Columns 
No Comments Een valentijnsverhaal
Vroeger, toen ik nog jong, knap, arm en naïef was leefde ik een oude Keulsche pot. Nou ja, gewoon in een huurflat aan het spoor, maar dat is natuurlijk net zoiets. Ik had een lief meisje, we waren gelukkig enzo en het was Valentijnsdag, voorwaar een reden om onze wederzijdse liefde aan elkaar te uiten.
Ik kan me absoluut niet herinneren of ik zelf wel een kaart had gekocht
en gestuurd, of dat ik andere lieve dingen had gedaan. Het zal best
wel, maar kennelijk was dat niet onvergetelijk. Wel kan ik me nog heel
goed herinneren wat mij overkwam die dag.
Ik stapte ‘s ochtends de vervuilde entree uit en liep naar ons
auto’tje, waarmee ik naar het werk zou gaan om brood op de plank te
brengen. Ik stapte in, startte de motor, keek door het voorruit en zag
daar iets: een roze briefje onder de ruitenwisser. "Joepie, ze heeft
aan mij gedacht!". Ik stoof de auto uit, lichtte de wisser, verwonderde
me over het feit dat er geen envelop om heen zat en opende vol spanning
het roze papier.
Ik snapte niet helemaal wat er stond. Het was nogal
onduidelijk geschreven. Ik mistte ook hartjes en zoentjes enzo.
Bovendien was het grootste deel voorgedrukt. En er stond ook niet echt
een afzender bij, maar wel het logo van de gemeente en van de politie.
Had ik daar een stille aanbidster? Oe spannend!
Na nog een keer goed bestuderen kwam ik erachter dat het
briefje niets meer was dan een parkeerbon van 50 gulden. Ook zag ik dat
bijna alle auto’s bij de flat zo’n briefje onder de rubbers hadden
zitten. Wat een teleurstelling.
Navraag bij de politie leverde op dat een overijverige diender
de bonnen was gaan schrijven omdat wij niet in de parkeervakken
stonden, zoals duidelijk verplicht werd gesteld in het bord bij de
oprit. Dat was ook niet vreemd omdat er geen vakken meer waren nadat de
klinkers enige weken ervoor waren herschikt na een uitgebreid onderhoud
van de riolering en aanverwanten.
De zaak werd uiteindelijk voor alle bewoners geseponeerd, maar
jaarlijks kijk ik weer met trillen en beven uit naar het
valentijnskaartje en de eventuele financiële consequenties die hier aan
vast hangen. Ik heb er een trauma aan over gehouden en denk dat ik de
politie én de gemeente alsnog ga aanklagen en een schadeloosstelling ga
vragen.
En dat dit verhaal ook meteen een goede smoes voor mij is om
zelf niet meer van die kaartjes te sturen, dat vertel ik er dan
natuurlijk niet bij.
Popularity: 2% [?]