Dirrux' Blaasbalg

Half Nederland is vrij en ik geniet van de vrijheid die me dat in het verkeer biedt. Die prachtige week tussen kerst en oud en nieuw. Ik maak gewoon mijn uren en boek tijdswinst in de niet bestaande file. En daarnaast heb ik zeeën van tijd over voor mijn gevoel, maar dat is gewoon ontstaan vanuit mijn eigen historisch perspectief. Ik hoef namelijk geen oliebollen, beignets en appelflappen te bakken. En dat scheelt een hoop tijd. En ellende.

In vroeger dagen, toen Dirruk nog gewoon Dicky de banketbakkerszoon
was, betekende deze week: werken, werken, werken. We hadden net
Sinterklaas en de Kerstman de deur uit gewerkt en de laatste loodjes
heetten oud en nieuw. Grote bakken vet werden opgewarmd en de mouwen
opgestroopt: er moest gebakken worden, en niet zo zuinig ook.

Elk jaar werden er weer duizenden vetophopingen gefabriceerd
in wellicht prehistorische omstandigheden. Zover gaat mijn geheugen wel
terug in elk geval. Nu ik toch lichtelijk begin te kalen en zelfs de
bejaarden al U tegen me gaan zeggen mag ik nou eenmaal mijmeren en
zaken vanwege emotionele onredelijkheid uit hun verband trekken.
Vroeger was alles zo vreselijk mooi. Alhoewel ik dat toen niet zo
ervoer.

Ik kan mij niet herinneren ooit vrij te zijn geweest in deze
periode. Ik hoefde niet naar school, maar daar was dan alles mee
gezegd. Ik diende gewoon mee te helpen om de commerciële uitbuiting van
de tot christelijk erfgoed verworden heidense rituelen te doen omzetten
naar een genereus familie-inkomen, waar ik ooit nog eens de vruchten
van zou gaan plukken. Zo was in elk geval de bedoeling.

Ik begon gewoon als
rozijntjes-in-het-gaatje-van-de-appelschijf-van-de-beignet-gooier. Het
volgende jaar had ik mijzelf opgewerkt tot
semi-met-de-hand-appelschiller. Het ging nog wel met de hand, maar met
een machinetje dat met de hand werd aangedreven. Dat werd
weggeautomatiseerd door een met de hand bedienbaar automatisch
apparaat, en nadat ik daar een jaar had achtergestaan mocht ik de
appels in gelijke plakken gaan snijden. Ik maakte gestaag carrière in
de appelflappelarij.

Ook voor dat handmatige gedoe kwam een apparaat en zo
promoveerde ik na een jaar of wat tot deegzetter van de oliebollen. En
dat was heus niet makkelijk, één en ander diende namelijk ambachtelijk
te gebeuren. Ik stond dus van alles af te wegen, te temperaturen, te
laten gisten onder natte doeken, minutieus bij te houden wanneer welk
ingrediënt moest worden toegevoegd zodat de zuren van de vruchten het
gistingsproces niet zouden obstrueren en de glutenvorming optimaal was,
teneinde uiteindelijk precies op het moment dat het ene beslag op was
een andere klaar te hebben. Een uitdaging zouden ze het tegenwoordig
noemen, vroeger heette dat gewoon werk.

Uiteindelijk belandde ik ook achter de drie grote
frituurbakken waarin alles moest worden gebakken en had ik de hoogste
status in deze vettigheid bereikt. Ik was er goed in en had wat dat
betreft een gouden toekomst voor me. Het feit dat je de nacht voor oud
en nieuw niet aan slapen toekwam, dat hoorde er nou eenmaal bij. Nadeel
was dat oudejaarsavond zwaar was, voordeel was dat je dan lekker snel
dronken was. Inderdaad, ook hier kunnen we de wijsheid van JC uit de
kast halen.

De laatste keer dat ik dit deed is inmiddels al weer meer dan
tien jaar geleden. Ergens mis ik het wel, maar anderzijds geniet ik nog
veel meer van de vrijheid die ik in deze week heb als ik mijn gewone
kantooruren draai en zo’n twee uur per dag win door de ontbrekende
files. Tel daar nog eens bij op dat ik nu niet meer stink dan normaal
terwijl we vroeger wekenlang de olielucht uit onze kleren en ons huis
moesten verdrijven met wierrook en andere paardenmiddelen plus het feit
dat ik als een soort erfenis van mijn ouders nog steeds gratis
oliebollen en aanverwanten kan ophalen bij de man die deed wat ik
naliet, namelijk de zaak overnemen van mijn ouders, ben ik toch wel
heel erg blij met mijn huidige situatie.

Het is alleen wel jammer dat ik door deze ervaringen bij
voorbaat al misselijk word als ik denk aan die vettigheid die we als
cultureel erfgoed met oud en nieuw moeten wegstouwen. Maar ja, zoals we
dat hier nou eenmaal graag zeggen: "Dat zuipen we er wel uit".

Fijne jaarwisseling allemaal, en sterkte met de vettigheid!

Popularity: 2% [?]