Columns 
No Comments Het wiegje
Stel je krijgt het na maanden en maanden van proberen, bakken met geld aan drank, uren van bronstig uitsloverig gedans en veel mooie woorden en ondanks je uiterlijk het eindelijk voor elkaar om een leuk en ook nog lekker wijf mee naar huis te lokken om de dingen te doen die je in zo’n situatie nou eenmaal hoopt te doen en de dame in kwestie ziet dat je een logeerkamer hebt met baby-behang en een wiegje. Hoe dodelijk is zoiets eigenlijk?
De eerste vraag is natuurlijk hoe ik aan dat behang kom. Simpel.
Luiheid. De bewoners voor mij hadden een baby en versierden daarom de
babykamer met leuk fleurig behang met een brede band met beren in het
midden. Ik had toevallig uit de vorige woning nog groen tapijt dat er
best wel redelijk bij paste en aangezien die kamer als logeer-,
strijk-, opslag- en kleedkamer dient zag ik geen enkele reden om er een
nieuw behang op te plakken. Ik haal geen enkele bevrediging uit
klusactiviteiten, dus het moge duidelijk zijn dus dat behang bleef en
blijft hangen.
Wat natuurlijk prangender is, is de vraag hoe ik aan die wieg
kom. Een vriendin van me kon het kreng niet kwijt in de box van haar
flat. Dus als er dan gevraagd wordt of ik hem kan stallen, dan zegt een
goeiige sul als ik gewoon dat zoiets geen enkel probleem is en zet dat
ding neer in een kamer die toch weinig gebruikt wordt. Ik stelde alleen
maar de voorwaarde dat als ze ooit een kind zou krijgen, dat dat dan,
ongeacht het geslacht, naar mij zou worden genoemd. Dat werd plechtig
beloofd en ik stalde de wieg..
Dat is nu naar ik schat zo’n vijf jaar geleden. Ik heb een
paar keer aan dames uit moeten leggen hoe het zat en ondertussen was ik
het ding eigenlijk vergeten. Totdat ik twee weken geleden gebeld werd
met de mededeling dat ze die wieg kwam ophalen omdat ze zich had laten
bezwangeren en het nu tijd vond om het familie-erfstuk te gaan pimpen
en in de toekomstige kinderkamer neer te zetten.
Afgelopen zaterdag heeft ze het kribbetje opgehaald. De
belofte van de vernoeming naar mij werd min of meer weggelachen. Ik heb
met name het idee dat haar vriend het geen goed idee vindt. Is het zo
vreemd om je kind te noemen naar de beste vriend van je vrouw ofzo? We
hebben echt nooit iets samen gehad, alhoewel het overgrote deel van de
goegemeenschap dat nog steeds denkt.
Ik kreeg wel als dank voor de jarenlange stalling een fles
wijn en drie zakken wasabi-noten. De noten zijn al bijna op een waren
onovertroffen, maar ergens voelt het alsof ze me zo heeft willen
afkopen voor die belofte om haar kind naar mij te vernoemen. Zal ik dan
toch zelf aan de kinderen moeten om eindelijk die mooie, o zo mooie
naam van mij te doen voortleven? En heb ik dan al die jaren voor niks
dat wiegje zo zorgvuldig bewaard?
Vrouwen zijn ook gewoon niet te vertrouwen. Zelfs niet als je géén relatie met ze hebt.
Popularity: 2% [?]