Columns 
No Comments Fusieperikelen enzo
Wij externen hier houden de boel weer eens draaiend. Net als op vrijdag. In het land van de maximale 36-urige werkweek kunnen slechts weinig bedrijven de boel aan het draaien houden zonder die dure gekken die namens een ander bedrijf wel veertig uur kunnen werken. De oplossing voor de problemen die te goede CAO’s opleveren. Wij werken meer uren, verdienen meer geld, hebben een mooiere auto, die we van onze baas mogen rijden en horen er nooit helemaal bij. Gelukkig niet.
Eigenlijk wil ik er best wel bij horen, het zijn allemaal leuke
mensen hier. Nou ja, bijna allemaal, maar die ene onverlaat waarvan
niemand weet waarom hij in dienst mag blijven, die mag de pret niet
drukken. Bij de mensen wil ik wel horen, bij het bedrijf niet. De reden
dat alle internen momenteel niet op hun plaats zitten is dat er een
meeting plaatsvindt over een reorganisatie als gevolg van een fusie,
waarbij fusie de werknemersvriendelijke verwoording is van een
vijandige overname.
Er is dus algehele commotie hier. Ik begrijp die commotie, ik
weet vanuit mijn eigen arbeidsverleden dat ik zeer slecht tegen dit
soort operaties kan die men altijd met zachte hand probeert uit te
voeren en daardoor alleen maar etterende wonden oplevert. Men zegt dat
er niets gaat veranderen voor de werknemers, maar een half jaar later
blijkt dat eigenlijk toch alles is veranderd, ondanks dat de mensen
wellicht zelf technisch gesproken nog hetzelfde werk doen.
Ik hoef er niet bij te zijn bij deze meeting. Ik werk gewoon
door. Nou ja, nu even niet, nu blog ik even. Ik ben er blij om, het
raakt mij allemaal niet. Ik zal straks weer veel moeten aanhoren van de
mensen om me heen, ik zal me kunnen inleven, maar ik hoef het niet mee
naar huis te nemen, want als het project hier straks is afgelopen ga ik
gewoon weer weg en begin in een ander bedrijf weer helemaal blanco om
net op tijd te ontsnappen voor ik verstrikt raak in de problemen van de
mensen daar.
Het bevalt me best wel goed zo. Het enige waar ik op hoef te
wachten is dat het tot nu toe succesvolle bedrijf waar ik voor werk een
tegenslag krijgt en ook wordt gedwongen om zich te laten overnemen.
Krijg ik ook weer te maken met dat gezeur. Je kunt er de donder op
zeggen dat dat een keer gaat gebeuren. Dan ga ik vast ook weer klagen
en op zoek naar een andere werkgever. Het is een pure vlucht, dat weet
ik, want ook daar zal dat zich op termijn weer gaan herhalen.
Maar voordat het zover is en ik weer naar een andere baas ga,
neem ik mooi eerst weer een jaartje sabattical. Want daar ben ik na
vier maanden al lang al weer aan toe.
Popularity: 2% [?]