Dirrux' Blaasbalg

Om allerlei moverende en voor velen onbegrijpbare redenen heb ik nog steeds geen lease-auto uitgekozen. Ik ben inmiddels aan mijn derde tijdelijke auto toe: een met het lelijke bedrijfslogo bestikkerde Golf. Ik word daar regelmatig om uitgelachen, hetgeen mij bijzonder weinig doet. Ten eerste reed ik vroegâh op zaterdagavond rustig naar de discotheek in een roze bestelbus met daarop een strik van dito kleur en ten tweede zijn het vooral de mensen die helemaal geen auto mogen rijden van hun baas die me uitlachen. Ik rust mijn punt.

Nadeel van de lease-auto is dat ik er ook mee naar mijn werk moet rijden. En weer terug. In principe ongeacht de plek waar ik te werk word gesteld. Tot vorige maand pruttelde ik een half uurtje over provinciale weggetjes door het prachtige Noord-Hollandse landschap naar Heerhugowaard, maar sinds kort moet ik over de grote boze snelweg naar Utrecht. En dat is allesbehalve feest. Dat is file na file na file. De meeste zijn niet de moeite waard om te vermelden op de radio of op de site van de ANWB, maar slopend is het wel.

Gisterochtend telde ik in totaal elf opstoppingen en was ik ruim twee uur onderweg. Daarom smeedde ik het snode plan om vandaag eens met het openbaar vervoer te gaan. En wat een verademing, wat een rust, wat een weelde. Een prachtige rit met de magische drie-eenheid bus-trein-tram bracht mij binnen anderhalf uur geheel uitgerust op mijn werkplek. Ik had mijn ogen dicht in de bus. In de trein fietste ik lezend mee met mijn heldin Josie en in de sneltram constateerde ik de heerlijke inhoudsloosheid van de gratis krantjes die geen naam mogen hebben.

Het was mooi weer, dat zat natuurlijk ook nog eens mee. Ik dronk onderweg koffie. Ik kwam een vrolijk lachende vriendin tegen op het station. Ik keek naar mensen in plaats van naar auto’s. Mijn blik dwaalde af en toe af over het landschap en ik hoefde me niet continu te focussen op de remlichten van mijn voorliggers en ik hoefde niet gefrustreerd te spiegelen om te kijken of ik inderdaad in dat gaatje kon duiken van die andere rijstrook die natuurlijk weer sneller leek te gaan. De banen in de file hebben tenslotte dezelfde kenmerken als de rijen bij de kassa van de supermarkt, je staat altijd in de verkeerde.

Voor het eerst in twee weken begon ik de dag hier dus vrolijk. En ik verheug me ook al op de terugreis. Ik heb het geluk dat alle drie de lijndiensten die ik nodig heb om de tien minuten rijden. Ik hoef me niet te haasten om die ene dienst in het half uur te halen om belachelijke vertraging op te lopen. Ik pak gewoon de volgende, waarbij ik de logica van Cruijff omarm die sinds kort voor de NS verkondigt dat als je de ene trein net gemist hebt, dat je dan ruim op tijd bent voor de volgende.

Het enige nadeel dat ik hierbij ondervind is dat ik zelf op moet draaien voor de kosten. De baas heeft mij namelijk een auto uitgeleend en om er dan nog eens een OV-abonnement bij te doen, dat lijkt iets te veel van het goede. Niettemin heb ik dit verzoek ingediend en ben nu in ijdele hoop aan het afwachten op de goedkeuring van dit schandalige verzoek. Het zal er wel op neer komen dat ik moet kiezen: een auto of een OV-kaart. En dat wordt een lastig dilemma. Ik moet dan namelijk een auto gaan kopen, en die moet ik dan gaan verzekeren en ik moet zelf de benzine gaan betalen. Aan de andere kant betaal ik nu maandelijks 200 Euro belasting voor een auto waarmee gemiddeld slechts 700 km per maand privé mee wordt gereden, voornamelijk door vrouwlief, dus wellicht zijn de financiële gevolgen wel zeer beperkt als we een goedkoop derdehandsje kopen.

Ik heb dus een geweldig luxeprobleem als gevolg van een werksituatie waar ik eigenlijk helemaal niet in wil zitten. Maar ik ben wel blij dat ik nog steeds geen leasebak heb uitgekozen waardoor ik sowieso nog drieëneenhalf jaar verplicht in de file had moeten zitten. Ik ben dus nog half niet zo dom als dat jullie aan het begin van dit verhaal dachten.

Popularity: 2% [?]