus als het ware ‘tegen de helling op’ om te gaan
douchen. De keren daarna bogen we maar zo ver mogelijk naar achter om
ons haar uit te spoelen.

De witte pijl van het groene
nooduitgang-teken-sticker die naast het raam hing, wees naar beneden.
Na enig onderzoek bleek dat er toch echt geen luik in de vloer zat en
dat ze waarschijnlijk bedoelden dat we het raam maar uit moesten
springen, mocht er iets gebeuren.

‘Ach, het is vast Scherpenzeels’

Scherpenzeel
centrum is niet meer dan een paar straten met een kerk en twee kroegen.
De kerk trakteerde ons zaterdagmiddag op een volle tien minuten
klokgelui waardoor het voeren van een normaal gesprek onmogelijk werd
gemaakt. Een van de kroegen zat –heel handig- vlak naast het hotel. In
een dorp waar iedereen elkaar kent ben je echt de happening van de week
als buitenstaander, wat deden wij in hun kroeg?

Als de vrouwen
die we zijn besloten we ons haar te kleuren. We waren echter als de
dood dat de witte handdoeken na onze verfbeurt nooit meer hun originele
kleur terug zouden krijgen. Om de schuld van de geschilderde handdoeken
niet in de schoenen geschoven te krijgen, besloten we alles wat wees op
de haarverfpartij uit de weg te ruimen. Alle verpakkingen in een aparte
plastic tas. Sjemig, wat slim van ons. Tot ik in de spiegel keek en me
realiseerde dat het beslist iemand op zou vallen als we allebei opeens
met donker gekleurd haar de trap af zouden komen zetten.

’s
Middags zijn we de ‘rode klompjes route’ gaan volgen. Twee stadse
tantes op het platteland, met door gebrek aan een rugzak, de handtas in
de hand. Gelukkig was de route duidelijk uitgezet en was het zelfs voor
ons een makkie weer bij het beginpunt uit te komen.

Heel veel
schapen, koeien, ganzen, eikeltjes en platteland later keerden we terug
naar het hotel. Wat een schattig klein dorpje dat Scherpenzeel, niet
echt veel te beleven.

Net Purmerend.

Add A Comment