Dirrux' Blaasbalg

Onder het motto "een gegeven paard moet je niet in de bek schijten" ben ik van mening dat iedereen die loopt te klagen over zijn kerstpakket deze stante pede dient in te leveren of moet geven aan iemand die het wel kan gebruiken en waardeert. Een arme ofzo, desnoods een zwerver, of iemand die gewoon helemaal geen kerstpakket van de baas krijgt. Of als het echt niet anders kan gewoon aan mij.

Een kerstpakket is een extra’tje en geen vast verworven recht of
minimale levensbehoefte. En omdat we nou eenmaal toch meer onze
vrouwelijke kant moeten laten zien, moeten we er gewoon maar aan
toegeven dat het spannend en gezellig is om deze uit te pakken. De
inhoud van zo’n pakket kan dan wel eens bestaan uit dingen die je vijf
jaar later, ver na het verstrijken van de houdbaarheidsdatum, achter in
de kast terug vindt, maar dat maakt niet uit. Het gaat om het idee. Dat
het pakket minder groot is dan vroeger, dat is soms wel eens jammer,
maar er zijn ergere dingen in de wereld.

Vorig jaar had ik geen werk en dus geen pakket. Mijn laatste
werkgever had door al het geklaag van overbetaalde, belease-auto’de
consukkels het pakket omgezet in een kerstbonus, die netto uiteindelijk
amper voelbaar was, en door de bezuinigingen de laatste jaren zelfs
afgeschaft. En zie het dan maar eens terug te krijgen. Dat lukt nooit.
Dat komt er nou van al dat gezeur.

Dit jaar mocht ik wel een kerstpakket ontvangen. Ik verheugde
me er al weken op en moest vrouwlief beloven het pas thuis uit te
pakken. Dat is gezellig en hoort bij kerst ofzo. Tijdens het kerstdiner
afgelopen woensdag mochten we de pakketten afhalen. We kregen geen
doos, maar alles zat in een mooie luxe grote sportrugtas. Ik kon het
natuurlijk niet laten om even te vragen of dit betekende dat ik de zak
kreeg en even later nog te woordgrappen dat ze mijn rug op konden met
hun kerstpakket, maar moest toegeven dat ik als een vrouw zo
nieuwsgierig was wat er in zat.

Gedurende de lange rit huiswaarts schreeuwde het pakket op de
bijrijderstoel om te worden geopend, maar redde ik het om hem tot aan
huis dicht te laten. Daar gingen we er eens lekker voor zitten en
haalden er één voor één de verrassingen uit: Toast, Boer’nbrie met
bieslook, luxe pinda’s, een koffertje drop, een sjieke fles rosé,
kaasvlinders, Zweeds prikwater, een rugmassageding, een voetbal, een
luxe schrijfmap met het logo van het bedrijf én mijn naam er in
gestanst en een klein doosje met daarin een pedometer annex radio.

Ik vroeg mij natuurlijk net als jullie af wat een pedometer
dan is en of dat niet strafbaar is, maar Lin wist me toe te vertrouwen
dat het een stappenteller is. "Ah", vroeg ik nog, "telt die hoe vaak ik
ga stappen ofzo, of hoeveel ik dan uitgeef, of hoeveel bier ik heb
gedronken?" Maar dat was helaas niet zo, het is iets waarmee je kunt
bijhouden hoeveel stappen je zet en hoeveel calorieën je verbrandt.
Niet iets om van te genieten met de kerst, maar het past daarentegen
wel erg goed in de jaarlijkse voornemens om sportiever te worden en wat
af te gaan vallen.

Al met al was ik erg in mijn sas met al deze verrassingen, en
nog blijer omdat er geen exotische ingrediënten bij zaten die in de
kast zullen vergaan of andere dingen waar ik helemaal niks mee kan. Het
zat ook niet over het randje van beschamend luxueus dus mijn eerste
kerstpakket in vijf jaar was een feest. Het wordt een mooie kerst.

Ik baal alleen wel een beetje dat het pakket van Linda veel mooier is.

Popularity: 2% [?]