Dirrux' Blaasbalg

Vroegah, toen je nog kuilen had enzo, toen was het nog alderbastens interessant: zo’n polsbandje dat je niet los kon krijgen zonder het door te knippen. Kon je mooi mee bewijzen dat je bij een geweldig concert was geweest, of sterker nog, dat je bij dat optreden in het allervoorste vak had gestaan na een nacht en een dag te hebben gebivakkeerd in een slaapzak voor de poort van het stadion.

Met zo’n polsbandje liep je dan ook nog weken, zo niet maanden rond.
Het maakt meer indruk dan dat mooie T-shirt dat je voor veel zakgeld
had bemachtigd bij het concert. Het was het bewijs der bewijzen dat je
een echte fan was. Een "Die Hard". Op welk vlak dan ook. En als het
bandje eindelijk afging, dan bewaarde je hem zorgvuldig bij je
concertkaartjes. Ik heb er nogal wat liggen in het memorabilia-stofnest
dat mijn zolder heet.

Maar mijn hemel, wat heeft dat bandje een inflatie gekend. Ze
gebruiken dat ding nu werkelijk overal voor. In Mexico kreeg ik er een
bij elke oude Maya-stad die ik betrad. Laatst in een museum kreeg ik er
één. Bij die landelijke kut-finale van de Murphy’s quiznight. Als je
ergens als vrijwilliger aan de slag gaat word je ook al geketend. En
alsof het niet erger kon worden kwam ik er op mijn werk vandaag per
ongeluk achter dat ze nu ook al op de huishoudbeurs worden gebruikt.
Lager kan het armbandje niet zakken.

Ik hoop dat ze bij het eerstvolgende concert dat ik bezoek
iets nieuws hebben verzonnen, een leuke piercing ofzo, of een hippe
tijdelijke tattoo. Desnoods net zo’n geel label in mijn oor als de
koeien. Elk alternatief is goed, want dat armbandje, dat kan ik
natuurlijk absoluut niet meer accepteren als ik jong, hip lauw wil
blijven lijken.

Popularity: 2% [?]