Dirrux' Blaasbalg

Als je drie weken naar Mexico gaat om een beetje op de bonnefooi rond te gaan reizen, dan krijg je al snel het stempel "avontuurlijk" opgestempeld. Dat zal ik niet tegenspreken alhoewel het in werkelijk allemaal heus niet zo spannend is. Wij hebben derhalve besloten om onszelf "avonturierlijk" te noemen, ofwel: voor het thuisfront net doen alsof je avontuurlijk ben en ondertussen een laid-back vakantie houden. Maar gister dreigde het toch goed fout te lopen.

We gingen vroeg op pad om langs het strand schelpen te zoeken op dit
o-zo-mooie paradijselijke eiland met de naam Holbox. Over die naam kan
ik ook wel wat leuke grapjes verzinnen, maar dat is de essentie van dit
verhaal niet. Vrolijk liepen we met onze blote voetjes door het water
en vonden tal van schelpen. Van die grote gedraaide hoorns, soms nog
met levende inhoud, maar ook andere mooie gekleurde schelpjes, stukken
rood koraal, ronde bolletjes waarvan we de naam niet weten, noem maar
op.

Die schelpen worden natuurlijk door vrouwlief verzameld,
uitgespoeld en te drogen gelegd om mee naar huis te nemen. Daar worden
weer leuke interieurdingen mee gedaan, tal van ideeën heb ik de revue
al horen passeren. Zelf heb ik natuurlijk ook mijn bijdrage geleverd en
lief schelpjes gezocht. Daarnaast vond ik ook een grote ruggewervel van
een dolfijn of een orka ofzo, die zwemmen hier ook rond, en zelfs een
hele dolfijnenschedel. Dat vind ik dan weer leuk om op de vensterbank
neer te zetten. Daar zal thuis nog wel wat over worden gebekvecht, maar
dat zien we dan wel weer.

Zo zoekend en genietend in de warme ochtendgloren liepen we
over een zandbank naar de hoek van het eiland waar verder lopen schier
onmogelijk werd door de mangrove en andere vegetatie. Tijd om terug te
lopen en mijn andere schouder te laten verbranden. We liepen over het
strand terug en niet over de zandbank, waardoor we op een gegeven
moment voor de keuze kwamen om die grote baai af te lopen of door het
water te waden dat niet al te diep leek. Beslissing was snel genomen,
we zouden gaan wadlopen in de tropen.

De zeebodem voelde al snel een beetje glibberig tussen onze
tenen. Bah, viezigheid hier. Maar we zijn geen mietjes, dus we lopen
gewoon door. langzaam maar zeker zakten onze voeten steeds verder weg
in de drek. Gadverdegadver. Zwaar werk ook. Hoe verder we kwamen, hoe
diepen we wegzakten. Ik hield mezelf voor dat je in drijfzand niet kunt
verdrinken, want dat had ik laatst op TV gezien, maar het werd allemaal
toch een beetje benauwend.

Tien passen verder zakten we tot vlak onder onze knieën in het
zand weg. Al snel bleek dat als je even wilde rusten, dat je dan nog
maar amper je been omhoog kreeg uit de zuigende modder. De hotelhond
die met ons mee was gelopen had nergens last van, maar wij waren toch
enigszins in paniek: wat nou als we hier vast komen te zitten, wie gaat
ons dan redden in deze uithoek van dit toch al niet zo dikbevolkte
eiland?.

Weer tien stappen verder zakten we tot over onze knieën weg.
"Een mooi fotomoment", dacht ik nog, maar toen ik de camera uit mijn
zak had gehaald en nog een stap wilde zetten stond ik echt vast. Linda
kon zich nog wel enigszins voortbewegen en stapte uiteindelijk vijf
stappen verder uit de smurrie. Een goed vooruitzicht, maar ik stond wel
vast.

Ik liet me voorover vallen en bereikte een soort van tijgerend
de zandbank. Gered door mezelf, wat een opluchting. Maar ik was nog
niet klaar, want Lin ontwaarde een aantal bloedende plekjes op haar
been en kon niets anders concluderen dan dat daar bloedzuigers hadden
gezeten. Hoeze paniekreactie? Het zat daar gewoon vol met rare takken,
ik had ook krassen op mijn benen. Maar goed, om haar niet nog verder in
de stress te laten schieten deed ik wat zij vroeg en zoog de wondjes
uit en spuugde het ver de zee in. Terwijl ik dat deed had ze nog het
lef om lachend te zeggen: "bukken en zuigen kreng!", maar mijn
lachspieren waren tijdelijk uitgeschakeld.

Voor zover dus deze bijna dood ervaring, waarbij er enige
tunnelvisie ontstond doordat ik alleen maar bezig was om mezelf te
redden en het enige licht dat ik zach gewoon de zon die mij ondertussen
vrolijk probeerde te verbranden. We zijn maar weer terug naar onze
strandhut gelopen en hebben de rest van de dag onder de palmboom
doorgebracht, dat is uiteindelijk toch heel wat lekkerder dan
avontuurlijk te doen.

En iedereen die een bijna dood ervaring als mooi omschrijft is hardstikke gek.

Popularity: 3% [?]