Dirrux' Blaasbalg

Wie in de bus of de trein zit maakt wel eens wat mee. Vertragingen enzo. Altijd de schuld van de nog steeds niet goed geprivatiseerde ambtenaren die er het werk doen, makkelijk zat. Zit je in de auto is de vertraging altijd de schuld van die andere kut-automobilisten die de files veroorzaken of asociale vrachtwagenchauffeurs die op het rechte eind hun camion laten omvallen. Vertraging is altijd de schuld van anderen. Maar als je Dirruk heet zit het wel eens anders.

Twee uur later dan gepland was ik op mijn werk eergister. En ik heb geen spatje file gezien. De vertraging trad al op voordat ik op de grote weg belandde. Ik ging even mijn banden bijpompen, want die werden wat slapjes. En das gevaarlijk en ook nog es slecht voor het muljeu, want je verslurpt er meer benzine door. Ook slecht voor de portemonnee dus, maar aangezien mijn baas dat in eerste instantie betaalt merk ik daar niets van. Dat te hoge benzinekosten de winsten drukken en daardoor de salarisverhogingen en eventuele winstuitkeringen in de weg zitten, daar denkt een verstandig mens niet over na.

Maar toch ging ik mijn bandjes oppompen. Bij een benzinepomp van een obscuur merk. Ik begon rechtsvoor, de zachtste band. Ik stelde de pomp in, zette de pomp op de nippel en hoorde vrolijk gesis. Volgens de instructies wachtte ik tot het pompcomputertje ging piepen ten teken dat de druk weer goed was en keek wat om me heen. Het duurde best lang en ik keek maar weer eens naar mijn band. Schrik! De band was alleen maar zachter geworden, what’s happening?

De pomp bleek het niet te doen, en doordat ik de tuit lekker tegen de bandenpiel aandrukte liet ik er alleen maar lucht uitlopen. Kut, typisch geval van kut. Na wat aarzeling en de ontdekking dat er op de pompkast een briefje van vijf bij tien centimeter was geplakt met het woordje defect besloot ik mijn reservewiel er maar onder te gooien. Helaas is de auto alleen voorzien van zo’n truttig thuiskombandje die je nog niet onder je brommer wilt hebben, dus bedacht ik een plan waarbij ik naar de volgende pomp zou rijden, daar mijn gewone wiel weer op zou blazen, deze terug te zetten en vervolgens naar mijn werk te rijden.

Het volgende station was gelukkig uitgerust met een werkende pomp. Kostte me wel 50 cent, idioot. Anderzijds respect, want wie lucht kan verkopen is slim. Ik stuitte echter op een probleem: de gecomputeriseerde pompen werken alleen vanaf een bepaalde tegendruk, en mijn band was te leeg. De andere drie banden kon ik bijpompen, maar mijn losgewrikte voorwiel was te slap. Dat schoot niet op.

Bij de mevrouw achter de balie maar gevraagd waar de dichtstbijzijnde Kwikfit te vinden was en daar heen gereden. Omdat toch alles al meezat kon ik wachten op een trein en besloot de brugwachter dat er een stom plezierbootje voorrang moest krijgen boven het functionele verkeer. En het zal u niet verbazen dat qua kleurzetting het stoplichtenparadijs dat Purmerend heet, de Amsterdamse wallen deed vervagen tot een fletse kermis.

Bij de Kwikfit deed ik mijn verhaal, zag dat de mannen hun lach onderdrukten, maar me gelukkig toch wat lucht gaven. Voor gratis. Had ik jullie al bedankt, heren? Weer op de knietjes, lekker krikken, bandje verwisselen, afkrikken, nog een keer de bouten extra vastdraaien, alles opruimen, handjes wassen bij de Kwikfit (ook al gratis, topbedrijf!) en weer in de auto.

Om half elf schoof ik achter mijn computer, werd na het doen van mijn verhaal vrolijk uitgelachen door mijn collega’s en door mijn leidinggevende gecomplimenteerd met het meest originele verhaal dat ze ooit had gehoord van een telaatkomer, en het leven was vervolgens weer gewoon net zo saai als het hoort te zijn.

Ik had alleen de hele dag stemmen in mijn hoofd. Stemmen van familie, vrienden, andere bekenden en zelfs onbekenden die de hele dag maar tegen me zeiden dat ik weer eens vreselijk aan het Dirken ben geweest.

Popularity: 2% [?]