Dirrux' Blaasbalg

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat ik mijn baan opzegde om een sabbatticalletje te nemen. Het is slechts anderhalf jaar geleden. Een half jaar geleden eindigde deze zelfontworpen levensloopregeling avant la lettre. En dat was dan weer een half jaar later dan gepland. Mocht u de draad nu kwijt zijn, dan snap ik dat, maar tijd is relatief volgens Einstein en die scheen er verstand van te hebben. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik al weer een half jaar aan het werk ben. En dat levert een gigantisch probleem op.

Omdat dat nou eenmaal zo hoort bij het bedrijf waar ik nu werk kreeg ik
tegen wil en dank een halfjaarsbeoordeling. Vroeger was zoiets
spannend. Zijn ze tevreden over me? Kan ik vooruit? Wat krijg ik erbij?
Dat soort onzinnige vragen die mij dagen voor zo’n gesprek deden
trillen en mij uit mijn slaap hielden. Nu is het niet meer dan één van
de afspraken die via outlook in mijn agenda worden geplempt. We zullen
wel zien.

En voor de zoveelste keer krijg ik een mooi formulier met
aangekruiste vakjes en een toelichting in mijn sterke en zwakke kanten.
Gelukkig sloeg de balans weer eens door in mijn voordeel. Ik had op de
helft van de punten boven verwachting gescoord en men was blij met mij.
Kut. Betekent dus gewoon dat ik bij de sollicitatie mezelf niet goed
genoeg verkocht heb en dus ook niet genoeg geld heb gevraagd. Ach, een
verkoper zal ik nooit worden.

Vanwege de één of andere vage bedrijfsregel zorgt dit pak
veren in mijn reet slechts voor een ongemakkelijke zithouding en wordt
het salaris niet opgeschroefd. Wel konden ze me de heuglijke mededeling
doen dat mijn jaarcontract werd omgezet in een vast dienstverband,
hetgeen met de huidige ontwikkelingen betekent dat ik tot aan mijn
pensioen op mijn vijfenzeventigste in principe, in theorie enzo bij
deze baas mag blijven. En dat ik een lease auto mag uitkiezen in plaats
van die geweldige huurauto die ik nu tot mijn beschikking hebt. Hoezee,
gefeliciteerd en jippie zult u zeggen en/of denken. Maar ik word er
ongelukkig van.

Een lease-auto is geweldig. Zonder meer. Je kunt een goede en
nieuwe auto rijden tegen kosten die aanzienlijk lager zijn dan dat je
zelf zo’n vehikel zou kopen. All inclusive, geen lasten, alleen de
lusten. Totdat je er van af wilt, want dan blijkt dat het verdomd hard
knellende gouden handboeien zijn. Als je tussentijds een andere baan
wilt, of gewoon weer eens wilt sabbaticallen of reizen, waar ik al weer
hard voor aan het sparen ben, dan moet je gewoon een grote zak geld op
tafel toveren om van dat contract af te komen. En dat haat ik.

Ik weet dat dit heel erg raar overkomt bij de mensen die geen
werk hebben, laat staan een lease-auto krijgen van hun baas en het zich
al helemaal niet kunnen veroorloven om er een tijdje tussen uit te
knijpen, maar ik worstel nu met dit probleem. Wat zal ik doen? Een
lease-auto nemen, of zelf een oud brik kopen? Moet ik allerlei
berekeningen uitvoeren om te zien wat uiteindelijk voordeliger is mocht
ik tussentijds naar een andere baan of een ander land vertrekken?
Niemand in mijn omgeving kent dit probleem, dus ik sta er helemaal
moederziel alleen voor.

Tel daar nog eens bij op dat auto’s mij gene flicker
interesseren, slechts foute flitsende auto’s kunnen mij sinds kindsbeen
bekoren, maar die kan ik toch niet betalen, en zie dat ik mijzelf voor
een gigantisch trilemma geplaatst zie. Een dergelijk groot luxeprobleem
heb ik nog nooit ervaren. Wellicht kan ik via deze weg iemand vinden
die mij een oplossing kan bieden voor dit probleem, maar veel hoop heb
ik niet. Ik sta er waarschijnlijk helemaal alleen voor.

Ik weet het, ik ben een gezegend mens, maar dat is heus niet altijd makkelijk.

Popularity: 2% [?]