Travel 
No Comments Zomaar in Zeeland
Ik was een weekendje weg. (Punt En Nel inderdaad). Omdat ik eindelijk weer eens vrij was – en tijd had – eerst donderdagavond eens wat ouderwets rondgesurft op de webstreepjelog omgeving om te kijken of de blogs daar nog steeds voornamelijk worden gevuld door kwijlende minderheden waarvan het stemrecht per direct zou moeten worden ontnomen.Nadat dit onderzoek met verwacht resultaat was afgerond en ik de vers aangeschafte fles whiskey bruut van haar maagdelijkheid had ontdaan en daarna nog een paar keer had misbruikt, stapte ik de stee in om de volgende morgen met een brak katerig hoofd wakker te worden en zo geheel geprepareerd te zijn voor een weekendje uitwaaien in ons mooie Zeeland.
Na twee uurtjes rijden en een extra koffiestop om niet te vroeg
aan te komen bij de receptiedame die ons de dag ervoor nog nadrukkelijk
had vermeld dat we pas om drie uur mochten komen, kwamen we een uur te
vroeg aan om tot onze schrik in te moeten checken bij een hotel dat
onderdeel was van een vakantie-complex. Onze ergste nachtmerrie.
Die nachtmerrie werd wat opgestookt door de krijsende kinderen
bij de balie. Mijn God, het is maar goed dat we een auto hebben en snel
weg kunnen tussen het slapen door, zo keken we elkaar begrijpend aan.
We gaan niet alleen buiten het seizoen om een paar dagen weg omdat het
zo lekker goedkoop is, maar ook het idee dat we niet in een hotel of
complex vol schreeuwende kinderen en nog luidruchtigere ouders zitten,
doet ons bij voorbaat al genieten.
En dat leek nu dus te mislukken, daar ging onze rust die wij
als aspirant-senioren zo af en toe opzoeken omdat wij ons niet alleen
via allerlei spaarplannen voorbereiden op een vroege terugtreding, maar
dit ook doen door af en toe in training te gaan voor deze heerlijke
laatste apatische levensfase.
Na wat te hebben rondgereden op het eiland, wat toeristische
bezichtigingen hadden verorberd en vooral vaak tegen elkaar hadden
gezegd hoe heerlijk mooi en rustig alles was gingen wij terug naar de
vakantiehel. En daar ontdekten we dat de kinderen op de één of andere
manier waren opgelost in het niets. Net als hun commanderende
begeleiders. Heel af en toe zagen we een schimp van zo’n kleuter of
erger, maar daar bleef het bij. Het werd alsnog een paradijs. We
hoefden nergens in de rij, konden overal gewoon met elkaar praten,
hoefden ons niet te ergeren en kwamen helemaal tot een hibernetische
rust. Hearluk.
Natuurlijk hebben we ook nog allerlei dingen gedaan en
bekeken. De Deltawerken enzo, ouwe gebouwen, geweldige landschappen,
pittoreske dorpjes, grote velden met kool en biet, vogels, veel vogels,
hebben we leuke foto’s gemaakt, lekker gegeten en gedronken, zijn we
uitgewaaid, hebben we ons verwonderd over de ruimte en dat ze daar in
Zeeland helemaal niet achter lopen, maar dat valt helemaal in het niets
bij het genot van het doodstille vakantiepark. Daar knapt een mens pas
van op, wat een genot. Lang leve Zeeland in het naseizoen!
Popularity: 2% [?]