De zwemfinales op de Olympische spelen in Peking worden ’s morgens gezwommen omdat dat beter uitkomt op de Amerikaanse TV. Een godswonder mag het genoemd worden. En nog een eer ook voor de zwemmers. Zwemmen is qua kijksport weinig interessant. Voor vrouwen is het wellicht leuk om naar die mooie zwemmerslichamen te kijken, maar die vierkant getrainde zwemvrouwen bieden weinig kijkplezier voor mannenogen. Met visuele hulpmiddelen moet worden aangegeven wie wie is en wie waar ligt en de enige charme is dat er aan het eind medailles liggen en dat er eentje door iemand van je eigen land gewonnen kan worden.
Popularity: 3% [?]
Mijn wax is op. Het potje is vakkundig leeggevingerd en bij de weekgang naar de Suup ben ik vergeten nieuwe mee te nemen. Dus ben ik overgeleverd aan de tube gel van vrouwlief. Dat leek best goed te zitten, zo in de ochtendspiegel, maar in de lift op kantoor zag ik dat alles nog steeds behoorlijk plat zat, waar het normaal vanzelf los wappert. Voorzichtig voelde ik op mijn hoofd en daarbij ontdekte ik dat alles keihard was geworden. Alsof ik zojuist de elfstedentocht van 1963 zonder muts had gereden. Ik had het moeten weten, want bij het ’s avonds gezellig tegen elkaar aankruipen op de bank heb ik menigmaal verwondingen in mijn gezicht opgelopen van de harde stekels op haar hoofd. Dit is dus niet zo fijn, en ook nog eens geen gezicht. Het is wel wel veilig, zo’n playmobil-kapsel dat tevens dienst kan doen als valhelm, maar ik ben toch blij dat de supermarkten gewoon tot negen uur open zijn vanavond. Dan is mijn haar morgen weer gewoon een fijn zootje.
Ik durf tegenwoordig de radio of de TV bijna niet meer aan te zetten, laat staan de krant of nieuwspagina’s op internet te lezen. Ik word doodgegooid met artikelen over zaken die mijn leven bedreigen. Roken, alcohol, teveel en-of verkeerd eten, luchtvervuiling, terrorisme, criminaliteit, deelnemen aan het verkeer, de achteruitgang van de medische zorg. Noem maar op. De ene dag neem ik me voor gezonder te gaan leven, de andere dag word ik er negatief en pessimistisch van. Dagelijks zie zo ik mijn levensverwachting met meer dan een dag verminderen. En dat is niet fijn.
Een paar weekenden terug deed ik uit balorigheid mee aan de lan-party in 
Rasechte Amsterdammers kijken nogal neer op het ‘kleine’ Purmerend, het is toch maar een dorp vergeleken met Amsterdam en wat valt er nou helemaal te beleven in dat boerengehucht? Hoewel die opmerkingen me af en toe de keel uithangen heb ik gemerkt dat ik zelf ook snel mijn mening klaar heb waar het –andere- ‘gehuchten’ betreft. Een week geleden ging ik met mijn beste vriendin Marian een weekendje naar Scherpenzeel. Geen idee waar het lag toen we het boekten, maar het hotel zag er wel leuk uit op de foto op internet. 
Ik heb er weer eens een fijne online-verslaving bij dankzij 
Linda is haar fiets dan wel kwijt, ikzelf heb sinds kort een vreselijk mooie nieuwe. Een ouderwetsch herenmodel met dubbele stang. Een opafiets. Dat fietst geweldig, dat maakt mij blij. En nog mooier: voor het eerst in jaren fiets ik met een volledig functionerende verlichting. En daardoor heeft het beestje zichzelf al bijna terugverdiend.
Ze hebben mijn fiets gejat! De vlerken, hoe durven ze! Ik zet bij gebrek aan fietsenrekken en dergelijke mijn fiets ‘los’ bij de bushalte neer, zonder dat ik hem aan een lantaarnpaal of iets dergelijks vastketen. Had ik dat dus maar wel gedaan. Er stonden nog twee andere fietsen, maar die van mij stond er niet meer bij. Wat een rare gewaarwording is dat zeg.
Viel ik jullie gister nog uitvoerig lastig met mijn luxeproblemen, vandaag is opeens alles weer anders. Ten eerste is het weer niet zo mooi, ten tweede was ik al na een autorit van slechts één uur en een kwartier op mijn werk en ten derde is mijn schaamteloze verzoek gehonoreerd: Zolang als ik op deze werkplek zit worden al mijn OV-kosten vergoed als zijnde onkosten en hoef ik toch de auto van de zaak niet in te leveren. Dit is heel erg eng, hier zit vast een belastingtechnisch addertje onder het gras dat ik nog moet vinden, maar ondertussen sta ik er versteld van hoe genereus mijn werkgever is. Ik zou bijna spontaan stoppen met solliciteren. Maar dat doe ik niet natuurlijk, ik leg deze combinatie van reisvergoedingen mooi neer als eis bij een volgende kandidaat-werkgever. Makkelijk zat.
Om allerlei moverende en voor velen onbegrijpbare redenen heb ik nog steeds geen lease-auto uitgekozen. Ik ben inmiddels aan mijn derde tijdelijke auto toe: een met het lelijke bedrijfslogo bestikkerde Golf. Ik word daar regelmatig om uitgelachen, hetgeen mij bijzonder weinig doet. Ten eerste reed ik vroegâh op zaterdagavond rustig naar de discotheek in een roze bestelbus met daarop een strik van dito kleur en ten tweede zijn het vooral de mensen die helemaal geen auto mogen rijden van hun baas die me uitlachen. Ik rust mijn punt.