Travel 
No Comments Vrouwen en kaartlezen
Er is veel moois te zeggen over Mexico, maar ik zit in tegenstelling tot eerdere reizen niet echt in een Internet-mood, dus het komt er niet zo van. Zal het weer wel wezen. Maar één ding moet ik wel even kwijt, dat hier ten zoveelste malen wordt bewezen dat het echt helemaal nooit wat zal worden met vrouwen en kaartlezen.
De steden zijn hier planologisch geniaal simplel opgezet. Er zijn maar
twee soorten wegen: van links naar rechts en van boven naar beneden op
de kaart. Die van links naar rechts zijn oneven genummerd en die van
boven naar beneden even. Dit kan per stad nog wel verschillen, maar dat
maakt het niet minder makkelijk.
De adressen zijn al even makkelijk: woon je op straat 60
tussen de sraten 37 en 39, dan geef je dat aan als: calle 60 x 37 y 39.
Dat lijkt een wiskundige vergelijking, maar dat is het niet, alhoewel
het wel altijd klopt.
Stel nou dat je op de kruising van straat 50 en 21 staat en je
wilt naar bovengenoemd adres. Dan kun je willekeurig elke kant op gaan
lopen. Laten we straat 50 inlopen tot de volgende kruising. Is de
straat dieje kruist nummer 19, dan loop je verkeerd want je moet naar
37 of 39, dus het moet oplopen en 19 is minder dan 21. Draai je je om
en loop je terug. Heeft de kruizende straat nummer 23, dan loop je
sowieso al goed.
We lopen door tot aan straat 37, want daar moeten we zijn, en
slaan vervolgens willekeurig rechtsaf of linksaf. Hier geldt hetzelfde:
is de volgende straat nummer 58, dan gaan we goed, is het nummer 62,
dan draaien we om en lopen terug. Je kunt in totaal nooit meer dan twee
blokken verkeerd lopen met dit systeem. Prachtig, geniaal en efficiënt.
En toch, op de één of andere manier past deze logica niet in
het vrouwelijk brein. Om de twee blokken moet de plattegrond weer uit
de tas worden gehaald, volgt er een moeizame discussie waarin ik alles
nogmaals uit moet leggen. Vrouwen, plattegronden en de weg vinden, het
blijft een drama.
Maar goed, het is dan ook wel een beetje de schuld van die
Mexicanen,die gewoon geen rekening houden met het vrouwelijke brein.
Alle straten lijken op elkaar, alle winkeltjes verkopen dezelfde
spullen en alle Mexicanen lijken ook nog eens op elkaar. Vrouwen kunnen
zich dus niet oriënteren op die winkel met die leuke gordijnen, die
fontein of die mooie bloembak waar je rechtsaf moet.
En zo blijven de vrouwen op dit vlak altijd weer afhankelijk
van ons, hoe makkelijk we ze het ook maken. En dat is ergens toch wel
een fijn gevoel.
Popularity: 2% [?]