Dirrux' Blaasbalg

Een lichte vorm van autisme kan mij niet ontzegd worden. Dat komt naar voren in een aantal dingen die ik graag op mijn eigen gesystematiseerde methode wil doen. Dat moet in die ene structuur en niet anders. Anders word ik chagrijnig, kwaad en ben ik de hele dag uit mijn hum. Zo ook bij het doen van boodschappen, wat elke dinsdagavond in dezelfde vorm gebeurt.

We maken een briefje van de zaken die op ons whiteboard zijn gestift,
pakken twee klapkratten, waarvan er één gevuld is met de lege flessen
en potten die in de glasbak moeten, rijden volgens altijd dezelfde
route naar de het winkelcentrum aan de andere kant van de stad, gooien
het glaswerk in de glasbak, huren een winkelwagentje en werken
vervolgens volgens een strak schema de twee belendende supermarkten af.
Bij de één de luxe zaken, bij de andere het gewone spul.

Binnen beide supermarkten volgen we altijd dezelfde route,
halen grotendeels elke week dezelfde spullen, en af en toe eens een
kleine uitspatting naar links en rechts omdat we dat lekker vinden of
omdat het op is en er gewoon nieuwe moet komen.

Bij de eerste supermarkt gaat alles in het lichtblauwe
klapkratje. Vanuit dat oregami-ding zetten we de spullen op de band.
Vrouwlief stopt ze aan het eind van de band na het aanslaan weer netjes
in die krat terug. Ik pin alvast voor, wacht het eindbedrag af en druk
op de groene knop. Vraag naar gratis zegeltjes, ontvang de bon en we
zijn klaar.

Bij supermarkt nummer twee gaat het eigenlijk hetzelfde met
dat verschil dat we nu de iets grotere donkerblauwe klapkrat gebruiken
die mooi bovenop de lichtblauwe past. We komen zelden ruimte tekort,
schuiven soms nog wat met inhoud tussen de kratjes, maar welhaast
sneller dan het licht staan we al weer buiten, lopen met de kar naar de
auto, zetten de twee kratten in de kattenbak en terwijl de ene de
winkelwagen terugbrengt en het statiegeld terugvordert start de ander
de auto, parkeert uit en zet de auto op de meest strategische plek om
snel weg te rijden.

U begrijpt, efficiency is het sleutelwoord, want vervelende dingen moet je zo snel mogelijk afhandelen.

Grote verwondering, verbazing en vooral irritatie overvalt me
echter elke keer weer als ik mensen zie die totaal geen orde in hun
boodschappensysteem hebben zitten en het ook nog eens super inefficiënt
doen. Ze gooien de spullen los in de winkelwagen, zetten dan alles op
de band, gooien dan weer alles los in de winkelwagen, lopen dan naar de
auto om vervolgens alles één voor één in de auto te zetten. Een groot
deel zet het dan alsnog in tassen, dozen of kratten, maar er zijn er
die presteren het om ook alles los in de achterbak te zetten.

Hoe dom kun je zijn? Dan moet je dus alles thuis weer één voor
één uit je auto halen. Zullen ze daar wel tassen of kratten gebruiken,
of lopen ze gewoon vijftig keer heen en weer? Je doet dus per boodschap
dan vier handelingen meer dan dat strikt noodzakelijk is. Een waanzin
die met mijn autistische beperkingen absoluut niet te bevatten is en
waar ik dus flink geïrriteerd door raak.

Dat dit soort mensen wordt toegestaan om zonder begeleiding
boodschappen te doen, in het bezit mogen zijn van een rijbewijs en
mogelijk zelfs stemrecht heeft, dat zijn zaken waar ik zo af en toe
volledig krankzinnig van wordt. Elke werkgever zou bij de
sollicitatieprocedure gewoon moeten vragen hoe de sollicitant
boodschappen doet. Je zou zo iemand in dienst hebben zeg, of als
collega. Vind je het gek dat de bedrijven dan uitwijken naar lage lonen
landen? Die zullen dan altijd goedkoper werken, hoe duur ze ook zijn.

Mensen die ik wel eens op de hoogte heb gesteld van mijn
ergernis willen nog wel eens zeggen dat ik een probleem heb en niet die
domme boodschappers. Dat die veel relaxter zijn en innerlijke vrede
kennen en veel meer genieten van het leven. Ja, aan me hoela, er vindt
bij die mensen geen hersenactiviteit plaats, zo kan ik ook doen alsof
mijn Ying en Yang in balans zijn. Simpelheid is heel iets anders dan
balans.

En iedereen die zegt dat ze dit doen omdat ze boodschappen
goed gewoon leuk vinden en er zo lang mogelijk van willen genieten, die
moet ook hoognodig eens zijn eigenhersenactiviteit laten meten.

Je kunt maar beter autist zijn dan een domme boodschapper.

Popularity: 2% [?]