Dirrux' Blaasbalg

Toen de ayatollahs in 1979 in Iran de macht overnamen van sjah Mohammad Reza Pahlavi, belandde Fereydoon Batmanghelidj – net als veel andere intellectuelen – in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Batmanghelidj was arts en behandelde gedurende zijn gevangenschap van twee jaar en zeven maanden ruim drieduizend patiënten met niets anders dan water. De jonge arts stuitte op zijn opmerkelijke geneeswijze toen hij op een nacht een medegevangene moest behandelen die aan een acute en zeer pijnlijke maagzweer leed. Helaas… er waren geen medicijnen.

Om toch íets te kunnen doen, gaf hij de patiënt twee glazen water.
Binnen acht minuten was de pijn verdwenen. Batmanghelidj schreef de man
vervolgens ieder uur twee glazen water voor. De klachten verdwenen.
Voorgoed.

De gevangenis bleek een ideaal proeflaboratorium om de
genezende effecten van water uit te testen op alle mogelijke
aandoeningen als gevolg van stress en slechte voeding. Nadat
Batmanghelidj werd vrijgelaten, ontvluchtte hij zijn land in 1982 en
emigreerde naar de Verenigde Staten. Zijn bevindingen werden een jaar
later gepubliceerd in het Journal of Clinical Gastroenterology. In de
jaren die volgden, zou Batmanghelidj verkondigen dat vrijwel elke
ziekte – en zeker elke moderne ziekte – is terug te voeren op een
gebrek aan water, ofwel: op uitdroging.

Uitdroging? In het
overvloedige Westen? Jazeker. De meeste drankjes die wij drinken –
zoals thee (dat cafeïne bevat), koffie, frisdrank en alcoholhoudende
drankjes – dehydrateren het lichaam. Vooral koffie en alcohol drogen
het lichaam uit, vandaar de ‘nadorst’ van kroegtijgers en het glas
water dat wordt aangeraden bij iedere kop koffie.

Volgens
Batmanghelidj – in 2004 overleden aan longontsteking – is een droge
mond alléén geen goede dorstindicator. Het lichaam laat weten dat het
dorst heeft door pijn te produceren. Uitdroging is de aanleiding voor
vele soorten pijn en degeneratieve ziekten, zoals astma, artritis,
hypertensie, angina, diabetes (type 2), lupus en multiple sclerose. De
boodschap is duidelijk: veel mensen zijn niet ziek, maar hebben dorst.
En dorst behandel je niet met medicijnen, maar met water.

Als
het zo simpel en effectief was, waarom is die boodschap zo weinig
doorgedrongen tot de reguliere geneeskunde? Dat heeft vermoedelijk te
maken met de wijze waarop wetenschappelijk onderzoek moet zijn
georganiseerd. Batmanghelidj had geen willekeurig samengestelde groep
patiënten met vergelijkbare aandoeningen, waarvoor hij een
controlegroep kon samenstellen – en zijn testen speelden zich niet eens
af in iets wat léék op een laboratorium. Het ‘gerandomiseerde,
dubbelblinde en placebogecontroleerde’ onderzoek dat de waarde van een
medische interventie moet vaststellen, is duur. En wie financiert het
onderzoek naar de mogelijk helende effecten van water als water niet is
te patenteren en dus commercieel niet aantrekkelijk zal zijn voor de
farmaceutische industrie?

In What Is Enlightenment?
(juni-augustus 2006) krijgt het ‘medicijn water’ steun van Peter
Ragnar, de Amerikaanse natuurwetenschapper en expert op het gebied van
lang en gezond leven. Hij stelt dat de ziekte van Alzheimer niets
anders is dan het resultaat van langdurige uitdroging van de hersenen.
‘Mensen zijn niet dement,’ aldus Ragnar, ‘ze hebben dorst.’ De hersenen
bestaan voor zeker tachtig procent uit water. Wanneer de hersenen
slechts twee procent minder vocht tot hun beschikking hebben, wordt het
korte termijngeheugen zo warrig, dat je de namen van je vrienden niet
meer kunt herinneren of waar je je sleutels hebt gelegd. Ragnar schat
dat zeker 75 procent van de Westerse mensen zijn uitgedroogd. Geen
wonder, suggereert hij, dat velen zo nu en dan hun verstand lijken te
verliezen.

Ieder mens scheidt onder normale omstandigheden drie
tot vier liter vocht per etmaal uit. Om die hoeveelheid aan te vullen,
moeten we dus ten minste dezelfde hoeveelheid vocht toevoegen. Wacht
niet tot u dorst krijgt, luidt het advies. Dorst is namelijk een teken
dat uw lichaam een acuut tekort heeft aan water.

Kraanwater is
goed genoeg, menen sommigen. Anderen beweren dat we schoon, eventueel
gezuiverd water nodig hebben, zodat ons lichaam het minst wordt belast.
(Ragnar raadt aan om gedestilleerd water te drinken.) Hierover zijn de
meningen nog verdeeld. Té schoon water is mogelijk niet gezond, doordat
het mineralen uit de cellen zou onttrekken. Vergeet niet dat
Batmanghelidj in de Iranese gevangenis beschikte over kraanwater, dat
volgens Westerse normen niet bepaald schoon zal zijn geweest.

Toch zou de basis voor een gezond leven wel eens even simpel als goedkoop kunnen zijn: drink meer water.

Popularity: 3% [?]