Blogs 
3 Comments Een nieuwe aanwinst
Ik was gister in dat lieve kleine ambachtelijke gitaarwinkeltje in Hoorn. Mijn Les Paul behoeft namelijk wat reparatie omdat ik er wat meer had gedirkt. En daar stond hij te glimmen in de hoek. Zo mooi, zo puur, zo echt, dat ik hem niet kon laten staan. Hij was maar de helft van wat hij normaal kost, dus dan kan een muzikant als ik het niet laten om een ongebudgetteerde uitgave te doen. Ik heb eindelijk een echte robuuste standaard voor mijn bladmuziek. Dat is een hele stap vooruit ten opzichte van dat mecano-ding wat ik tot nu toe had en waarvan het uitvouwen altijd weer een Chinese puzzel was en die vaker omviel dan dat ie rechtop bleef staan. Blij als een kind en trots als een ouwe aap met een stijve lul ben ik ermee, met mijn nieuwste aanwinst. Het komt helemaal goed aanstaande zondag.
Popularity: 4% [?]
U vindt het nog veel te lang duren voordat de volgende 
Het derde sollicitatiegesprek, wat eigenlijk het vervolg was van het eerste, verliep gister als vanzelf. Zo vanzelf dat ik anderhalf uur later werd gebeld met een interessante aanbieding die ik aan het overwegen ben, omdat dat nou eenmaal zo hoort. Ik was toen al op weg naar de kwartaalmeeting van mijn huidige werkgever. Daar werd verteld dat mijn potentiële nieuwe werkgever klant was geworden van mijn huidige werkgever. Daar werd natuurlijk de grap bij gemaakt dat de concurrentie ook wel weet waar de echt goeie mensen zitten. Ik lachte voor de vorm mee, maar van binnen bescheurde ik me, want als ik overstap zullen ze wel niet zo stoer meer praten. En om het nog leuker te maken mocht ik mijn tijdelijke auto inruilen voor een andere tijdelijke auto waar met grote plakletters de bedrijfsnaam op staat. En daar mag ik dan volgende week mee op weg naar het derde afrondende gesprek. Wat een fijne Ironie allemaal. Het leven is raar! En mooi!
Toen de ayatollahs in 1979 in Iran de macht overnamen van sjah Mohammad Reza Pahlavi, belandde Fereydoon Batmanghelidj – net als veel andere intellectuelen – in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Batmanghelidj was arts en behandelde gedurende zijn gevangenschap van twee jaar en zeven maanden ruim drieduizend patiënten met niets anders dan water. De jonge arts stuitte op zijn opmerkelijke geneeswijze toen hij op een nacht een medegevangene moest behandelen die aan een acute en zeer pijnlijke maagzweer leed. Helaas… er waren geen medicijnen.
Geheel eenzijdig heb ik besloten om na 24 uur de vreselijk flauwe 
Kom ik toch een fijne bug tegen op web-log.nl zeg. Met de importfunctie kun je namelijk heel veel berichten tegelijk laden en die komen allemaal op de 
Gelukkig is er een eind gekomen aan de sollicitatie-euforie. Ik stond vanmiddag een uur in de file om uiteindelijk te horen te krijgen dat de functie waar ik veel reistijd voor over had al was vergeven. Dat vertelde de koppelbaas, die de mooie naam recruiter draagt, natuurlijk pas aan het eind van het moeizame gesprek. Recruiters spreken geen IT-latijn, en breek daar maar eens doorheen. Hij had nog wel een mooie andere functie voor me in de aanbieding, maar die kan ik ook hier in de buurt wel krijgen. De recruitment-buro’s zijn nu dus definitief geschrapt van mijn lijst. Ik kan wel beter krijgen. Denk ik. 
Na de telefoonterreur van potentiële werkgevers van vorige week mocht ik gister aantreden voor het eerste gesprek. Natuurlijk kwam ik te laat, want als je aan het eind van de middag afspreekt kom je in de file te staan. Een kwartier over tijd zat ik onhandig in de stoel bij de receptie te wachten op mijn gesprekspartner, maar ook dat ging voorbij. We moesten een verdieping lager zijn. Dat kon wel via de brandtrap vond mijn wannabe-director. En we stonden vervolgens fijn vast, want vanaf de brandtrap mag je tegenwoordig binja nergens meer naar binnen. Na wat gebonk op de deur en het aanwenden van mijn telefoon om ons te bevrijden zaten we een half uur na de afgesproken tijd eindelijk aan de koffie met elkaar te flirten en over onszelf op te scheppen. Zonder uit te wijden over wat ze me te bieden hebben, kon ik mezelf zo vreselijk goed verplaatsen in de klunsigheid op de brandtrap van mijn gesprekspartner dat ik uit sentimentele redenen al bijna ja zou zeggen. Ons kent ons tenslotte. Dinsdag mag ik al voor een tweede afrondend gesprek. Maar eerst nog maar eens naar die twee andere bedrijven waarmee ik een date heb. We moeten natuurlijk wel zakelijk blijven, hoe qudt solliciteren ook is en hoe snel ik er ook weer vanaf wil zijn.
Zelfs een heer en meester over de d, de t en de dt aan het eind van werkwoordelijke vervoegingen als ik vergist zich wel eens in de haast in de juiste uitgang. Kun je nagaan hoe moeilijk het is voor de minder begaafden. Ik ben nog oud genoeg om het ezelsbruggetje kofschip te hebben geleerd, alhoewel ik nooit heb begrepen wat voor boot dat nou moest zijn. Later kwam men aanzeilen met het fokschaap, maar ook dat sprak al weinig aan, Purmerend is niet plattelands genoeg. Zojuist bij Lingo werd mij geleerd dat de jeugd van tegenwoordig stiekem het woord uitschuifpik gebruikt wordt. Geniaal, zo wordt taal weer leuk! Verplicht in de schoolboekjes daarom vanaf nu, dan komt het helemaal goed met de taalvaardigheid van onze kinderen! Leve de uitschuifpik!