Dirrux' Blaasbalg

Elke dag staat hij ‘s ochtends in de koelkast op me te wachten: mijn boterhamtrommeltje. Het is niet zo’n boterhamtrommeltje met een leuke afbeelding erop, maar een plastic bakje van de Chinees dat is gepromoveerd. "Microwave Ovens Save" staat erop. Het is een goed stevig bakje, waarbij je door het deksel heen kan zien wat er in zit. Inderdaad: boterhammen.

Vier zijn het er meestal. Bruine. Met kaas en vlees en op sommige dagen
als vandaag een doldwaze uitspatting als vlokken of tonijnsalade. Geeft
wel een lekkere kleffe bende, maar voor de afwisseling erg welkom. De
ene keer maak ik ze zelf ‘s avonds klaar, de andere keer wordt dat voor
me gedaan. Erg burgerlijk, maar voor mij toch weer een nieuwe unieke
ervaring, nooit was dit zo goed geregeld in mijn leven.

We hebben ook gewoon een bedrijfskantine hierboven waar ik
naar toe kan gaan. Zo’n leuke waar elke dag een andere snack, een
fantasiesoep en een prefab-broodje met een leuke naam het geheel aan
zuivel, fruit, brood- en belegsoorten en de saladebar aanvullen. Zo
eentje welke een bolwerk is van reïntegrerende huisvrouwen die elke dag
weer bijtend op het puntje van hun tong proberen de juiste toets in te
drukken op de gecomputeriseerde kassa. Daar is niks mis mee, maar dat
wil ik niet meer.

Feit is namelijk dat ik de verleiding niet kan weerstaan en in
plaats van een paar bammetjes met kaas en ham allerhande lekkers op
mijn dienblaadje stapel. Dat is genieten, maar de broekriem en de
portemonnee hebben er flink onder te lijden. Niet alleen groei ik
hierdoor uit mijn vel, maar ook hou ik daardoor te weinig geld over om
te roken. En dat mag natuurlijk nooit zo zijn, dat het ene ongezonde
ten koste gaat van het andere. En daarom heb ik gekozen voor de
boterhamtrommel.

Maar waarom vertel ik jullie dit? Dit is verre van
interessant, laat staan vermakelijk. Dat is simpel, ik heb namelijk een
probleem met mijn boterhamtrommel: hij staat de hele ochtend naar me te
lonken zo links van me. Om een uur of tien begint het een beetje
ondragelijk te worden. Om kwart over tien onmenselijk en om half elf
bezwijk ik. Ik neem er dan maar eentje. En dan tien minuten later nog
eentje. Ik hou niet van half werk, dus om elf uur is mijn
boterhamtrommel meestal leeg. En dan moet ik nog een uur of zes. Zonder
iets te eten. En dat is zwaar.

Gevaar is dus weer dat ik tussen de middag bij mijn
wandelingetje naar een nicotinedealer links of rechts wat te eten
scoor, of tijdens de terugrit naar huis dermate veel trek krijg dat ik
een benzinestation aanval. Slecht en duur, zo kun je dit samenvatten,
want ik ben niet iemand die dan een appel koopt, maar kijkt wat er aan
vette bek te krijgen is.

En zo hou ik mezelf dus in een vicieuze cirkel waardoor ik
steeds maar geld uit blijf geven en verkeerd blijf eten. Die doorbreek
ik vandaag, want dit probleem hebben we op mijn werk besproken en een
collega beheert mijn boterhamtrommel nu tot één uur. Voor die tijd mag
ik er niets uit eten. En ik ben er nu al gefrustreerd en chagrijnig
door, maar het is beter voor me. Ik ga dit gewoon keihard volhouden, ik
ben een bikkel. Mijn portemonnee heb ik ook meteen maar afgegeven om te
voorkomen dat ik straks iets uit de snoep- en snackautomaat ga halen.
Orde, tucht en regelmaat heb ik nodig om van mijn luxeproblemen af te
komen en een gezonder leven te gaan leiden.

Het is me wel opgevallen dat ik vandaag al twee keer zoveel
naar de rookkamer ben gegaan als normaal. Hoe los ik dat nou weer op?

Popularity: 3% [?]