Dirrux' Blaasbalg

Ooit, heel lang geleden was ik met een deel van mijn vorige schoonfamilie in Canada aan het eten in een all-you-can-eat Tex-mex restaurant in Canada. Nadat we ons meer dan rond hadden gevreten aan de fajita’s van verschillende diersoorten vroeg mijn toenmalige schoonneef of we nog meer wilden. "Nee, nee, we zitten vol, we kunnen echt niet meer" was ons antwoord. Hij besloot daarop nog twee schalen te bestellen die vervolgens onaangeroerd bleven staan. Zonder enige schroom vroeg hij daarop de ober van dienst om een doggybag, kreeg twee tempex-dozen waar hij alles in schepte en zo aten wij de volgende avond weer vrolijk verder van het heerlijke vlees.

Gister was ik uit eten in een walhalla voor mensen die van veel en
lekker eten houden en daarbij ook nog eens een voorkeur hebben voor de
Aziatische keuken. Grote bakken vol met de gewone chinese gerechten
waarvan u allen de nummers uit het hoofd kent, maar ook een uitgebreid
sushi-buffet, grote hoeveelheden soep, een groot buffet met rauw vlees
en groenten die je bij elkaar kunt gooien op je bord en die dan live
voor je worden gewokt en een Japanse bakplaat die je uitspreekt als
teppanjakki en waarop verse vis en garnalen voor je worden gebakken.
Noem maar op. Er is zelfs een saladebuffet, er liggen gebakken
aardappels en je kunt naast kroepoek ook onbeperkt stokbrood en
kruidenboter pakken en consumeren. In hoeverre dat Aziatisch is dat
ontgaat me, maar het is allemaal erg lekker.

Het is dus één groot feest daar. Ik kon vreten tot ik niet
meer kon en ben daarna nog maar een keer gaan opscheppen zodat mijn
laatste bord halfvol bleef staan. Ik wist dat ik technisch gesproken
klaar was en kon aan de koffie met de riem een paar gaatjes losser. Ik
had mijn geld er al lang uit, maar baalde dat ik niet alle gerechten
had gegeten die ik had gezien. Ik had de smoor in en dacht terug aan
het verhaal waar deze blog mee begon.

Ik heb lang zitten twijfelen of ik die truc uit zou halen,
maar ik durfde niet, want in Nederland gebruiken we dat systeem met de
hondenzak eigenlijk helemaal niet. Normaalgesproken mis ik dat ook
helemaal niet, want ik eet mijn bord altijd helemaal leeg, inclusief de
krulsla en andere tierelantijnen en doe me dan ook nog eens tegoed aan
datgene wat vrouwlief laat liggen. Gister was ik gewoon geestelijk nog
niet klaar met eten, maar mijn lichaam stopte met innemen van voedsel.
Ik had o zo graag nog drie borden op willen scheppen, die in een paar
bakken willen doen en dat mee willen nemen om daar vanavond van te gaan
genieten.

Maar ik heb het niet gevraagd.

Blijf ik dus zitten met een knagend gevoel dat ik vanavond
gewoon aan de karbonade, aardappels en sperziebonen moet en vooral met
de vraag:

Waarom doen wij hier in godsnaam niet aan hondenzakken?

Popularity: 2% [?]