Dirrux' Blaasbalg

Het liep een beetje raar. Tijdens mijn vakantie was het project ingevoerd waar ik daarvoor druk bezig was. Mijn opdracht was eigenlijk al afgerond, maar ik was inmiddels dusdanig verweven in de organisatie dat ik onmisbaar werd geacht. Dus zette ik mijzelf naar beste kunnen in om één en ander op de rit te houden. Maar na de vakantie was dat over en kreeg ik te horen dat mijn contract eind Februari werd beëindigd.

Ik kon dus aan de intakes, dat zijn sollicitaties onder begeleiding,
met een door de accountmanager voorgemasseerde gesprekspartner. De
eerste ging vanwege politieke of budgettaire redenen niet door, ik
werkte gewoon verder en werd door de mensen met wie ik acht maanden had
samengewerkt steeds meer als onmisbaar bestempeld. Ik mocht helemaal
niet weg van ze.

Er werd een interne machtsstrijd gevoerd die ze wonnen, dus op
de ochtend van mijn volgende intake vroeg de projectleidster me te
blijven. Ik beloofde dat ik zou blijven als de intake me niet beviel of
als de intaker mij niet moest. Er werd mij door iedereen een welgemeend
"geen succes" gewenst met een grote glimlach en ik ging op pad met een
wrang gevoel. Alsof ik ze in de steek zou laten.

Een paar uur later was het pleit beslecht. De intake verliep
voortvarend en ze wilden me graag hebben. En snel. Altijd fijn, zoveel
enthousiasme, zeker als de opdracht precies datgene lijkt te zijn wat
je al jaren wilt doen, maar nooit de kans voor hebt gekregen, gevonden
of genomen. En laat het ook nog eens geheel zonder files te bereiken
zijn. Ik dacht nog even na, maar hield mezelf voor dat loyaliteit in
mijn werkleven me nog nooit iets heeft opgeleverd en gaf ze mijn hand.

De laatste dagen die mij restten bij de vorige collega’s
verliepen as usual. Ik had niet meer veel te doen, maar fungeerde als
vraagbaak en schakelkast tussen de partijen, leverde nog een rapport
op, trakteerde en nam afscheid. Een vreemd en leeg gevoel, maar
gelukkig met iets moois in het vooruitzicht.

Wat er mistte was het afscheidscadeau. Daar had weer niemand
aan gedacht, maar dat verbaasde mij niets. De IT is nou eenmaal een
mannenwereld, en mannen vergeten dat gewoon. Tel daar nog eens bij op
het grote aantal part-timers die zelden allemaal aanwezig zijn om dat
soort dingen te regelen en het feit dat ze in de automatisering de
contractanten constant zien komen en gaan en dan hoef je je niet
beledigd te voelen.

Bovendien had ik mijn mooiste cadeau al gehad. Een paar dagen
eerder had ik al afscheid genomen van een Limburgse collega, die
vanwege de Carnaval een paar dagen het veld ruimde. Hij was nogal tegen
mijn komst geweest. Hij heeft mij ook tegengewerkt de eerste maanden.
Ik heb een paar keer met hem apart gezeten om dingen recht te zetten
tussen ons. Het ging klikken en hij veranderde van een negatieve factor
in de meest positieve binnen het traject. Hij bedankte me voor de
prettige samenwerking en voegde me nogmaals toe dat ik een eikel was
dat ik wegging. Een mooi afscheidscadeau.

En hoe dat nou zo kwam? Managementtechnieken gebruik ik niet.
Slijmen en aardig doen we alleen in de kroeg. Ik ben natuurlijk wel
vreselijk geweldig, maar dat heeft niet iedereen zomaar even door. Het
antwoord is simpel: we waren rookmaatjes en gingen elkaar pas begrijpen
na talloze nicotinesessies. Het rookhokcircuit is belangrijker dan het
wandelgangencircuit. Dat weet elke roker en daar zijn niet-rokers
jaloers op. Vandaar dus dat anti-rookbeleid bij u op de zaak. Dat u het
even weet.

Ik ben nu twee dagen aan het werk bij mijn nieuwe klant. Ik
weet nog niks, snap nog weinig, maar ze hebben er een prachtig rookhok
waar ik al met een aantal mensen contact heb kunnen maken. Het gaat ook
bij deze klus dus helemaal goedkomen. Ik krijg straks weer een mooi
afscheid.

Popularity: 2% [?]